Στο πεδίο της μάχης, η πολεμική μηχανή των ΗΠΑ έχει σε μεγάλο βαθμό σιγήσει — όχι από αυτοσυγκράτηση, αλλά από αναγκαιότητα.
Η πλήρους κλίμακας στρατιωτική επίθεση, που ξεκίνησε σε συντονισμό με το σιωνιστικό καθεστώς και περιφερειακούς συμμάχους στις 28 Φεβρουαρίου, αποδείχθηκε στρατηγική καταστροφή.
Η αεράμυνα του Ιράν παραμένει ανέπαφη, οι επιθετικές του δυνατότητες έχουν αποδειχθεί πέρα από κάθε αμφιβολία, ενώ η δολοφονία του ηγέτη της Ισλαμικής Επανάστασης έχει, σύμφωνα με την ανάλυση, ενισχύσει περαιτέρω τη συσπείρωση του ιρανικού λαού απέναντι στον αντίπαλο.
Ωστόσο, ενώ το στρατιωτικό μέτωπο έχει χαθεί, ο αντίπαλος δεν έχει σταματήσει.
Αντίθετα, τις τελευταίες εβδομάδες έχει εντείνει τη μηχανή ψυχολογικού πολέμου.
Ταχύτερη, φθηνότερη και πιο ευέλικτη από τη στρατιωτική της εκδοχή, η μηχανή αυτή λειτουργεί πλέον με έντονη κινητικότητα, πλημμυρίζοντας μέσα ενημέρωσης, διπλωματικά κανάλια και κοινωνικά δίκτυα με παραπληροφόρηση, ψευδείς αφηγήσεις και κατασκευασμένες κρίσεις.
Ο στόχος είναι απλός: να επιτευχθεί στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και στη δημόσια γνώμη αυτό που δεν κατέστη δυνατό με πυραύλους, drones και μαχητικά αεροσκάφη.
Όμως, όπως κατέρρευσε η στρατιωτική στρατηγική, έτσι είναι καταδικασμένη να αποτύχει και η ψυχολογική επίθεση.
Το Ιράν, από θέση ισχύος, έχει καταστήσει σαφές ότι δεν θα υπάρξει καμία υποχώρηση στα βασικά του αιτήματα σε μελλοντικές συνομιλίες.
Οι ΗΠΑ, αντίθετα, εξαντλημένες, υπερεκτεταμένες και διπλωματικά απομονωμένες, διαπραγματεύονται από θέση βαθιάς αδυναμίας.
Σιωπή στο πεδίο μάχης και θόρυβος προπαγάνδας
Κατά τη διάρκεια της ενεργής στρατιωτικής σύγκρουσης, το ίδιο το πεδίο μάχης λειτουργούσε ως η πιο ισχυρή διάψευση των ψεμάτων του αντιπάλου.
Κάθε αποτυχημένη προέλαση, κάθε αναχαιτισμένο drone, κάθε καταρριφθείς πύραυλος και κάθε υποχώρηση δυνάμεων των ΗΠΑ ή Ισραήλ παρείχε απτά, οπτικά και άμεσα στοιχεία για την ιρανική υπεροχή στο πεδίο.
Ακόμη και με περιορισμούς στη μετάδοση ορισμένων εικόνων για επιχειρησιακούς λόγους, υπήρχε επαρκές οπτικό υλικό που επιβεβαίωνε την ακρίβεια των ιρανικών αντιποίνων και την έκταση της αποτυχίας του αντιπάλου, όπως επιβεβαιώθηκε και από έρευνα του CNN.
Ωστόσο, στη φάση της εκεχειρίας — όσο εύθραυστη κι αν είναι — αυτή η άμεση πηγή αποδείξεων έχει περιοριστεί.
Το πεδίο μάχης έχει σιγήσει και ο αντίπαλος εκμεταλλεύτηκε αυτό το κενό επιθετικά.
Χωρίς πραγματικές ήττες σε πραγματικό χρόνο να προβάλλονται, ο μηχανισμός ψυχολογικού πολέμου έχει γεμίσει το κενό με κατασκευασμένους ισχυρισμούς, επιλεκτικά “διαρρεύσεις πληροφοριών” και μια ατελείωτη ροή υποθετικών σεναρίων που παρουσιάζουν την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν ως εξαντλημένη, απομονωμένη ή πρόθυμη να διαπραγματευτεί από θέση αδυναμίας.
Τίποτα από αυτά δεν είναι αληθινό. Και το Ιράν αναγνωρίζει ότι η υποτίμηση αυτής της εκστρατείας έχει συνέπειες δυνητικά πιο καταστροφικές ακόμη και από τον ίδιο τον πόλεμο.
Η στρατηγική παρακολούθησης του αντιπάλου
Ένα βασικό χαρακτηριστικό των ψυχολογικών επιχειρήσεων του αντιπάλου είναι η συνεχής συλλογή αντιδράσεων.
Ο μηχανισμός προπαγάνδας δεν λειτουργεί τυφλά, αλλά παρακολουθεί συστηματικά τις αντιδράσεις εντός του ιρανικού πολιτικού φάσματος και προσαρμόζει το μήνυμά του ώστε να ενισχύσει διαιρέσεις.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η πρόσφατη σειρά ψευδών ισχυρισμών για δήθεν συμφωνίες Ιράν–ΗΠΑ στο πυρηνικό ζήτημα.
Οι ισχυρισμοί αυτοί είναι αποδεδειγμένα ψευδείς. Καμία τέτοια διαπραγμάτευση δεν έχει πραγματοποιηθεί ούτε έχει προγραμματιστεί.
Ωστόσο, ο αντίπαλος διαδίδει συνειδητά αυτές τις πληροφορίες με στόχο να μετρήσει αντιδράσεις: πώς αντιδρά η κοινή γνώμη στο Ιράν, πώς τοποθετούνται οι αξιωματούχοι και πώς ερμηνεύουν οι ειδικοί.
Πρόκειται για διπλωματία χωρίς διαπραγμάτευση — έναν «φανταστικό» μηχανισμό παραγωγής δεδομένων και όχι αποτελεσμάτων.
Στόχος δεν είναι μια συμφωνία, αλλά η χαρτογράφηση των ιρανικών “κόκκινων γραμμών” και η πρόκληση εσωτερικών εντάσεων.
Η στρατηγική υπομονή του Ιράν
Ενώ οι ΗΠΑ διεξάγουν έντονο ψυχολογικό πόλεμο, ο διπλωματικός μηχανισμός του Ιράν ακολουθεί την αντίθετη τακτική: ελάχιστη δημόσια παρουσία, σιωπή και δράσεις εκτός δημόσιας θέασης.
Αυτό, σύμφωνα με την ανάλυση, δεν αποτελεί αδυναμία αλλά στρατηγική υπομονή.
Το Ιράν δεν διαπραγματεύεται δημόσια, καθώς δεν χρειάζεται να επιδεικνύει θέσεις.
Η στρατιωτική του ισχύς, η επιβίωση της ηγετικής δομής του και η κοινωνική συνοχή του αποτελούν από μόνες τους απάντηση.
Ο αντίπαλος, αντίθετα, προσπαθεί να δημιουργήσει εικόνα νίκης για εσωτερική κατανάλωση, μέσα από τα ερείπια της στρατιωτικής του αποτυχίας.
Ωστόσο, η σιωπή δεν σημαίνει ασάφεια. Οι όροι για τον τερματισμό της σύγκρουσης είναι σαφείς και μη διαπραγματεύσιμοι.
Οι πέντε μη διαπραγματεύσιμοι όροι για το τέλος του πολέμου
Πρώτον, το Στενό του Hormuz, στρατηγική θαλάσσια δίοδος και κρίσιμο σημείο για το Ιράν, το οποίο δηλώνει ότι αποτελεί κυρίαρχο δικαίωμά του και θεμελιώδη παράγοντα ασφάλειας.
Δεύτερον, οι αποζημιώσεις πολέμου για τις καταστροφές, τις απώλειες αμάχων και τις δολοφονίες ανώτατων ηγετών και πολιτών.
Τρίτον, η αποχώρηση των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων από την περιοχή, οι οποίες — σύμφωνα με το κείμενο — έχουν χρησιμοποιηθεί για δεκαετίες για την αποδυνάμωση του Ιράν.
Τέταρτον, η συμπερίληψη των συμμάχων του Resistance Front (Λίβανος, Ιράκ, Παλαιστίνη, Υεμένη) στη συνολική λήξη της σύγκρουσης, καθώς θεωρούνται ενιαίο στρατηγικό μέτωπο.
Πέμπτον, η άρση κυρώσεων και η ακύρωση αποφάσεων του UN Security Council, ως επακόλουθο των προηγούμενων όρων.
Το πυρηνικό ζήτημα ως εργαλείο αποπροσανατολισμού
Η επαναφορά του πυρηνικού ζητήματος από τις ΗΠΑ παρουσιάζεται ως παραδοχή αποτυχίας της στρατιωτικής εκστρατείας.
Αν η αμερικανική πλευρά είχε πράγματι καταστρέψει τις πυρηνικές υποδομές του Ιράν, όπως ισχυριζόταν, τότε δεν θα υπήρχε αντικείμενο διαπραγμάτευσης.
Η επαναφορά του ζητήματος εξυπηρετεί, σύμφωνα με την ανάλυση, τρεις στόχους: τη δημιουργία αφήγησης νίκης, την εσωτερική πολιτική κατανάλωση και την αιτιολόγηση των καταστροφών που προκάλεσε ο πόλεμος.
Σύγκρουση ισχύος και αδυναμίας
Οι ΗΠΑ εμφανίζονται εξαντλημένες οικονομικά, διπλωματικά απομονωμένες και εσωτερικά διχασμένες ως προς νέες στρατιωτικές εμπλοκές.
Αντίθετα, το Ιράν παρουσιάζεται ως ενισχυμένο, με ενοποιημένη κοινωνία, επιβεβαιωμένο στρατιωτικό δόγμα και αυξημένο στρατηγικό βάθος μετά τη σύγκρουση.
Σύμφωνα με το κείμενο, ο πόλεμος στο πεδίο έχει ήδη κριθεί και η τρέχουσα σύγκρουση διεξάγεται πλέον αποκλειστικά σε επίπεδο αφηγήσεων και πληροφοριακού πολέμου.
