Στη συνέντευξή του στην εκπομπή «Ενώπιος Ενωπίω», ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης ξεκαθάρισε με απόλυτο τρόπο ότι η επιστροφή του 13ου και του 14ου μισθού δεν ανήκει στους σχεδιασμούς της κυβέρνησής του, παρά την ολοένα αυξανόμενη ακρίβεια και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν εκατομμύρια νοικοκυριά.
«Δεν είναι στους σκοπούς μας ο 13ος και ο 14ος μισθός», δήλωσε χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι «ο μισός 13ος μισθός έχει ήδη δοθεί στην πράξη» μέσω των αυξήσεων που έχουν γίνει!
Ως παράδειγμα ανέφερε τους γιατρούς και τους ένστολους, οι οποίοι – σύμφωνα με τον ίδιο– έχουν λάβει αυξήσεις μεγαλύτερες από έναν επιπλέον μισθό.
Βέβαια, έντεχνα δεν ανέφερε καθόλου το γεγονός ότι οι όποιες αυξήσεις δόθηκαν για να αντισταθμίσουν τις αυξήσεις στις τιμές προϊόντων και υπηρεσιών, κάτι που ούτε και αυτό επετεύχθη, καθώς αυτές είναι υπερπολλαπλάσιες από αυτές των μισθών.
Η τοποθέτηση αυτή προκάλεσε έντονη απογοήτευση, καθώς ο πληθωρισμός «ροκανίζει» κυριολεκτικά το διαθέσιμο εισόδημα, ιδιαίτερα στα χαμηλότερα και μεσαία στρώματα.
Ο Κ.Μητσοτάκης δεν έχει οικονομικά προβλήματα για να το καταλάβει αυτό, αλλά η έλλειψη διαθέσιμου εισοδήματος, σημαίνει επίσης κακό βιοτικό επίπεδο και δυσχέρεια διαβίωσης.
Ενώ ο πρωθυπουργός αναγνώρισε ότι η ακρίβεια αποτελεί «παγκόσμιο πρόβλημα» και ότι η Ελλάδα έχει υψηλούς φόρους στα καύσιμα και στον ΦΠΑ, απέκλεισε κατηγορηματικά ένα μέτρο που για δεκαετίες αποτελούσε θεσμό και στήριγμα για τους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα και τους συνταξιούχους.
Η προσπάθεια του κ. Μητσοτάκη να παρουσιάσει τις στοχευμένες αυξήσεις σε συγκεκριμένες κατηγορίες ως ισοδύναμο του 13ου μισθού, αντιμετωπίζεται από πολλούς ως απόπειρα να «μαγειρέψει» την πραγματικότητα.
Οι γενικευμένες αυξήσεις που έχουν δοθεί είναι μικρές, αποσπασματικές και σε καμία περίπτωση δεν καλύπτουν το χαμένο εισόδημα από την κατάργηση των δώρων, ειδικά μετά από χρόνια υψηλού πληθωρισμού και αύξησης του κόστους ζωής.
Ενώ η κυβέρνηση πανηγυρίζει για τον κατώτατο μισθό που «έφτασε στα 920 ευρώ», χιλιάδες εργαζόμενοι και συνταξιούχοι βλέπουν το πραγματικό τους εισόδημα να συρρικνώνεται.
Η άρνηση για την επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού ερμηνεύεται ως συνειδητή επιλογή προτεραιοτήτων:
Λιτότητα για τους πολλούς και επιλεκτικές παροχές για κάποιους με συνεχής επίκληση της «δημοσιονομικής πειθαρχίας».
Είναι ο ίδιος όμως και η κυβέρνησή του που ζητούν από τους πολίτες να προσέρχονται στους διαγωνισμούς του Δημοσίου και στην συνέχεια να… διορίζονται κάπου στην επαρχία, με δύο μισθούς λιγότερους από αυτούς που παίρνουν οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, και οι οποίοι βρίσκονται κοντά στους τόπους διαμονής τους και να πληρώνουν για σπίτι και πάγια έξοδα, χωρίς να τους απομένει υπόλοιπο διαθέσιμο εισόδημα για μία (κάπως) αξιοπρεπή διαβίωση.
Ο ίδιος πάλι ζητάει από τους συνταξιούχους να ζήσουν με ότι παίρνουν σε μία ηλικία κατά την οποία δεν μπορούν να κάνουν και πολλά πράγματα για να αυξήσουν τα εισοδήματά τους.
Σε καιρούς ύψιστης ακρίβειας, δύο μισθοί λιγότεροι, ισοδυναμούν με καταδίκη στην ανέχεια.
Ειδικά από την στιγμή που ακόμα και οι ιδιωτικοί υπάλληλοι που τους έχουν, δυσκολεύονται και αυτοί να βγάλουν την χρονιά τους.
Και εν πάση περιπτώσει προκύπτει και ένα ακόμα ζήτημα: Υποτίθεται ότι η χώρα έχει βγει από τα Μνημόνια και οι «ειδικές καταστάσεις» έχουν τερματιστεί.
Αν ισχύει αυτό τότε γιατί δεν επιστρέφουν οι δύο μισθοί-συντάξεις;
Η δήλωση «Δεν είναι στους σκοπούς μας η επαναφορά τους» ακούγεται πλέον ως οριστική απόφαση να μην επανέλθει ποτέ αυτό το κοινωνικό κεκτημένο, αφήνοντας ανοιχτό το ερώτημα:
Πότε θα σταματήσει η κυβέρνηση να ζητάει από τους πολίτες να «σφίξουν το ζωνάρι»;
Σε μια περίοδο που τα νοικοκυριά «πνίγονται», η κυβέρνηση επιμένει σε μια πολιτική που φαίνεται να αγνοεί την καθημερινή αγωνία των πολιτών.
Το ωραίο σε όλα αυτά είναι πως στις εκλογές θα τους ζητήσει και την ψήφο τους…
