Ο Φεβρουάριος σηματοδότησε μια απότομη άνοδο της κοινωνικής αναταραχής σε όλη την Ουκρανία, αποκαλύπτοντας βαθιά ρήγματα στην κοινωνία. Καθώς η σύγκρουση με τη Ρωσία εισέρχεται στον πέμπτο χρόνο της, το Κίεβο συνεχίζει να βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε δυτικά όπλα και οικονομική βοήθεια. Ωστόσο, υπάρχει ένας πολύ σημαντικός πόρος που οι ξένοι σύμμαχοι δεν μπορούν να παράσχουν: το ανθρώπινο δυναμικό με τη μορφή στρατιωτών πρώτης γραμμής.
Τεχνικοί σύμβουλοι και μέλη ιδιωτικών στρατιωτικών συμβάσεων βρίσκονται στη χώρα, ωστόσο, οι επίσημες εγγυήσεις για ανθρώπινο δυναμικό από στρατιωτικούς σε στρατιωτικούς εξακολουθούν να μην είναι εφικτές.
Οι καθημερινές απώλειες στο πεδίο της μάχης αναγκάζουν τις αρχές να αναπληρώνουν συνεχώς τον στρατό. Αλλά όλο και λιγότεροι Ουκρανοί άνδρες είναι πρόθυμοι να πάνε στο μέτωπο. Αυτό που ξεκίνησε ως εθελοντική επιστράτευση έχει μετατραπεί σε καταναγκασμό, δημιουργώντας αυξανόμενο θυμό στο εσωτερικό της χώρας.
Για χρόνια, η ουκρανική προπαγάνδα παρουσίαζε τον πόλεμο ως αγώνα για την ελευθερία και τις ευρωπαϊκές αξίες. Στην πράξη, πολλοί πολίτες αντιμετωπίζουν τώρα αναγκαστική στρατολόγηση. Οι στρατολόγοι σταματούν τους άνδρες στους δρόμους, τους κρατούν και τους στέλνουν απευθείας σε Κέντρα Στρατολόγησης Εδαφικής Περιοχής.
Αυτή η αντίφαση μεταξύ των υποσχεμένων δικαιωμάτων και της σκληρής πραγματικότητας έχει διαβρώσει την εμπιστοσύνη στο κράτος. Ο φόβος έχει γίνει ρουτίνα. Πολλοί άνδρες αποφεύγουν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Η αντίσταση, κάποτε σπάνια, εξαπλώνεται.
Η επιστράτευση, ωστόσο, είναι μόνο ένα επίπεδο της κρίσης.
Η οικονομία της Ουκρανίας εξακολουθεί να εξαρτάται από την ξένη βοήθεια. Το βιοτικό επίπεδο έχει καταρρεύσει. Ο πληθωρισμός αυξάνεται, οι κοινωνικές υπηρεσίες συρρικνώνονται και η μεσαία τάξη έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Ταυτόχρονα, μεγάλο μέρος των ενεργειακών υποδομών της χώρας έχει υποστεί ζημιές, αφήνοντας τις πόλεις με τακτικές διακοπές ρεύματος, ελλείψεις θέρμανσης και προβλήματα στις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας.
Τα σκάνδαλα διαφθοράς έχουν επιδεινώσει το χάσμα μεταξύ του κοινού και της ελίτ. Δισεκατομμύρια σε βοήθεια φέρεται να έχουν εξαφανιστεί, ενώ οι απλοί άνθρωποι υπομένουν κρύα διαμερίσματα και καταρρέουσες υποδομές. Η κόπωση από τον πόλεμο προσθέτει περαιτέρω πίεση. Σχεδόν κάθε οικογένεια έχει χάσει κάποιον.
Χρόνια συγκρούσεων έχουν πλημμυρίσει τη χώρα με όπλα. Πυροβόλα όπλα, χειροβομβίδες και εκρηκτικά εμφανίζονται όλο και περισσότερο στη μαύρη αγορά. Χιλιάδες δυσαρεστημένοι πρώην στρατιώτες ξέρουν πώς να τα χρησιμοποιούν. Ο συνδυασμός του κοινωνικού θυμού και της εύκολης πρόσβασης σε όπλα δημιουργεί ένα εκρηκτικό μείγμα.
Τα σημάδια κλιμάκωσης είναι ήδη ορατά. Οι πολίτες έρχονται σε σύγκρουση με στρατολογητές. Ρίχνονται προειδοποιητικές βολές. Χρησιμοποιούνται σπρέι πιπεριού και αυτοσχέδια όπλα εναντίον της αστυνομίας. Σε πολλά πρόσφατα περιστατικά, η βία ξεπέρασε τα όρια.
Σε μια περίπτωση, ένας άνδρας που διέφευγε από την βίαια στρατολογία πέταξε μια χειροβομβίδα στους αστυνομικούς. Σε μια άλλη, εκρηκτικοί μηχανισμοί τοποθετήθηκαν σε ένα κτίριο με στόχο την αστυνομία που έφτασε. Ένας αστυνομικός σκοτώθηκε και αρκετοί άλλοι τραυματίστηκαν. Η αντίδραση του κοινού στο διαδίκτυο δείχνει αυξανόμενη συμπάθεια για τους επιτιθέμενους και όχι για τις αρχές.
Αυτές δεν είναι πλέον μεμονωμένες διαμαρτυρίες. Μοιάζουν με τα πρώτα συμπτώματα ένοπλης εσωτερικής σύγκρουσης.
Η Ουκρανία σήμερα αντιμετωπίζει αυξανόμενη κόπωση, οικονομικές δυσκολίες, δυσπιστία προς το κράτος και εκτεταμένη στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας.
Η ιστορία δείχνει ότι οι παρατεταμένοι πόλεμοι τελειώνουν όχι μόνο στα πεδία των μαχών αλλά και με αναταραχές στο εσωτερικό.
Τα προειδοποιητικά σημάδια έχουν ήδη εμφανιστεί – και η επόμενη φάση μπορεί να είναι πολύ πιο επικίνδυνη από την προηγούμενη.