Η Τουρκία πετάει ξανά τη μάσκα της δήθεν καλόπιστης γειτονίας και ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, βυθισμένος στις νεο-οθωμανικές του φαντασιώσεις, στήνει ένα νέο, άκρως επικίνδυνο θέατρο προκλήσεων. Με αφορμή τις εκδηλώσεις για τη μάχη του Μαντζικέρτ στο Αχλάτ, ο Τούρκος Πρόεδρος εξαπέλυσε ένα πολεμοχαρές λογύδριο, εμποτισμένο με άκρατο εθνικισμό, βαριά θρησκευτική ρητορική και ευθεία απειλή εναντίον του Ελληνισμού.
Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν έστησε ένα νέο, άκρως επικίνδυνο θέατρο προκλήσεων στο Αχλάτ. Και το έκανε νιώθοντας τον «αέρα» του κατακτητή, καθώς το παραλήρημά του έρχεται λίγες μέρες μετά την ανακήρυξη δύο παράνομων τουρκικών «εθνικών θαλάσσιων πάρκων» -το ένα να αποκόπτει πλήρως το Καστελόριζο από τη Ρόδο και το άλλο να μπαίνει σα γεωπολιτική σφήνα ανάμεσα στη Λήμνο και τη Σαμοθράκη.
Αυτή είναι η περιβόητη «Γαλάζια Πατρίδα» στην πράξη. Ένας οικολογικός «Αττίλας», όπου η Τουρκία, αφού πρώτα ούρλιαξε υστερικά για τις αντίστοιχες ελληνικές εξαγγελίες, αποφάσισε να χαράξει αυθαίρετα τον χάρτη σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, νομιμοποιώντας την αρπαγή μέσα από την Εφημερίδα της Κυβερνήσεώς της. Και πατώντας πάνω σε αυτούς τους νέους, παράνομους χάρτες, ο Τούρκος Πρόεδρος βγήκε να κουνήσει το δάχτυλο στον Ελληνισμό.
Το «ξέπλυμα» της ιστορίας και τα Σπαθιά στη θάλασσα μας
Ο Ερντογάν, παίζοντας το χαρτί του Ισλαμιστή ηγέτη-κατακτητή, επιχείρησε για πολλοστή φορά να συνδέσει τους Σελτζούκους με τις παράνομες διεκδικήσεις της «Γαλάζιας Πατρίδας». Οι δηλώσεις του είναι απολύτως ενδεικτικές των διαχρονικών προθέσεων του: «Ας το γνωρίζουν και ας το κατανοήσουν όλοι φίλοι και εχθροί. Η ιστορία ξαναγράφεται στην περιοχή μας»
«Θυμάμαι επίσης με ευγνωμοσύνη τους διοικητές, τους ηγεμόνες και τους πολεμιστές εκείνου του μεγάλου διοικητή [Σουλτάνου Αλπ Αρσλάν], οι οποίοι, αφού έγραψαν ένα έπος στο Μαντζικέρτ δίπλα του, δρόσισαν τα σπαθιά τους στα αναζωογονητικά νερά της Ανατολικής Μεσογείου, του Αιγαίου και της Μαύρης Θάλασσας».
Πρόκειται για έναν κατάφωρο γεωπολιτικό εκβιασμό. Η ευθεία αναφορά σε «σπαθιά» που δροσίζονται στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, αποτελεί ξεκάθαρο μήνυμα αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας. Είναι η απάντηση ενός καθεστώτος που έχει πάθει «αλλεργία» με τα ελληνικά θαλάσσια πάρκα και προειδοποιεί με τη βία των όπλων (ή των… σπαθιών), εργαλειοποιώντας το παρελθόν για να νομιμοποιήσει τη σύγχρονη τουρκική επιθετικότητα.
Η ρητορική του μίσους επεκτάθηκε και στη Μικρασιατική Καταστροφή, με τον Ερντογάν να δοξάζει το αίμα: «Ακολουθώντας τα βήματα των μουτζαχεντίν του Μαντζικέρτ, από τις πρώτες κατακτήσεις μέχρι τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας μας, από τον αγώνα κατά της τρομοκρατίας μέχρι την αντίσταση της 15ης Ιουλίου, προσεύχομαι στον Θεό για έλεος σε όλους τους ανιδιοτελείς ανθρώπους που θεώρησαν την Τουρκία πιο πολυπόθητη από την ίδια τους τη ζωή, και σε όλους τους ήρωες που έφεραν το έθνος μας στο σήμερα με το αίμα και τη ζωή τους».
«Δεν υποκλινόμαστε ποτέ μπροστά σε κανέναν όταν διακυβεύεται το μέλλον της πατρίδας, του κράτους και του έθνους μας».
Το θέατρο του παραλόγου: Μιλάει για «ειρήνη» αυτός που απειλεί με πόλεμο
Το πιο εξοργιστικό κομμάτι αυτού του παραληρήματος είναι η υποκρισία του. Αφού τάισε το ακροατήριό του με κατακτήσεις, αίμα και σπαθιά, ο Ερντογάν φόρεσε ξαφνικά τον μανδύα του διεθνούς ειρηνοποιού, κάνοντας λόγο για «γαλήνη» στην περιοχή! Μια δήλωση που προσβάλλει τη νοημοσύνη της διεθνούς κοινότητας:
«Ως Τουρκία, δεν έχουμε κανέναν άλλο σκοπό, στόχο ή επιδίωξη από την ειρήνη, τη δικαιοσύνη, τη σταθερότητα και τη γαλήνη σε ολόκληρη την περιοχή μας. Δεν έχουμε καμία κρυφή ατζέντα ή μυστικές προθέσεις, όπως ισχυρίζονται ορισμένοι. Ο στόχος μας είναι να επικρατήσει ένα κλίμα ειρήνης γύρω μας. Ο σκοπός μας είναι να εδραιώσουμε τη δικαιοσύνη, την ασφάλεια και την ευημερία σε κάθε γωνιά της περιοχής μας».
Αυτά τα λόγια αποτελούν τον απόλυτο εμπαιγμό. Ο άνθρωπος που απειλεί με εισβολές και που αντιδρά ακόμα και στην προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος από την Ελλάδα στο Αιγαίο, έχει το θράσος να δηλώνει πως: «Όσοι νομίζουν ότι μπορούν να σταματήσουν την ευλογημένη πορεία της Τουρκίας και του τουρκικού έθνους στήνοντας παγίδες και προκλήσεις, είναι καταδικασμένοι να απογοητευτούν».
Παράλληλα, συνέχισε να τρέφει την ουτοπία της περιφερειακής ηγεμονίας, μιλώντας για «ιστορική αδελφοσύνη» σε περιοχές που έχουν αιματοκυλιστεί ιστορικά (και) από την οθωμανική πολιτική: «Η περιοχή αυτή τη στιγμή χρειάζεται την ειρήνη όσο χρειάζεται το νερό και τον αέρα, και λαχταρά την ημέρα που θα την επιτύχει. Η Δημοκρατία της Τουρκίας, από τη Συρία μέχρι το Ιράκ, από τον Λίβανο μέχρι την Παλαιστίνη, από τον Κόλπο μέχρι την Αφρική, και από τα Βαλκάνια μέχρι τον Καύκασο, αγωνίζεται να διατηρήσει αυτή την αιώνια αδελφοσύνη λέγοντας “Η ιστορία μάς έκανε αδέλφια”».
«Θεού θέλοντος, θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε με όλη μας την καρδιά όπου μπορούμε να φτάσουμε, μέχρι να στεφανώσουμε αυτόν τον αγώνα με νίκη».
Αυτά τα λόγια, ειπωμένα με φόντο τον νομικό και οικολογικό επεκτατισμό που μόλις εξαπέλυσε, αποδεικνύουν ένα πράγμα, η Τουρκία δεν ενδιαφέρεται για καμία ειρήνη, παρά μόνο για την υποταγή της Αθήνας στους δικούς της, παράνομους όρους.
