Ο Βασίλης Κοκοτσάκης, ειδικός πραγματογνώμονας σε θέματα πυρκαγιών και τεχνικός σύμβουλος οικογενειών θυμάτων των Τεμπών, επιστρέφει με μια νέα ανάρτηση, με αφορμή την εισαγγελική παραγγελία για εκταφές σορών.
Μια παραγγελία η οποία, όπως αναφέρει ο κ.Κοκοτσάκης, περιορίζει εκ των προτέρων το εύρος των εργαστηριακών αναλύσεων και ορίζει και απαιτεί ότι πρέπει να είναι αντίστοιχες με εκείνες που έγιναν στους μηχανοδηγούς πριν τρία χρόνια.
Εκείνες οι εξετάσεις, όπως επισημαίνει ο Βασίλης Κοκοτσάκης, δεν περιλάμβαναν ανάλυση για αρωματικούς υδρογονάνθρακες, έλεγχο για επιταχυντές καύσης, διερεύνηση ύπαρξης καυσίμων ή βιομηχανικών διαλυτών.
Εύλογα, ο έμπειρος πραγματογνώμονας σχολιάζει και αναρωτιέται λίγες ημέρες πριν την συμπλήρωση τριών ετών από το σιδηροδρομικό δυστύχημα:
«Οι οικογένειες δεν ζήτησαν επιλεκτικές εξετάσεις. Ζήτησαν πλήρη διερεύνηση. Η κοινωνία δεν ζήτησε προκαθορισμένο αποτέλεσμα. Ζήτησε απαντήσεις. Οι νεκροί προφανώς δεν μπορούν να μιλήσουν, αλλά τα ευρήματα πιθανότατα μπορούν… Κι όταν κάποιος βάζει πλαίσιο στο τι επιτρέπεται να ερευνηθεί, τότε γεννιέται εύλογα το ερώτημα: Υπάρχει φόβος για κάτι;»
Τι έγραψε ο Βασίλης Κοκοτσάκης
Σε 10 ημέρες συμπληρώνονται 3 χρόνια.
Τρία χρόνια από τη νύχτα που άνθρωποι φώναζαν ότι δεν έχουν οξυγόνο.
Τρία χρόνια από τη φωτιά που ακόμη δεν έχει απαντηθεί επιστημονικά με πληρότητα.
Τρία χρόνια από την υπόσχεση των αρμοδίων για “όλα στο φως”.
Και τώρα λίγο πριν την επέτειο, έρχεται νέα εισαγγελική παραγγελία για τις εκταφές.
Θα έλεγε κανείς: επιτέλους.
Όμως διαβάζοντας το περιεχόμενο, γεννιέται ένα θεμελιώδες ερώτημα:
Γιατί περιορίζεται εκ των προτέρων το εύρος των εξετάσεων;
Η παραγγελία πέραν των άλλων, ορίζει και απαιτεί πως, οι εργαστηριακές αναλύσεις πρέπει να είναι αντίστοιχες με εκείνες που έγιναν στους μηχανοδηγούς πριν τρία χρόνια.
Τι περιλάμβαναν τότε οι εξετάσεις;
• Τοξικολογικό έλεγχο για αλκοόλ
• Έλεγχο για ναρκωτικές ουσίες
Δεν περιλάμβαναν:
Ανάλυση για αρωματικούς υδρογονάνθρακες, έλεγχο για επιταχυντές καύσης, διερεύνηση ύπαρξης καυσίμων ή βιομηχανικών διαλυτών…
Και δεν έγιναν, όπως ρητά αναφέρουν οι ίδιες οι ιατροδικαστικές εκθέσεις, προφανώς επειδή δεν ζητήθηκαν τότε.
Σήμερα όμως, το κρίσιμο επιστημονικό ερώτημα δεν είναι αν κάποιος είχε καταναλώσει αλκοόλ ώστε να υπάρχει αντιστοιχία εξετάσεων σύμφωνα με την εισαγγελική παραγγελία.
Το ερώτημα είναι τι προκάλεσε την πυρόσφαιρα.
Τι προκάλεσε την φωτιά.
Τι προκάλεσε τον ασφυκτικό θάνατο 27 επιβατών.
Και ενώ αυτό είναι το ζητούμενο, η παραγγελία επαναφέρει ακριβώς το ίδιο περιορισμένο πλαίσιο. Γιατί;
Αν η επίσημη εκδοχή είναι απολύτως ασφαλής, αν δηλ.η φωτιά οφειλόταν αποκλειστικά σε έλαια σιλικόνης, αν δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο ή επιλήψιμο, τότε γιατί να φοβόμαστε έναν πλήρη, εξαντλητικό έλεγχο; Γιατί να μην προβλέπεται ρητά η έρευνα και ανίχνευσης πιθανών επιταχυντών;
Γιατί να μην επιτρέπεται ανάλυση σε πιστοποιημένα εργαστήρια του εξωτερικού, όταν στην Ελλάδα δεν υφίσταται η απαιτούμενη εξειδίκευση για τέτοια ευρήματα σε εκταφέν υλικό τριετίας;
Όταν η έρευνα ξεκινά με περιορισμό, δεν μοιάζει αναζήτηση αλήθειας αλλά διαχείριση ορίων. Και τα όρια στην επιστήμη δεν τίθενται για να προστατεύουν την αλήθεια. Τίθενται και εκ των πραγμάτων την περιορίζουν.
Οι οικογένειες δεν ζήτησαν επιλεκτικές εξετάσεις. Ζήτησαν πλήρη διερεύνηση. Η κοινωνία δεν ζήτησε προκαθορισμένο αποτέλεσμα. Ζήτησε απαντήσεις.
Οι νεκροί προφανώς δεν μπορούν να μιλήσουν, αλλά τα ευρήματα πιθανότατα μπορούν… Κι όταν κάποιος βάζει πλαίσιο στο τι επιτρέπεται να ερευνηθεί, τότε γεννιέται εύλογα το ερώτημα: Υπάρχει φόβος για κάτι;
Σε δέκα ημέρες, συμπληρώνονται τρία χρόνια. Τρία τώρα χρόνια που η εμπιστοσύνη της κοινωνίας δοκιμάστηκε και εξαντλήθηκε. Τρία χρόνια που η λέξη “συγκάλυψη” δεν έχει σβήσει και μάλλον δεν θα σβήσει,γιατί δεν έχει απαντηθεί.
Δεν τιμούμε τους νεκρούς με περιορισμένες αναλύσεις. Τους τιμάς με πλήρη αλήθεια που μας παρήγγειλαν με τις σπαρακτικές τους κραυγές και το τελευταίο τους μήνυμα. Ας δείξει επιτέλους η Πολιτεία την ίδια γενναιότητα που έδειξαν αυτά τα παιδιά… Ας ξανακούσετε τους τελευταίους τους διαλόγους….ίσως το ξανασκεφτούν… Έστω και την ύστατη στιγμή.
Ως χρέος τιμής…
Έρευνα χωρίς περιορισμούς, χωρίς αντιγραφές παλαιών διαδικασιών, χωρίς αποκλεισμούς ουσιών που αποτελούν το κεντρικό ερευνητικό ερώτημα. Διαφορετικά, το ερώτημα θα επιστρέψει πιο βαρύ: Ποιος και γιατί φοβάται τους νεκρούς των Τεμπών;
Και θα ενισχύσει την καχυποψία και το ερώτημα… Τι είναι αυτό που δεν πρέπει να βρεθεί;