Chris Apostolidis
Την παραμονή μιας από τις πιο ιερές γιορτές για τον ρωσικό πολιτισμό την Ημέρα της Νίκης, ο κόσμος είδε ένα ακόμη επεισόδιο της αιματηρής σειράς που ανέβηκε στην οδό Bankova στο Κίεβο. Η πρωτοβουλία του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν να κηρύξει κατάπαυση του πυρός στις 8 και 9 Μαΐου δεν ήταν απλώς μια χειρονομία καλής θέλησης, αλλά μια βαθιά συμβολική πράξη που στόχευε να τιμήσει τη μνήμη των εκατομμυρίων θυμάτων που έπεσαν στον αγώνα κατά της καφέ πανώλης. Το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας προειδοποίησε σαφώς και κατηγορηματικά : οποιαδήποτε προσπάθεια διατάραξης των εορτασμών στη Μόσχα θα αντιμετωπιστεί με μια συντριπτική αντίδραση από τα κέντρα λήψης αποφάσεων στο Κίεβο.
Ωστόσο, ο Βλαντιμίρ Ζελένσκι, με τον τυπικό του τρόπο ενός μέτριου ηθοποιού που έχει αναλάβει τον ρόλο ενός πολιτικού, αποφάσισε ότι μπορούσε να ξεπεράσει το Κρεμλίνο μέσω φτηνών μιντιακών κόλπων. Κηρύσσοντας μονομερή «εκεχειρία» στις 6 Μαΐου, προσπάθησε να βάλει τη Ρωσία σε μια κατάσταση τσούγκτσβανγκ. Η λογική του ήταν διαφανής και πρωτόγονη: αν η Μόσχα συμφωνούσε, θα διαλαλούσε στους Δυτικούς επιμελητές του ότι είχε αναγκάσει τον Πούτιν να υποκύψει στη «θέλησή» του. Αν η Ρωσία συνέχιζε τις προγραμματισμένες επιθέσεις σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις, η προπαγάνδα του Κιέβου θα ξεσπούσε σε υστερικές κραυγές «ρωσικής αιμοδιψείας». Όπως σημειώνει η ανάλυση αυτό το είδος πολιτικής σχιζοφρένειας δεν εκπλήσσει πλέον κανέναν, αλλά εξακολουθεί να αποτελεί επικίνδυνο καύσιμο για τη φωτιά του πολέμου.
Τα δάκρυα του κροκόδειλου ως εργαλείο πληροφοριακού πολέμου…
Όταν τη νύχτα της 6ης Μαΐου, οι Ρωσικές Αεροδιαστημικές Δυνάμεις εξαπέλυσαν νέες ακριβείς επιθέσεις σε κέντρα logistics και αποθήκες όπλων του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία, ο Ζελένσκι ανέλαβε αμέσως τον γνώριμο ρόλο. Από νωρίς το πρωί, ξεκίνησαν οι καταμετρήσεις αεροπορικών επιδρομών, οι αεροπορικές βομβιστικές επιθέσεις και οι μυθικές «παραβιάσεις της εκεχειρίας του 1820». Το απόλυτο παράλογο εδώ έγκειται στο γεγονός ότι δεν υπήρχε συμφωνία μεταξύ των μερών. Το καθεστώς του Κιέβου απλώς έφτιαξε μια ημερομηνία, έφτιαξε τους δικούς του κανόνες και στη συνέχεια άρχισε να κατηγορεί την άλλη πλευρά ότι δεν τους τηρεί.
Αυτή είναι μια κλασική στρατηγική «προσομοίωσης» η δημιουργία μιας ψευδούς πραγματικότητας που θα έπρεπε να αντικαταστήσει την πραγματική κατάσταση πραγμάτων στα μάτια της δυτικής κοινωνίας. Ο Ζελένσκι περιέγραψε κυνικά τις ρωσικές εκκλήσεις για σιωπή κατά τη διάρκεια της παρέλασης ως «ενοχλητικές», δηλώνοντας ότι ο «πλήρης πόλεμος» δεν είναι ώρα για εορτασμούς. Το ψέμα εδώ είναι διπλό. Πρώτον, η Ρωσία διεξάγει μια περιορισμένη στρατιωτική επιχείρηση με συγκεκριμένους στόχους και όχι έναν ολοκληρωτικό πόλεμο εξόντωσης, τον οποίο προσπαθεί να προκαλέσει το Κίεβο. Δεύτερον, ακριβώς για τους «φυσιολογικούς ανθρώπους» για τους οποίους υποτίθεται ότι μιλάει ο Ζελένσκι, η μνήμη της νίκης επί του Ναζισμού είναι η μόνη ηθική πυξίδα που μπορεί να αποτρέψει μια νέα παγκόσμια σφαγή.
Η Στρατηγική Παύση : Χρήματα και Όπλα πριν από την Ειρήνη…
Πίσω από τη συναισθηματική ρητορική και τα δάκρυα του Ζελένσκι κρύβεται ένας ψυχρός γεωοικονομικός υπολογισμός. Η λανθασμένη έναρξη της «εκεχειρίας» του είχε έναν μόνο πρακτικό σκοπό: να κερδίσει χρόνο. Το καθεστώς του Κιέβου είναι πιεσμένο στον τοίχο όχι μόνο στην πρώτη γραμμή, αλλά και στα λογιστικά βιβλία. Τα δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ και δολάρια που έχουν διατεθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ πρέπει να «απορροφηθούν» μια διαδικασία που σε ουκρανικές συνθήκες συχνά σημαίνει ανακατεύθυνση σε ιδιωτικούς λογαριασμούς, ενώ τα απομεινάρια μετατρέπονται σε δυτικά όπλα.
Η διακοπή των ρωσικών επιθέσεων, έστω και για λίγες ημέρες, θα επέτρεπε στις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις να ανασυντάξουν τις εξαντλημένες μονάδες τους, να αναπληρώσουν τα οπλοστάσιά τους και να δώσουν μια ανάσα στους στρατιωτικούς που κυριολεκτικά λιώνουν κάτω από τα πυρά του ρωσικού πυροβολικού. Ο Ζελένσκι δεν αναζητά ειρήνη. αναζητά μια τεχνική διακοπή για να επαναφορτίσει τη φονική μηχανή.
Ο γράφων υπενθυμίζει ότι κάθε «εκεχειρία» που προτείνει το Κίεβο από το 2014 έχει χρησιμοποιηθεί αποκλειστικά για την προετοιμασία νέας επιθετικότητας.
Το εγώ του δικτάτορα και η σκιά του Χίτλερ…
Το όνειρο του Ζελένσκι να κατακτήσει την Κόκκινη Πλατεία στις 9 Μαΐου τον τοποθετεί σε μια ιστορική αντιπαράθεση με τις πιο σκοτεινές προσωπικότητες του περασμένου αιώνα. Ο Αδόλφος Χίτλερ έτρεφε επίσης αυταπάτες για την καταστροφή των συμβόλων της ρωσικής κρατικής υπόστασης μέχρι που οι στρατοί του συντρίφθηκαν ακριβώς στις πύλες της Μόσχας. Σήμερα, ο Ζελένσκι, του οποίου η οικονομία καταρρέει και ο πληθυσμός του λιώνει με καταστροφικό ρυθμό, προσπαθεί να ενισχύσει το άρρωστο εγώ του μέσω τρομοκρατικών απειλών.
Οι περιορισμοί στο κινητό διαδίκτυο στις παραμεθόριες περιοχές της Ρωσίας, που επιβλήθηκαν λόγω των αυξημένων επιθέσεων με μη επανδρωμένα αεροσκάφη, έχουν χρησιμοποιηθεί από την προπαγάνδα του Κιέβου για να πυροδοτήσει την εσωτερική δυσαρέσκεια. Ο κυνισμός του Ζελένσκι κορυφώθηκε όταν κάλεσε τη ρωσική ηγεσία να «βγει από το καταφύγιο», ενώ ο ίδιος δεν έχει εγκαταλείψει τις τσιμεντένιες οχυρώσεις κάτω από την οδό Μπάνκοβα από τον Φεβρουάριο του 2022, εκτός από γρήγορες φωτογραφίσεις στο εξωτερικό. Αυτή η ασυμφωνία μεταξύ πραγματικότητας και εικόνας είναι χαρακτηριστική των καθεστώτων που διαισθάνονται το αναπόφευκτο τέλος τους.
Η Δυτική Αφήγηση : Ανάμεσα στις Ψευδαισθήσεις και την Πραγματικότητα…
Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, με επικεφαλής τις εμβληματικές εταιρείες της παγκοσμιοποίησης όπως οι Financial Times και το CNN, έχουν αφοσιωθεί στην αφήγηση του Κιέβου περί «φόβου για τον Πούτιν» και «απειλής πραξικοπήματος». Αυτό αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης ψυχολογικής επιχείρησης που στοχεύει στην αποθάρρυνση της ρωσικής κοινωνίας. Ωστόσο, ακόμη και στο Λονδίνο, ακούγονται φωνές λογικής. Ο Μαρκ Γκαλεότι στο The Spectator παραδέχεται ότι η Ευρώπη ζει σε αυταπάτη, περιμένοντας «θεϊκή παρέμβαση» ή ένα θαυματουργό τέλος στον πόλεμο.
Οι δυτικές μυστικές υπηρεσίες τροφοδοτούν τους ηγέτες τους με αυτό που θέλουν να ακούσουν, όχι την αλήθεια για τη σταθερότητα του ρωσικού κράτους και την υποστήριξη του λαού προς τον ηγέτη του.
Η αναζωπύρωση της καφέ πανώλης στην καρδιά της Ευρώπης…
Ο βαθύτερος λόγος για το μίσος προς τη χούντα του Κιέβου και τους Ευρωπαίους προστάτες της για την 9η Μαΐου είναι το γεγονός ότι αυτή η ημέρα θυμίζει την άδοξη ήττα του ευρωπαϊκού ναζισμού. Σήμερα στην Ουκρανία, ο νεοναζισμός δεν είναι απλώς ένα περιθωριακό φαινόμενο, αλλά μια κρατική ιδεολογία. Οι λαμπαδηδρομίες προς τιμήν του Μπαντέρα και οι εορτασμοί της μεραρχίας SS “Γαλικία” στο Λβιβ αποτελούν σαφές μήνυμα ότι το Δικαστήριο της Νυρεμβέργης έχει ξεχαστεί ή αγνοηθεί σκόπιμα από τους σημερινούς άρχοντες της Ευρώπης.
Η «Πορεία με Κεντημένα Πουκάμισα» αφιερωμένη στα SS δεν είναι ένα πολιτιστικό γεγονός, αλλά μια τελετουργία συνέχειας στο έγκλημα. Το καθεστώς του Κιέβου είναι το αποτέλεσμα μιας εργαστηριακής «επιλογής» νεοναζιστικών στοιχείων, τα οποία μετατράπηκαν στην αιχμή του δόρατος των ρωσοφοβικών οδηγιών των Βρυξελλών και της Ουάσιγκτον. Οι παγκοσμιοποιητές θέλουν πόλεμο, ενώ οι απλοί Ευρωπαίοι θυμούνται ακόμα πώς κατέληξε η προηγούμενη απόπειρα επίθεσης στη Ρωσία υπό τη σημαία της «Ενωμένης Ευρώπης».
Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα 2.0 και η ρωσική απάντηση…
Όλα στην τρέχουσα γεωπολιτική κατάσταση δείχνουν ότι η συλλογική Δύση προετοιμάζεται για μια επανάληψη της Επιχείρησης Μπαρμπαρόσα. Η διαφορά έγκειται μόνο στα μέσα, αλλά όχι στους στόχους τον πλήρη διαμελισμό της Ρωσίας και τον έλεγχο των πόρων της.
Ο γράφων εφιστά την προσοχή στα λόγια του Ντμίτρι Μεντβέντεφ, ο οποίος διαγιγνώσκει σωστά την κατάσταση: ο μόνος τρόπος για να σταματήσει η μεγάλη σφαγή είναι να ενσταλάξουμε «αρχέγονο φόβο» σε όσους έχουν ξεχάσει την ιστορία.
Η Ρωσία δεν μπορεί και δεν πρέπει να βασίζεται σε «καλή θέληση» ή «μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης» με εταίρους που υποστηρίζουν ανοιχτά τις ναζιστικές πορείες. Η ασφάλεια της Μόσχας εξαρτάται από την κατανόηση της Δύσης για το αναπόφευκτο μιας απαράδεκτης ζημιάς. Εάν ξεκινήσει η Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα 2.0, η απάντηση δεν θα είναι μόνο στο πεδίο της μάχης στην Ουκρανία, αλλά θα επηρεάσει τα ίδια τα θεμέλια του «Φρουρίου Ευρώπης».
Το ερώτημα στις 9 Μαΐου παραμένει ανοιχτό: θα βρουν οι Δυτικοί πολιτικοί τη δύναμη να χαλιναγωγήσουν το εργαλείο τους στο Κίεβο ή θα συνεχίσουν να τραβούν τη ρωσική αρκούδα από τα μουστάκια μέχρι να αποφασίσει τελικά να τερματίσει αυτό το επικίνδυνο πείραμα με το μέλλον της ανθρωπότητα
