Γράφει ο
ΣΤΑΘΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
Η παθολογία της καθημερινότητας μαρτυρά με τον πιο μεγαλόφωνο τρόπο την γκάμα των μεγάλων προβλημάτων της χώρας.
Μάλιστα η «χαμηλή καθημερινότητα», αν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτόν τον νεολογισμό.
Σύμφωνα με τον καθηγητή του Stanford, Γιάννη Ιωαννίδη το 36% των εφήβων (ναι, των εφήβων!!) είναι εθισμένο στον Τζόγο!
Θα απεξαρτηθεί ποτέ από τον Τζόγο αυτό το ποσοστό;
Ή θα αυξηθεί κι άλλο;
Και τι κάνει για αυτό το πρόβλημα η (εκάστοτε) κυβέρνηση;
Το πολύ να το χρησιμοποιεί ως πρόσχημα, για να εκθρέφει ΜΚΟ ή κρατικούς καρεκλοκένταυρους που υποτίθεται ότι τα αντιμετωπίζουν. (Τίποτα δεν αντιμετωπίζουν, απλώς κονομάνε.)
Την ίδια στιγμή όμως η κυβέρνηση Μητσοτάκη διαπράττει το έγκλημα της διαφήμισης του Τζόγου με τον πιο ειδεχθή τρόπο.
Στα κρατικά (κυβερνητικά) κανάλια καθώς και στα ιδιωτικά, οι εταιρείες του Τζόγου διαφημίζουν τον Τζόγο σαν να μην υπάρχει αύριο.
Και όντως! Τι αύριο να υπάρχει με το 36% (σήμερα, αύριο πόσο;) των εφήβων εθισμένο στον Τζόγο;
«Μα», θα πει κάποιος που το μυαλό του έχει κλουβιάνει από τον νεοφιλελευθερισμό, «ελεύθερη αγορά έχουμε, οι εταιρείες έχουν το δικαίωμα να διαφημίζονται. Τι να κάνει η κυβέρνηση;»
Αν ο Τζόγος είναι κάτι σαν την ηρωίνη, μάλλον κάτι πρέπει να κάνει η κυβέρνηση!
Και πρώτοι απ’ όλους οι πολίτες θα έπρεπε να απαιτούν κάτι τέτοιο κι όχι να σκέφτονται σαν αργυραμοιβοί ενώ οι περισσότεροι είναι φτωχοδιάβολοι.
Αλήθεια ένας νέος που παίρνει 475 ευρώ επειδή είναι μερικής απασχόλησης, για πόσα χρόνια ακόμα θα είναι μερικής απασχόλησης; Αν ένας νέος επίσης εργάζεται με πλήρες ωράριο και παίρνει 800 (λέμε) ευρώ ή εργάζεται 13ωρο ή εργάζεται σε δύο δουλειές, για πόσα χρόνια ακόμα θα βρίσκεται σε αυτήν την κατάσταση;
«Ώσπου να σε σώσει ο Τζόγος» του λέει η κυβέρνηση και οι λοιποί εγκληματίες, που έχουν κάνει τον Τζόγο κάτι σαν… «θρησκεία των απελπισμένων»…
