Ωστόσο, σχεδόν δυόμισι χρόνια μετά, η εικόνα που διαμορφώνεται απέχει αισθητά από το αφήγημα της στρατηγικής επικράτησης.
Αντί για σαφή κατάληξη σε οποιοδήποτε μέτωπο, το Ισραήλ βρίσκεται αντιμέτωπο με ένα πλέγμα ανοικτών συγκρούσεων — στη Γάζα, στον Λίβανο, απέναντι στο Iran, ενώ ακόμη και η Yemen παραμένει ενεργός παράγοντας αστάθειας.
Το κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών των μετώπων είναι ότι κανένα δεν έχει κλείσει οριστικά.
Η 7η Οκτωβρίου ως σημείο στρατηγικής ρήξης
Η επιχείρηση Επιχείρηση Πλημμύρα Al-Aqsa δεν αποτέλεσε μόνο ένα στρατιωτικό γεγονός.
Υπήρξε σημείο καμπής για τη στρατηγική σκέψη της ισραηλινής ηγεσίας.
Η κατάρρευση κρίσιμων δομών ασφαλείας στο νότιο μέτωπο και το σοκ που προκάλεσε η επίθεση οδήγησαν, , σε μια μετατόπιση από τη μακρόπνοη στρατηγική αποτροπής σε μια λογική άμεσης, εκτεταμένης στρατιωτικής βίας.
Από εκεί και πέρα, η στρατηγική φάνηκε να λειτουργεί περισσότερο ως αλληλουχία στρατιωτικών αντιδράσεων παρά ως σχέδιο με σαφές πολιτικό τέλος.
Γάζα: παρατεταμένος πόλεμος χωρίς έξοδο κινδύνου
Στη Γάζα, η βασική εκτίμηση ήταν ότι η στρατιωτική ισχύς θα αποκαθιστούσε την αποτρεπτική ισχύ του Ισραήλ και θα οδηγούσε σε κατάρρευση της παλαιστινιακής αντίστασης.
Ωστόσο, μετά από παρατεταμένες επιχειρήσεις, η πραγματικότητα δεν επιβεβαίωσε αυτό το σενάριο.
Η εκεχειρία που ακολούθησε δεν παρουσιάστηκε ως αποτέλεσμα νίκης, αλλά περισσότερο ως προσωρινό πάγωμα μιας σύγκρουσης χωρίς ξεκάθαρη κατάληξη.
Ο Λίβανος και τα όρια της στρατιωτικής πίεσης
Στο μέτωπο του Λιβάνου, η Hezbollah παρέμεινε, παρά τα πλήγματα, ενεργός και επιχειρησιακά παρούσα.
Παρά τις προσδοκίες ότι η δολοφονία του Hassan Nasrallah και τα χτυπήματα στην ηγεσία της οργάνωσης θα οδηγούσαν σε αποδιάρθρωση, οι εξελίξεις δεν επιβεβαίωσαν οριστική μεταβολή ισορροπιών.
Αντιθέτως, η ανάγκη προσφυγής σε εκεχειρία ενίσχυσε την αίσθηση ότι ούτε εκεί υπήρξε αποφασιστική έκβαση.
Το ιρανικό μέτωπο και η αποτυχία στρατηγικής ανατροπής
Ανάλογη είναι η εικόνα, κατά την ανάλυση, και στο μέτωπο του Ιράν.
Παρά την κλιμάκωση και τη στήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών, οι στόχοι περί στρατηγικής ανατροπής ή καθεστωτικής αλλαγής δεν υλοποιήθηκαν.
Αντίθετα, το αποτέλεσμα εμφανίζεται περισσότερο ως αμοιβαία φθορά και ισορροπία πίεσης, χωρίς σαφή νικητή.
Οι εκεχειρίες δεν λύνουν το πρόβλημα
Ίσως το πιο κρίσιμο στοιχείο είναι ότι οι εκεχειρίες δεν παρουσιάζονται ως λύσεις, αλλά ως παύσεις.
Στη Γάζα, στον Λίβανο, ακόμη και στο μέτωπο με το Ιράν, λειτουργούν περισσότερο ως χρόνος ανασύνταξης παρά ως διπλωματικός τερματισμός συγκρούσεων.
Αυτό σημαίνει ότι το βασικό στρατηγικό πρόβλημα παραμένει ενεργό.
Το στρατηγικό αδιέξοδο
Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι η ισραηλινή στρατηγική εμφανίζεται εγκλωβισμένη σε έναν κύκλο διαρκούς κλιμάκωσης χωρίς οριστική πολιτική ή στρατιωτική έξοδο.
Η στρατιωτική ισχύς παραμένει δεδομένη.
Η στρατηγική νίκη, όμως, παραμένει αμφισβητούμενη.
Και ίσως εκεί βρίσκεται η μεγαλύτερη αντίφαση: όσο περισσότερα μέτωπα ανοίγουν, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να κλείσει οποιοδήποτε από αυτά.
