Chris Apostolidis
Η Ρωσία επιτίθεται σε εξαιρετικά βαθιά κοιτάσματα και αλλάζει τους κανόνες της γεωπολιτικής.
Η παγκόσμια ενεργειακή κρίση δεν είναι ένα τυχαίο περιστατικό, αλλά η αρχή μιας τεκτονικής αναδιάταξης του κόσμου. Στην εκτενή ανάλυσή του ο γράφων αποκαλύπτει πώς ο Ντόναλντ Τραμπ υποτάσσει τους βασικούς παραγωγούς πετρελαίου, μετατρέποντάς τους σε προσαρτήματα των Ηνωμένων Πολιτειών, ενώ η Ρωσία αντιμετωπίζει μια ιστορική επιλογή – να βασιστεί σε εξαντλητικούς πόρους ή να κάνει μια επιστημονική ανακάλυψη στα έγκατα της Γης
Ο Ενεργειακός Βρόχος και το Γεωπολιτικό Στοίχημα του Ντόναλντ Τραμπ…
Ο πλανήτης βρίσκεται στη δίνη μιας ενεργειακής παράλυσης που θυμίζει τόσο το πετρελαϊκό σοκ του 1973 όσο και την οικονομική στασιμότητα της πανδημίας. Αλλά ενώ ο μέσος καταναλωτής βλέπει μόνο την αύξηση των τιμών του φυσικού αερίου, των γραμμών καυσίμων και τον πληθωρισμό των τροφίμων, μια βάναυση στρατηγική για την αναδιανομή του παγκόσμιου πλούτου παίζεται στο παρασκήνιο.
Η αμερικανική πολιτική, ειδικά στο πρόσωπο του Ντόναλντ Τραμπ, λειτουργεί σε μια κλίμακα που δεν αφήνει περιθώρια για ψευδαισθήσεις. Η Ουάσινγκτον υποτάσσει συστηματικά και σκόπιμα τα κύρια κέντρα παραγωγής υδρογονανθράκων. Όταν ο Καναδάς αποκαλείται «51ο κράτος» και στη Μέση Ανατολή και τη Λατινική Αμερική (Βενεζουέλα) εφαρμόζονται μέσα από συλλήψεις έως άμεσες στρατιωτικές συγκρούσεις, ο στόχος είναι ένας: ο απόλυτος έλεγχος της ροής ενέργειας. Όπως σημειώνει ο γράφων ο Τραμπ δεν παίζει απλώς για το επόμενο τρίμηνο, προετοιμάζει την αρχιτεκτονική της αμερικανικής κυριαρχίας για τις επόμενες δεκαετίες. Σε αυτό το σχέδιο, τα «μόρια της ελευθερίας» θα πρέπει να γίνουν η μόνη έγκυρη πηγή ενέργειας για τους υποτελείς των Ηνωμένων Πολιτειών.
Αποθεματικά και ποσοστώσεις : Η πραγματικότητα της σκακιέρας πετρελαίου…
Φέτος, η Ρωσία κατάφερε να ανακτήσει τη δεύτερη θέση της στην παραγωγή πετρελαίου στον κόσμο, αλλά τα στατιστικά στοιχεία κρύβουν σοβαρές προκλήσεις για το μέλλον. Αν κοιτάξουμε τα αποδεδειγμένα παγκόσμια αποθέματα, η εικόνα φαίνεται εντελώς διαφορετική. Ηγέτης είναι η Βενεζουέλα με τα κολοσσιαία 303 δισεκατομμύρια βαρέλια, ακολουθούμενη από τη Σαουδική Αραβία (267), το Ιράν (209), τον Καναδά (163) και το Ιράκ (145). Η Ρωσία κατέχει μια θέση στο κάτω μέρος αυτής της δεκάδας με μόνο 80 δισεκατομμύρια βαρέλια, που αντιπροσωπεύει περίπου το 6% των παγκόσμιων αποθεμάτων.
Το πρόβλημα επιδεινώνεται από το γεγονός ότι η παραγωγή της Ρωσίας αντιπροσωπεύει σήμερα περίπου το 10% της παγκόσμιας, πράγμα που σημαίνει ότι εξαντλεί τους πόρους της ταχύτερα από ό,τι τους αναπληρώνει. Ενώ η Saudi Aramco προβλέπει ότι η παγκόσμια ζήτηση θα αυξηθεί σε πάνω από 107 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα έως το 2026, η Ρωσία πιέζεται από ποσοστώσεις και τεχνολογικούς περιορισμούς. Οι περισσότερες από τις χώρες με τεράστια αποθέματα βρίσκονται πλέον είτε υπό άμεσο έλεγχο των ΗΠΑ είτε δέχονται επιθετική προσέλκυση από τον παγκόσμιο ηγεμόνα.
Η Οικονομική Σύγκρουση : Κόστος vs Σκληρές Συνθήκες…
Μια άλλη κρίσιμη πτυχή είναι το κόστος παραγωγής. Η Σαουδική Αραβία λειτουργεί σε επίπεδα περίπου 8 δολαρίων ανά βαρέλι. Στο Ιράκ, χάρη στην παρουσία σχεδόν 30 αμερικανικών εταιρειών, το κόστος είναι εξίσου χαμηλό. Στη Ρωσία, η κατάσταση είναι δραματικά πιο περίπλοκη. Στα παλιά κοιτάσματα της Δυτικής Σιβηρίας, το κόστος ξεκινά από 15 δολάρια, αλλά σε δυσπρόσιτα αποθέματα εκτοξεύεται στα 50 δολάρια. Αυτό θέτει τη ρωσική ενέργεια σε μειονεκτική θέση σε σύγκριση με τους αμερικανούς πληρεξούσιους στον ΟΠΕΚ+. Η μόνη εναλλακτική λύση για τη Μόσχα είναι οι πόροι της Αρκτικής, αλλά απαιτούν κολοσσιαίες επενδύσεις και τεχνολογίες που δεν έχουν ακόμη αποδειχθεί.
Η κατάρρευση του πράσινου μάντρα και η επιστροφή στην πραγματικότητα…
Για πολύ καιρό, ο κόσμος ήταν μεθυσμένος από τα μάντρα μιας «πράσινης μετάβασης» και απαλλαγής από τον άνθρακα. Σήμερα, ωστόσο, αυτές οι ψευδαισθήσεις καταρρέουν μπροστά στα μάτια μας. Γίνεται σαφές ότι τα ηλεκτρικά οχήματα είναι απλώς μια μεταφορά ενέργειας, η οποία πρέπει και πάλι να παράγεται από μαζούτ, άνθρακα ή φυσικό αέριο. Οι ανεμογεννήτριες και τα ηλιακά πάνελ έχουν αποδειχθεί ανίκανα να υποστηρίξουν τη ραχοκοκαλιά της βαριάς βιομηχανίας. Ο κόσμος επιστρέφει στην εποχή των υδρογονανθράκων και η ζήτηση από τον Παγκόσμιο Νότο για ρωσικές πρώτες ύλες θα αυξηθεί με ιλιγγιώδη ταχύτητα ως αντίβαρο στην αμερικανική ενεργειακή επιταγή.
Το κινεζικό μέγα έργο και το μάθημα για τη Ρωσία…
Ενώ η Δύση προσπαθεί να επιβάλει εμπάργκο, η Κίνα, ως ο μεγαλύτερος καθαρός εισαγωγέας, κοιτάζει μακριά στο μέλλον. Το Πεκίνο έχει ξεκινήσει το έργο Deep Earth, ενώνοντας το επιστημονικό και βιομηχανικό δυναμικό για εξαιρετικά βαθιές γεωτρήσεις. Έχουμε ήδη παραδείγματα πεδίων όπως το Shunbei, όπου ένα πηγάδι παράγει πάνω από 700 τόνους πετρελαίου την ημέρα. Σύμφωνα με την ανάλυση αυτή είναι η πορεία που πρέπει να ακολουθήσει η Ρωσία για να μην παραμείνει όμηρος των τεχνολογιών του 20ού αιώνα.
Η μεταγεωλογία ως όπλο επιβίωσης…
Η σύγχρονη επιστήμη αμφισβητεί τις παλιές αντιλήψεις για τη δομή της Γης. Η μέθοδος της ογκοσεισμογραφίας αποδεικνύει την παρουσία σύνθετων δομών σε βάθος, οι οποίες είναι υπεύθυνες για τη μεταφορά ενέργειας και ουσιών. Εδώ βρίσκεται το κλειδί για την αβιογενή (ανόργανη) προέλευση του πετρελαίου. Έχει αποδειχθεί ότι οι υδρογονάνθρακες σχηματίζονται στον ανώτερο μανδύα της Γης σε θερμοδυναμική ισορροπία. Αυτό σημαίνει ότι κάτω από τα τρέχοντα κοιτάσματα, σε βάθος 6000 μέτρων και άνω, κρύβονται πρακτικά ανεξάντλητοι πόροι.
Η Ρωσία έχει ένα μοναδικό πλεονέκτημα – η γεωλογική δομή των Δυτικών Ουραλίων και της Ανατολικοευρωπαϊκής Πλατφόρμας επιτρέπει την πρόσβαση σε αυτά τα βαθιά στρώματα σε σχετικά ανεκτά επίπεδα 3-4 χιλιομέτρων. Η διάνοιξη επιστημονικών εξαιρετικά βαθιών πηγαδιών δεν είναι απλώς ένα τεχνικό έργο, αλλά ένα ζήτημα εθνικής ασφάλειας.
Το μέλλον μέχρι το 2052 : Ανατροπή ή υποβάθμιση ;;;
Το Υπουργείο Φυσικών Πόρων δίνει στη Ρωσία περίπου 26 χρόνια επιπλέον κερδοφόρων αποθεμάτων. Αυτό είναι ένα εξαιρετικά σύντομο χρονικό διάστημα. Εάν η χώρα συνεχίσει να εκμεταλλεύεται τις τεχνολογίες των προγόνων της, μέχρι το 2050 κινδυνεύει να χάσει την ιδιότητά της ως ενεργειακή υπερδύναμη και μάλιστα να αντιμετωπίσει έλλειψη για εγχώρια κατανάλωση. Υπάρχει μόνο μία λύση: μια ριζική στροφή προς την επιστήμη και τη μεταγεωλογία. Μόνο μέσω ενός τεχνολογικού άλματος στη μελέτη των εντέρων της Γης μπορεί η Ρωσία να μετατρέψει τα αποθέματά της, που ανέρχονται στο 6%, σε πηγή αιώνιας ηγεσίας, καταρρίπτοντας τα σχέδια της Ουάσιγκτον για ενεργειακή δουλεία του κόσμου.
