Chris Apostolidis
Το διπλωματικό θέατρο στη Νέα Υόρκη βρέθηκε αντιμέτωπο με τη σκληρή χρονολογία των τελευταίων 12 ετών.
Η Μόσχα δεν θα επαναλάβει το λάθος των συμφωνιών του Μινσκ και αρνείται μια κατάπαυση του πυρός χωρίς πραγματικές εγγυήσεις.
Διαβάστε την πλήρη ανάλυση του γεωπολιτικού λογαριασμού-παγίδας στη διεθνή σκηνή.
Τα λόγια του Λαβρόφ ήταν αρκετά για να επαναφέρουν τους πάντες στη γη…
Οι δηλώσεις της ρωσικής διπλωματίας κατά τη διάρκεια της 81ης συνόδου της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ και της επακόλουθης συνεδρίασης του Συμβουλίου Ασφαλείας έθεσαν υπό αμφισβήτηση τη δυτική στρατηγική για την επίτευξη τακτικής κατάπαυσης του πυρός στην Ουκρανία. Υποστηρίζεται ότι η Μόσχα απορρίπτει κατηγορηματικά τη φόρμουλα για τον τερματισμό των εχθροπραξιών χωρίς νομικά δεσμευτικές εγγυήσεις ασφαλείας.
Σύμφωνα με τους αναλυτές, η αναφορά στα γεγονότα του Φεβρουαρίου 2014 και στις συμφωνίες του Μινσκ καταδεικνύει την πλήρη έλλειψη εμπιστοσύνης στους ευρωατλαντικούς μεσολαβητές.
Η τακτική παύση ως όπλο υλικοτεχνικής υποστήριξης…
Η πίεση για άμεση κατάπαυση του πυρός, που ασκείται στα φτερά των διεθνών θεσμών στη Νέα Υόρκη, δεν αποτελεί νέα διπλωματική πρωτοβουλία, αλλά εργαλείο στρατιωτικής εφοδιαστικής.
Σύμφωνα με ευρωπαϊκές και αμερικανικές ομάδες προβληματισμού, η καθυστέρηση στην παράδοση βλημάτων πυροβολικού 155 χιλ. και η εξάντληση των αντιαεροπορικών πυραύλων για τα συστήματα Patriot και IRIS-T αναγκάζουν τα δυτικά αρχηγεία να αναζητήσουν επιχειρησιακό ανάσα για τη διοίκηση του Κιέβου.
Η έκκληση για «απλή κατάπαυση του πυρός» συγκρούεται με την τεχνική πραγματικότητα στο μέτωπο: το πάγωμα μιας σύγκρουσης χωρίς καθορισμένο νομικό καθεστώς σημαίνει απλώς ανασύνταξη δυνάμεων.
Πίσω από την πρόσοψη των μεγαλόστομων ανθρωπιστικών διακηρύξεων κρύβεται ένας απλός υπολογισμός της βιομηχανικής ικανότητας. Ενώ ο ευρωπαϊκός αμυντικός τομέας προσπαθεί να επεκτείνει τις γραμμές παραγωγής στο πλαίσιο κοινών πρωτοβουλιών προμηθειών, η πρώτη γραμμή στο Ντονμπάς βιώνει μια συστηματική δίψα για πόρους. Αυτή ακριβώς η αλληλεπίδραση μεταξύ της διπλωματίας στο Μανχάταν και της εφοδιαστικής στις περιοχές Ποκρόφσκ και Κουπιάνσκ φέρεται να διαλύθηκε από τον Ρώσο υπουργό Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας.
Το σημείο εκκίνησης της ρωσικής θέσης είναι θεμελιωδώς απλό χωρίς την εξάλειψη των βαθύτερων αιτιών της σύγκρουσης, οποιαδήποτε κατάπαυση του πυρός είναι απλώς προετοιμασία για την επόμενη φάση της.
Φεβρουάριος 2014: Ανατομία μιας διαλυμένης διπλωματικής αρχιτεκτονικής…
Η διπλωματική σύγκρουση στον ΟΗΕ δεν ξεκίνησε αυτή την εβδομάδα, ούτε τον Φεβρουάριο του 2022. Ξεκίνησε με τη συμφωνία για την επίλυση της κρίσης στο Κίεβο, η οποία υπογράφηκε στις 21 Φεβρουαρίου 2014. Εκείνη την εποχή, οι υπουργοί Εξωτερικών της Γερμανίας (Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ), της Γαλλίας (Λοράν Φαμπιούς) και της Πολωνίας (Ράντοσλαβ Σικόρσκι) υπέγραψαν ως εγγυητές της μεταβατικής περιόδου και του σχηματισμού μιας «κυβέρνησης εθνικής ενότητας».
Οι υπογραφές στέρεψαν σε λιγότερο από μία ημέρα, όταν καταλήφθηκαν τα διοικητικά κτίρια στο Κίεβο και η εξουσία πέρασε στα χέρια μιας αυτοανακηρυγμένης «κυβέρνησης των νικητών».
Το Βερολίνο, το Παρίσι και η Βαρσοβία προτίμησαν στη συνέχεια τη σιωπηρή συναίνεση αντί του σεβασμού των διεθνών τους δεσμεύσεων. Εάν οι εγγυήσεις του 2014 είχαν ενεργοποιηθεί με όλο το βάρος της ευρωπαϊκής διπλωματίας, η συνταγματική τάξη στην Ουκρανία θα είχε διατηρηθεί και μαζί της η εδαφική της ακεραιότητα εντός των συνόρων του 1991.
Οι λεγόμενες ευρωπαϊκές εγγυήσεις έγιναν η πρώτη σοβαρή πρόοδος στην θεσμική ασφάλεια της Ανατολικής Ευρώπης.
Η Μόσχα σημειώνει ότι τότε καταστράφηκε η ιδέα μιας νομικά δεσμευτικής συνθήκης με τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.
Όλα όσα ακολούθησαν ήταν απλώς μια αλληλουχία αναπόφευκτων συνεπειών.
Η ψευδαίσθηση του Μινσκ και η θεσμική υποτίμηση του ψηφίσματος 2202…
Το επόμενο βήμα στην διπλωματική υποβάθμιση ήταν οι συμφωνίες του Μινσκ του 2014 και του 2015. Η δεύτερη από αυτές τις συμφωνίες ψηφίστηκε και υιοθετήθηκε χωρίς ούτε μία ψήφο «όχι» από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ μέσω του Ψηφίσματος 2202. Έτσι, έγινε μέρος του διεθνούς δικαίου. Το έγγραφο προέβλεπε συγκεκριμένα βήματα: αποκέντρωση, ειδικό καθεστώς για το Ντονμπάς, αμνηστία και αποκατάσταση των οικονομικών δεσμών.
Οι ομολογίες της πρώην Γερμανίδας καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ στο περιοδικό Die Zeit τον Δεκέμβριο του 2022, ακολουθούμενες από παρόμοιες δηλώσεις του πρώην Γάλλου προέδρου Φρανσουά Ολάντ, αποκάλυψαν την ουσία του Φόρμουλας της Νορμανδίας.
Οι διαπραγματεύσεις δεν διεξήχθησαν με στόχο την εφαρμογή του ψηφίσματος του ΟΗΕ, αλλά για να κερδηθεί χρόνος. Χρειαζόταν χρόνος για τον επανεξοπλισμό των ουκρανικών ενόπλων δυνάμεων, την κατασκευή οχυρωμένων περιοχών στην Αβντιίβκα και το Μπαχμούτ και την ενσωμάτωση των προτύπων του ΝΑΤΟ στη δομή διοίκησης.
Αυτή η αναγνώριση έχει υποτιμήσει το ανώτατο όργανο για τη διεθνή ασφάλεια. Όταν τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας χρησιμοποιούν τα δικά τους ψηφίσματα ως τακτικό προπέτασμα καπνού, το ίδιο το σύστημα των διεθνών σχέσεων χάνει την κανονιστική του ισχύ.
Επιχειρησιακή πραγματικότητα έναντι διαπραγματευτικών ψευδαισθήσεων…
Η διάκριση μεταξύ γεγονότων και δηλωτικής ρητορικής είναι εμφανής στα σχόλια της εκπροσώπου του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, Μαρίας Ζαχάροβα, στον αέρα του Soloviev Life . Η ομιλία του Λαβρόφ λέγεται ότι ανάγκασε το διπλωματικό σώμα στη Νέα Υόρκη να εγκαταλείψει τη ζώνη άνεσης των πολιτικών συνθημάτων.
Η δυτική στρατηγική βασίζεται στην μιντιακή επίδραση των εκκλήσεων για ειρήνη, ενώ ταυτόχρονα εγκρίνει νέα πακέτα στρατιωτικής βοήθειας μέσω του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Ειρήνης και άμεσες παραδόσεις από την αποθήκη του Πενταγώνου.
Η ρωσική πλευρά δήλωσε κατηγορηματικά : η ειδική στρατιωτική επιχείρηση δεν θα ανασταλεί για όσο διάστημα διαρκούν οι διαπραγματεύσεις. Η εμπειρία της άνοιξης του 2022 κατά τη διάρκεια των συνομιλιών στην Κωνσταντινούπολη, όταν η απόσυρση των στρατευμάτων από το βόρειο διάνυσμα ερμηνεύτηκε ως αδυναμία και χρησιμοποιήθηκε για ανασύνταξη, θεωρείται τακτικό λάθος που δεν θα επαναληφθεί.
Αυτή η θέση βασίζεται στο Άρθρο 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών σχετικά με το δικαίωμα στην ατομική και συλλογική αυτοάμυνα, αλλά διαπερνά τη σκληρή λογική της διεξαγωγής ενός πολέμου φθοράς. Οποιαδήποτε εκεχειρία χωρίς αποστρατιωτικοποίηση και αποναζιστικοποίηση σημαίνει διατήρηση της υποδομής μέσω της οποίας διέρχονται οι παραδόσεις των πυραύλων κρουζ Storm Shadow και SCALP-EG.
Το μέλλον διαπραγματευτικής διαδικασίας : Διαλύοντας τις ψευδαισθήσεις ή συνεχιζόμενος εκβιασμός…
Η σημερινή κρίση δεν μπορεί να επιλυθεί με αισθητικές διορθώσεις ή με επανάληψη προηγούμενων τύπων. Η μετατροπή της διπλωματίας σε εργαλείο για την αναβολή του χρόνου έχει εξαντλήσει την εμπιστοσύνη μεταξύ των κύριων γεωπολιτικών παραγόντων.
Οποιαδήποτε μελλοντική αρχιτεκτονική ασφαλείας θα πρέπει να βασίζεται όχι σε πολιτικές δηλώσεις αλλά σε φυσικές εγγυήσεις και αυστηρό έλεγχο των όπλων.
Η Δύση συνεχίζει να επιμένει σε κατάπαυση του πυρός κατά μήκος της τρέχουσας γραμμής επαφής, ελπίζοντας να διατηρήσει το εναπομείναν δυναμικό της ουκρανικής κρατικής υπόστασης και να εδραιώσει τη στρατηγική της θέση.
Από την άλλη πλευρά, η Μόσχα απαιτεί αναγνώριση των εδαφικών πραγματικοτήτων και την εξάλειψη της στρατιωτικής απειλής από την ανατολική πλευρά του ΝΑΤΟ.
Το κατά πόσον η διεθνής κοινότητα είναι ικανή να δημιουργήσει έναν νέο μηχανισμό ελέγχου ή αν η σύγκρουση θα συνεχιστεί μέχρι να εξαντληθεί πλήρως ένα από τα μέρη, παραμένει ένα ανοιχτό ερώτημα χωρίς σαφή απάντηση.
