Τρεις δικαστικές αποφάσεις-«σταθμός» για ασφαλισμένους-συνταξιούχους
που καταδικάζουν τον ΕΦΚΑ:
-Σε αποζημίωση 1.500 ευρώ προς ασφαλισμένη για λάθος στην απόφαση συνταξιοδότησης (απόφαση 21/2026 ΔιοικΠρωτΘεσ/κης)
-Σε αποζημίωση 1.000 ευρώ προς ασφαλισμένο για καθυστέρηση στην απονομή επικουρικής σύνταξης (απόφαση 2989/2025 ΔιοικΠρωτΠειραιά)
-Σε αποζημίωση 5.600 € προς ασφαλισμένη για καθυστέρηση έκδοσης κύριας σύνταξης (απόφαση 3378/2023 Διοικ. Εφετείου Αθηνών)
Το 2023 είχαμε πανηγυρίσει με την έκδοση της υπ’αριθ. 3378/2023 ιστορικής απόφασης του Διοικητικού Εφετείου Αθηνών που καταδίκασε τελεσίδικα τον e-ΕΦΚΑ σε καταβολή αποζημίωσης ύψους σχεδόν 5.500 € σε ασφαλισμένη επειδή είχε καθυστερήσει πάνω από 3 χρόνια τη χορήγηση της κύριας σύνταξής της.
Η δικαστική υπόθεση, που κατέληξε στην 3378/2023 εφετειακή απόφαση, είχε ξεκινήσει με πρωτοβουλία τής ΕΝΥΠΕΚΚ και ήταν η πρώτη στην Ελλάδα και την Ευρώπη που καταδίκασε Εθνικό Ασφαλιστικό Οργανισμό σε αποζημίωση για πολυετή καθυστέρηση έκδοσης συνταξιοδοτικής απόφασης.
Ο e-ΕΦΚΑ δεν άσκησε αναίρεση. Συμμορφώθηκε με το διατακτικό τής απόφασης, κατέβαλε την αποζημίωση στην ασφαλισμένη και άρχισε να επιταχύνει την έκδοση των κύριων συντάξεων που εκκρεμούσαν ώστε να αποφύγει παρόμοιες μαζικές αγωγές αποζημίωσης των ασφαλισμένων εναντίον του.
Ο e-ΕΦΚΑ όμως δεν έπραξε το ίδιο και για τις επικουρικές, τις διαδοχικές, τις διεθνείς και τις παράλληλες συντάξεις! Συνέχισε να ταλαιπωρεί χιλιάδες ασφαλισμένους που ανέμεναν (και δυστυχώς αναμένουν ακόμη, εδώ και χρόνια) τη χορήγηση των συντάξεών τους. Γι’αυτό η ΕΝΥΠΕΚΚ ξεκίνησε νέο δικαστικό αγώνα για να υποχρεωθεί ο e-ΕΦΚΑ να επιταχύνει την έκδοση και των επικουρικών συντάξεων που καθυστερούν ακόμη αδικαιολόγητα και δημιουργούν προβλήματα στους ασφαλισμένους και τις οικογένειές τους.
Έτσι ήρθε η δεύτερη επιτυχία! Ο δικαστικός αγώνας που ξεκίνησε η ΕΝΥΠΕΚΚ δικαιώθηκε πρόσφατα, για δεύτερη φορά.
Η αγωγή, που χειρίστηκε ο γνωστός εργατολόγος και μέλος τής ΕΝΥΠΕΚΚ κ.Ιωάννης Γλέζος, κατέληξε στην έκδοση της υπ’αριθ. 2989/2025 απόφασης του Διοικητικού Πρωτοδικείου Πειραιά, με την οποία ο e-ΕΦΚΑ καταδικάστηκε σε καταβολή αποζημίωσης ύψους 1.000 € σε ασφαλισμένο επειδή είχε καθυστερήσει την έκδοση συνταξιοδοτικής απόφασης για την επικουρική του σύνταξη.
Έτσι τώρα ασφαλισμένοι και συνταξιούχοι διαθέτουν στη «φαρέτρα» τους δύο σημαντικές αποφάσεις: την 3378/2023 του ΔΕφΑθηνών για τις κύριες συντάξεις και την 2989/2025 ΔΠρΠειραιά για τις επικουρικές.
Ελπίζουμε ο e-ΕΦΚΑ να συμμορφωθεί και σε αυτή την περίπτωση και να επιταχύνει την έκδοση των επικουρικών συντάξεων, όπως και των άλλων κατηγοριών συντάξεων (διεθνών, διαδοχικών και παράλληλων) που ακόμη καθυστερούν για χρόνια και ταλαιπωρούν τους ασφαλισμένους και τις οικογένειές τους.
Στις 8-1-2026 το Διοικητικό Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης (Τμήμα Η’ Μονομελές) εξέδωσε την υπ’αριθ. 21/2026 απόφασή του, με την οποία ο e-ΕΦΚΑ υποχρεούται στη χρηματική αποζημίωση ύψους 1.500 € σε ασφαλισμένη για την ψυχική ταλαιπωρία που της προκάλεσε, υπολογίζοντας λανθασμένα τα ένσημά της (πάνω από 12.000) και την οδήγησε στην παραίτηση από την Υπηρεσία της λόγω συνταξιοδότησης, ενώ αργότερα διαπίστωσε ότι τα ένσημά της ήταν λιγότερα από 12.000 κι επομένως αυτή δεν πληρούσε τις απαραίτητες προϋποθέσεις προς συνταξιοδότηση.
Το ιστορικό των τριών δικαστικών πρωτοβουλιών της ΕΝΥΠΕΚΚ που οδήγησαν στην έκδοση των τριών ανωτέρω σημαντικών αποφάσεων, που δεν έχουν προηγούμενο στην Ελλάδα και την Ευρώπη, έχουν ως εξής:
1.Η καταδίκη του e-ΕΦΚΑ σε αποζημίωση 5.641 € για καθυστέρηση έκδοσης κύριας σύνταξης (3378/2023 απόφαση ΔΕφΑθηνών)
Το Διοικητικό Εφετείο Αθήνας με την υπ’αριθ. 3378/2023 ιστορική του απόφαση (11ο Τμήμα) διέταξε τον e-ΕΦΚΑ να καταβάλει αποζημίωση σε ασφαλισμένη ύψους περίπου 5.500 ευρώ (ποσό, τόκοι, δικαστικά έξοδα) επειδή οι Υπηρεσίες του καθυστέρησαν να εκδώσουν την απόφαση συνταξιοδότησής της!!
Η απόφαση-«σταθμός», που είναι η πρώτη στα δικαστικά χρονικά στη χώρα μας αλλά και στην Ευρώπη, απέρριψε στο σύνολό της και στην ουσία την έφεση που είχε ασκήσει ο e-ΕΦΚΑ κατά της υπ’αριθ. 1806/2021 απόφασης του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών (6ο τμήμα). Με την υπ’αριθ. 1806/2021 απόφασή του το Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών (6ο Τμήμα) είχε δικαιώσει την ασφαλισμένη και είχε καταδικάσει τον e-ΕΦΚΑ, όχι μόνο στην καταβολή 4.357 €, αλλά και εντόκως (τόκος 6% κατ’έτος από το 2019), επειδή οι Υπηρεσίες του (Υποκαταστήματα) καθυστέρησαν να προσδιορίσουν τον χρόνο ασφάλισης της ασφαλισμένης με καθεστώς διαδοχικής ασφάλισης.
Η ασφαλισμένη παραιτήθηκε λόγω συνταξιοδότησης τον Οκτώβριο του 2010 και η σύνταξη γήρατος, που υπολογίστηκε στο ποσό των 588,38 ευρώ, καταβλήθηκε το 2015, μετά από 4 χρόνια και 7 μήνες!! Ο ασφαλιστικός της φάκελος μάλιστα διαβιβαζόταν σε διάφορα Υποκαταστήματα του τέως ΙΚΑ-ΕΤΑΜ (Πατησίων, Νίκαιας, Συντάγματος) με καθυστέρηση πολλών μηνών. Τελικά, μετά την έκδοση της οριστικής συνταξιοδοτικής απόφασης, η ασφαλισμένη προσέφυγε στη Δικαιοσύνη καταθέτοντας αγωγή κατά του e-ΕΦΚΑ. Έτσι, εκδόθηκε η υπ’αριθ. 1806/2021 απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών, που ήταν η πρώτη στη χώρα μας με παρόμοιο διατακτικό και αφορούσε πολλές χιλιάδες ασφαλισμένους αφού, την περίοδο που εκδόθηκε, οι εκκρεμούσες συντάξεις όλων των κατηγοριών ανέρχονταν σε πάνω από 200.000.
Η έκδοσή της υποχρέωσε τότε τον e-ΕΦΚΑ και το Υπουργείο Εργασίας να επισπεύσουν την εκκαθάριση των κύριων συντάξεων των προηγούμενων ετών, υπό τον φόβο τής έγερσης μαζικών αγωγών αποζημίωσης από τους συνταξιούχους σε βάρος του e-ΕΦΚΑ και του Ελληνικού Δημοσίου και να θεσπίσει τη συμμετοχή των ιδιωτών (λογιστών-δικηγόρων) στην έκδοση των συντάξεων με το άρθρο 257 του ν. 4798/2021, καθώς επίσης και τον θεσμό τής «fast-track» κύριας σύνταξης («ταχείας απονομής») με τα άρθρα 48-54 του ν. 4921/2022.
Ακολούθως, η ασφαλισμένη, που δικαιώθηκε σε α’ και β’ βαθμό από τα Διοικητικά Δικαστήρια, με απόγραφο που κοινοποίησε στον e-ΕΦΚΑ ζήτησε να λάβει την αποζημίωση που επιδίκασαν και τα δύο Δικαστήρια συν τους τόκους, τη δικαστική δαπάνη και τα δικαστικά έξοδα και τελικά, μετά τον επιτυχή δικαστικό της αγώνα, έλαβε από τον e-ΕΦΚΑ το ποσό των 5.641,34 ευρώ.
Είχαν ασφαλώς προηγηθεί οι υπ’αριθ. 5960/2021 και 13151/2021 αποφάσεις του Διοικητικού Πρωτοδικείου Αθηνών που, πλην του ότι αναγνώρισαν ότι όλοι ανεξαιρέτως οι συνταξιούχοι ή οι κληρονόμοι τους έπρεπε να λάβουν Δώρα για το 11μηνο 2015-2016 (και μάλιστα με τόκο 6%), διέτασσε τον e-ΕΦΚΑ να καταβάλλει ποσό ύψους 300 € και 200 € αντίστοιχα σε κάθε ενάγοντα-συνταξιούχο ως χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη που υπέστησαν!!
2. Η καταδίκη του e-ΕΦΚΑ σε αποζημίωση 1.000 € σε ασφαλισμένο λόγω καθυστέρησης έκδοσης της επικουρικής του σύνταξης (2989/2025 ΔΠρωτΠειραιά)
Στις 4-11-2025 δημοσιεύθηκε η υπ’αριθ. 2989/2025 σημαντική απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Πειραιά που καταδίκασε τον e-ΕΦΚΑ να καταβάλει αποζημίωση 1.000 € σε ασφαλισμένο επειδή καθυστέρησε να του χορηγήσει την επικουρική του σύνταξη!! Πρόκειται για σπουδαία απόφαση που όμοιά της, με τέτοιο περιεχόμενο, δεν υπάρχει στην Ελλάδα και την Ευρώπη!
Τον Μάιο του 2008 με αποφάσεις του Διευθυντή του Περιφερειακού Υποκαταστήματος ΙΚΑ-ΕΤΑΜ Πειραιά απονεμήθηκε στον πατέρα τού ενάγοντα, πλήρης κύρια και επικουρική σύνταξη λόγω γήρατος από το τ. ΙΚΑ-ΕΤΑΜ. και το τ.ΕΤΕΑΜ, αντίστοιχα, καταβλητέα από 7-1-2008. Έπειτα από το θάνατο τού δικαιούχου συνταξιούχου το 2016, η χήρα αιτήθηκε τη χορήγηση κύριας και επικουρικής σύνταξης λόγω θανάτου στην ίδια και στο ανήλικο τότε τέκνο της. Τον Νοέμβριο του 2017 τους χορηγήθηκε κύρια σύνταξη λόγω θανάτου από το τ. ΙΚΑ-ΕΤΑΜ.
Η απόφαση του αρμόδιου Διευθυντή για χορήγηση επικουρικής σύνταξης εκδόθηκε το 2019 και ως προς το ανήλικο τότε τέκνο της (νυν ενάγοντα) ανέτρεχε μέχρι τον Φεβρουάριο του 2017 που αυτός συμπλήρωσε το 18ο έτος της ηλικίας του. Το τέκνο τού αρχικώς δικαιούχου (ενάγων) ζήτησε την επαναχορήγηση σε αυτόν των ανωτέρω συντάξεων, ως ενήλικο πλέον τέκνο, επικαλούμενος την παράταση του ορίου ηλικίας στην περίπτωσή του, λόγω σπουδών. Το αίτημά του έγινε δεκτό και του επαναχορηγήθηκε κύρια σύνταξη λόγω θανάτου το 2018 μέχρι την άρση των νόμιμων προϋποθέσεων, όχι όμως και η αναλογούσα επικουρική.
Η απόφαση για χορήγηση τής επικουρικής σύνταξης εκδόθηκε τελικά τον Μάρτιο του 2019 ενώ η αίτησή του είχε κατατεθεί τον Οκτώβριο του 2017, δηλαδή μετά από 18 ολόκληρους μήνες. Αλλά και τότε η απόφαση δεν εκτελέστηκε γιατί ήταν χειρόγραφη. Επιστράφηκε ανεκτέλεστη από το αρμόδιο Τμήμα Πληρωμών του ΕΦΚΑ, το οποίο ζήτησε τη μηχανογραφική έκδοσή της, η οποία, ωστόσο, δεν κατέστη δυνατή λόγω έλλειψης τού απαραίτητου λογισμικού!! Τελικά ο ενάγων εισέπραξε την επικουρική σύνταξη που δικαιούταν τον Φεβρουάριο του 2024!!
Η συνολική καθυστέρηση χορήγησης των αυτονόητων συντάξεων, από τον θάνατο τού πατέρα του μέχρι και την οριστική καταβολή των δικαιουμένων συντάξεων, ξεπέρασε αθροιστικά τα τέσσερα (4) έτη! Και αυτό, μετά από την υποβολή εκ μέρους του απανωτών αιτήσεων και την προσκόμιση δικαιολογητικών, την ταλαιπωρία του με τις μετακινήσεις και τη γραφειοκρατία, τη δεινή οικονομική κατάσταση αυτού και της χήρας μητέρας του, της μέριμνας που έπρεπε να επιδείξει για τις σπουδές του και κυρίως με την αβελτηρία τού e-ΕΦΚΑ να εκδώσει αποφάσεις και να προβεί στην καταβολή των συντάξεων, όπως όφειλε.
Ο e-ΕΦΚΑ ισχυρίστηκε ότι «η καθυστέρηση στην έκδοση της απόφασης επαναχορήγησης στον ενάγοντα της επικουρικής σύνταξης που δικαιούτο και στην καταβολή σε αυτόν των σχετικών ποσών οφείλεται σε τεχνικούς λόγους και, συγκεκριμένα, στην έλλειψη του απαιτούμενου λογισμικού, για τη μηχανογραφική έκδοση της απόφασης. Παρόλ’ αυτά, η υπηρεσία μερίμνησε για την έκδοση της απόφασης με χειρόγραφο τρόπο, προκειμένου να ικανοποιήσει το αίτημα του ενάγοντος, η απόφαση, όμως, αυτή, όπως αναφέρει το εναγόμενο ν.π.δ.δ., «έπεσε στο σύστημα πληρωμών ¨καρφωτά¨ από την ανάδοχο εταιρεία» [sic]. Ακολούθως, εξέδωσε την (…) απόφαση του Περιφερειακού Υποκαταστήματος Μισθωτών Αττικής-Πειραιώς-Νήσων, με την οποία επαναχορήγησε στον ενάγοντα την επικουρική σύνταξη που λάμβανε, λόγω θανάτου του πατέρα του, με ημερομηνία καταβολής τις 01.02.2017. Όμως, η απόφαση αυτή επιστράφηκε ανεκτέλεστη από το αρμόδιο τμήμα πληρωμών του εναγόμενου ν.π.δ.δ., το οποίο ζήτησε τη μηχανογραφική έκδοσή της, η οποία, ωστόσο, δεν κατέστη δυνατή. Εξάλλου, όπως επισημαίνει το εναγόμενο ν.π.δ.δ., αντίστοιχες με του ενάγοντος αιτήσεις για απονομή επικουρικής σύνταξης, παρέμειναν σε εκκρεμότητα, έως την ολοκλήρωση του λογισμικού συστήματος, ενώ, εν τέλει, η ανάδοχος εταιρεία τακτοποίησε την περίπτωση της συνταξιοδότησης του ενάγοντος, εκδίδοντας την ανωτέρω απόφαση με μηχανογραφικό τρόπο, ώστε αυτός να πληρωθεί το 2/2024.».
Το Διοικητικό Πρωτοδικείο Πειραιά με την 2989/2025 απόφασή του αποφάνθηκε ότι «Η παράλειψη αυτή είναι αντίθετη προς τη διάταξη του άρθρου 4 του ν. 2690/1999, σύμφωνα με την οποία οι υποθέσεις των ενδιαφερόμενων πρέπει να διεκπεραιώνονται εντός πενήντα (50) ημερών από την υποβολή των αιτήσεών τους. (…). Εν προκειμένω, η ιδιαιτέρως μεγάλη καθυστέρηση στη διεκπεραίωση της υπόθεσής του, η οποία ξεπέρασε τα 4 έτη, αποτελεί παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά του εναγόμενου ν.π.δ.δ., η οποία του προξένησε έντονη ηθική βλάβη και, συγκεκριμένα, ταλαιπωρία και δυσχέρεια βιοπορισμού, σε μία περίοδο που ήταν επιβαρυμένος με σημαντικά έξοδα μετακίνησης από και προς τη σχολή του, μακριά δηλαδή από το σπίτι του».
Επίσης αποφάνθηκε ότι: «η υπέρβαση των προβλεπόμενων προθεσμιών, εντός των οποίων η αρμόδια ή οι συναρμόδιες υπηρεσίες του Δημοσίου και των ν.π.δ.δ. οφείλουν να αποφανθούν επί υποβαλλομένου αιτήματος ή να διεκπεραιώνουν τις υποθέσεις των πολιτών εν γένει, στοιχειοθετεί ευθύνη του Δημοσίου ή των ν.π.δ.δ., αντίστοιχα, προς αποζημίωση (…) Ειδικώς, επί παράνομης κατά τα ως άνω καθυστέρησης διεκπεραίωσης αιτήματος ασφαλισμένου προς τον ασφαλιστικό οργανισμό, στον οποίο υπάγεται, δύναται να στοιχειοθετηθεί αστική ευθύνη του οικείου ασφαλιστικού οργανισμού, εφόσον η καθυστέρηση αυτή συνδέεται αιτιωδώς με τη ζημία που υπέστη ο ασφαλισμένος (…). Περαιτέρω, κατά την έννοια των αρχών της ασφάλειας του δικαίου και της προστατευόμενης εμπιστοσύνης των πολιτών, ευμενής διοικητική πράξη που, έστω κι αν εκδόθηκε εντός εύλογου χρόνου από την αίτηση του διοικουμένου, αρχίζει να παράγει τα έννομα αποτελέσματά της μετά την πάροδό του, είναι παράνομη και δύναται να θεμελιώσει ευθύνη του εναγόμενου φορέα για αποζημίωση».
Στη σκέψη 3 της απόφασης γίνεται δεκτό ότι «υπάρχει ευθύνη του Δημοσίου ή του ν.π.δ.δ., τηρουμένων και των λοιπών προϋποθέσεων του νόμου, όχι μόνον όταν με πράξη ή παράλειψη οργάνου τους παραβιάζεται συγκεκριμένη διάταξη νόμου, αλλά και όταν παραλείπονται τα ιδιαίτερα καθήκοντα και υποχρεώσεις, οι οποίες προσιδιάζουν στη συγκεκριμένη υπηρεσία και προσδιορίζονται από την κειμένη εν γένει νομοθεσία, τα διδάγματα της κοινής πείρας και τις αρχές της καλής πίστεως (…) Ο κατά τα ανωτέρω παράνομος χαρακτήρας της ζημιογόνου πράξης, παράλειψης ή υλικής ενεργείας αρκεί για να στοιχειοθετηθεί ευθύνη του Δημοσίου ή του ν.π.δ.δ., χωρίς να απαιτείται και η διαπίστωση πταίσματος του οργάνου του».
Και συνεχίζει αναφέροντας ότι «το δικαστήριο της ουσίας, ανεξάρτητα από την αποζημίωση για περιουσιακή (θετική ή αποθετική) ζημία, μπορεί, αφού εκτιμήσει τα πραγματικά περιστατικά της υπόθεσης, να επιδικάσει εύλογη, κατά την κρίση του, με βάση τους κανόνες της κοινής πείρας και λογικής, χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, δηλαδή χρηματική ικανοποίηση ανάλογη με τις περιστάσεις της συγκεκριμένης περίπτωσης, όπως ιδίως το είδος, τη βαρύτητα και τις συνθήκες τέλεσης της παρανομίας, την ηλικία του παθόντος, το βαθμό πταίσματος του υπόχρεου και το συντρέχον πταίσμα του ζημιωθέντος, την κοινωνική και οικονομική του κατάσταση, κ.λπ.».
Η σημαντική 2989/2025 απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Πειραιά, απαντώντας στους ισχυρισμούς του e-ΕΦΚΑ αναφέρει επί λέξει: «Το δε εναγόμενο ν.π.δ.δ. ουδέν πειστικό λόγο επικαλείται για την εν λόγω καθυστέρηση, παρά μόνο αναφέρει αορίστως ότι η εκτέλεση της εν λόγω απόφασης από το τμήμα πληρωμών δεν κατέστη τεχνικά δυνατή, διότι αυτή δεν ήταν μηχανογραφημένη, και ότι, εν τέλει, το ζήτημα επιλύθηκε από τον ανάδοχο. Τα ανωτέρω, όμως, είναι απορριπτέα ως αλυσιτελή, καθόσον αφορούν στην εσωτερική λειτουργία του εναγόμενου ασφαλιστικού φορέα, ενώ, οι όποιες παραλείψεις του αναδόχου, κατά την εκτέλεση του έργου μηχανογράφησης –ακόμα και εάν διαπιστώνονταν– θα μπορούσαν να στοιχειοθετήσουν ευθύνη του τελευταίου για μη τήρηση των συμβατικών υποχρεώσεων έναντι του ασφαλιστικού φορέα (…) και δεν ασκούν επιρροή στην ευθύνη του τελευταίου έναντι του διοικουμένου-συνταξιούχου, η οποία είναι αυτοτελής.».
Στον ισχυρισμό του e-ΕΦΚΑ ότι εκκρεμούσαν κι άλλες παρόμοιες αιτήσεις, το Δικαστήριο αποφαίνεται ότι είναι απορριπτέος ως αλυσιτελής και ότι «η διεκπεραίωση της υπόθεσης του ενάγοντος καθυστέρησε πέραν του εύλογου χρόνου, χωρίς από τα στοιχεία που τέθηκαν υπόψη του Δικαστηρίου να προκύπτει ιδιαίτερη πολυπλοκότητα της τηρητέας διαδικασίας, ούτε ανάγκη εκκαθάρισης των πραγματικών περιστατικών της συγκεκριμένης υπόθεσης. Συνεπώς, διαπιστώνεται εν προκειμένω παρανομία των οργάνων του εναγόμενου e-Ε.Φ.Κ.Α., η δε παρανομία αυτή προκάλεσε στον ενάγοντα ηθική βλάβη, κατά τα βασίμως προβαλλόμενα με την αγωγή, η οποία συνδέεται αιτιωδώς με την ως άνω παρανομία. (…). Ως προς το ύψος της επιδικαστέας χρηματικής αποκατάστασης, για την ηθική βλάβη αυτή, το Δικαστήριο κρίνει ότι ο ενάγων υπέστη -κατά τα δεδομένα της κοινής πείρας- ψυχική ταλαιπωρία και αίσθημα αγωνίας και ανασφάλειας, ως προς την εξέλιξη του συνταξιοδοτικού του δικαιώματος και την έκταση αυτού, μέχρι την χορήγηση σε αυτόν της επίμαχης συνταξιοδοτικής παροχής. Κατόπιν αυτών και συνεκτιμώντας και την έλλειψη εκ μέρους του οποιασδήποτε υπαιτιότητας, αλλά και την οικονομική του κατάσταση, το Δικαστήριο κρίνει ως δίκαιο και εύλογο το ποσό των χιλίων (1.000,00 ευρώ), το οποίο πρέπει να λάβει αυτός, ως χρηματική ικανοποίηση…».
3. Η καταδίκη του e-ΕΦΚΑ σε αποζημίωση 1.500 € σε ασφαλισμένη λόγω εσφαλμένης καταμέτρησης των ενσήμων της (21/2026 ΔΠρωτΘεσ/κης)
Στις 8-1-2026 δημοσιεύθηκε η υπ’αριθ. 21/2026 απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης (Τμήμα Η’ Μονομελές), που υποχρεώνει τον e-ΕΦΚΑ να καταβάλει στην ενάγουσα το συνολικό ποσό των χιλίων πεντακοσίων (1.500) ευρώ, με τους νόμιμους τόκους, ως χρηματική ικανοποίηση λόγω της ψυχικής ταλαιπωρίας που της προκάλεσε υπολογίζοντας λανθασμένα τις ημέρες εργασίας της και κατ’ακολουθία την πλήρωση της προϋπόθεσης προς συνταξιοδότησή της.
Πιο συγκεκριμένα, η ενάγουσα-ασφαλισμένη στις 29-6-2023 ζήτησε βεβαίωση του συνολικώς διανυθέντος χρόνου ασφάλισής της, δηλαδή ενημέρωσή της για τον συνολικό αριθμό ενσήμων-ημερών ασφάλισης στον ΕΦΚΑ. Ο Διευθυντής του αρμόδιου Υποκ/τος e-ΕΦΚΑ εξέδωσε στις 9-10-2023 απόφαση, στην οποία, καταμετρώντας και ανακεφαλαιώνοντας τα ασφαλιστικά στοιχεία της συγκεκριμένης ασφαλισμένης, διαπίστωσε ότι αυτή είχε πραγματοποιήσει χρόνο ασφάλισης, διάρκειας 12.061 ημερών στον κλάδο του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ και 11.324 ημερών στον κλάδο του Ενιαίου Ταμείου Επικουρικής Ασφάλισης (ΕΤΕΑ).
Κατόπιν αυτού, η ενάγουσα, στις 6-12-2023 υπέβαλε παραίτηση από το Νομικό Πρόσωπο στο οποίο υπηρετούσε λόγω συνταξιοδότησης και στις 31-12-2023 η ασφαλισμένη υπέβαλε αίτηση προς την αρμόδια Τοπική Διεύθυνση του e-ΕΦΚΑ ζητώντας τη χορήγηση πλήρους σύνταξης, με βάση τη συμπλήρωση του 62ου έτους της ηλικίας της και την πραγματοποίηση χρόνου ασφάλισης άνω των 12.000 ημερών.
Όμως, κατά την ανακεφαλαίωση και επανακαταμέτρηση του διανυθέντος χρόνου ασφάλισης της ασφαλισμένης προς απονομή σύνταξης, ο e-ΕΦΚΑ ανακάλυψε ότι τελικά αυτή είχε 11.562 ημέρες κύριας ασφάλισης και 11.472 ημέρες επικουρικής ασφάλισης, δηλαδή λιγότερο χρόνο από τον απαιτούμενο (12.000 ΗΑ) για την απονομή πλήρους σύνταξης λόγω γήρατος. Για τη νέα αυτή διαπίστωση του ΕΦΚΑ, η ενάγουσα ενημερώθηκε με mail στις 5-7-2024 ενώ για επτά (7) μήνες ανέμενε τη χορήγηση τής σύνταξής της.
Έτσι η ασφαλισμένη αναγκάστηκε να προβεί στην αναγνώριση του υπολειπόμενου χρόνου ασφάλισής της ως πλασματικού. Ο ΕΦΚΑ αναγνώρισε στην εν λόγω ασφαλισμένη επιπλέον 450 ημέρες ασφάλισης, με καταβολή όμως ποσού εξαγοράς ύψους 5.680,80 ευρώ!!
Τελικά με την από 16-8-2024 απόφαση του Διευθυντή της Γ΄ Διεύθυνσης Απονομής Συντάξεων του ΕΦΚΑ, χορηγήθηκε στην ενάγουσα πλήρης σύνταξη γήρατος, ύψους 1.295,30 ευρώ, με παρακράτηση όμως ποσοστού 25% μηνιαίως, μέχρι την εξόφληση του ποσού των 5.680,80 ευρώ, για την αναγνώριση του πλασματικού χρόνου ασφάλισής της.
Κατόπιν αυτών, η ενάγουσα υπέβαλε στις 2-10-2024 επιστολή διαμαρτυρίας στο Τμήμα Διαχείρισης Αναφορών του e-ΕΦΚΑ. Επ’αυτής, ο αρμόδιος Προϊστάμενος του ΕΦΚΑ τής απάντησε ότι, κατά τον έλεγχο του αιτήματός της προς συνταξιοδότηση, διαπιστώθηκε ότι υπήρξε λανθασμένη αποτύπωση στην αρχική ανακεφαλαίωση της προσυνταξιοδοτικής απόφασης, συγκεκριμένα, για τα έτη 2009 έως και 2011, με συνέπεια να γίνει επανέλεγχος από τον οποίο προέκυψε, εν τέλει, η εκ μέρους της πραγματοποίηση μικρότερου χρόνου ασφάλισης των απαιτούμενων 12.000 ημερών.
Έτσι η ασφαλισμένη κατέληξε να καταθέσει αγωγή, με την οποία ζητούσε αφενός μεν το ποσό των 5.680 ευρώ που καλείται να καταβάλει για εξαγορά πλασματικού χρόνου (στην οποία οδηγήθηκε από εσφαλμένη καταμέτρηση του ΕΦΚΑ) και αφετέρου το ποσό των 2.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση για την ηθική της βλάβη από την όλη ψυχική ταλαιπωρία, ένεκα των ενεργειών των ασφαλιστικών οργάνων του e-ΕΦΚΑ.
Συγκεκριμένα η σημαντική αυτή απόφαση του Διοικητικού Πρωτοδικείου Θεσ/κης αναφέρει: «Η ενάγουσα αποδίδει στα όργανα του εναγόμενου την παραβίαση των αρχών της καλής πίστης από την εκ μέρους τους παροχή ανακριβών πληροφοριών, σχετικά με την πλήρωση των προϋποθέσεων προς συνταξιοδότησή της, με συνέπεια την πολύμηνη ταλαιπωρία της. Η παρανομία αυτή στοιχειοθετείται, καθώς (…) τα ασφαλιστικά όργανα, εν όψει και της πολυπλοκότητας των διατάξεων της κοινωνικοασφαλιστικής νομοθεσίας, για την απονομή συντάξεων, υποχρεούνται να καθιστούν προσιτά στους ασφαλισμένους τα δεδομένα της ασφαλιστικής τους κατάστασης και, μάλιστα, κατά τρόπο σαφή και απλό. Ως εκ τούτου, προς χρηματική ικανοποίηση της ηθικής βλάβης της ενάγουσας και, συγκεκριμένα, της ψυχικής της ταλαιπωρίας από την παράνομη παράλειψη των οργάνων του εναγόμενου να εκπληρώσουν τις, κατά τα ανωτέρω, υποχρεώσεις τους, το Δικαστήριο κρίνει εύλογο να της επιδικασθεί το ποσό των 1.500 ευρώ.». Και συνεχίζει διατάσσοντας ότι «πρέπει να υποχρεωθεί ο εναγόμενος, e-ΕΦΚΑ να καταβάλει στην ενάγουσα το ως άνω επιδικασθέν ποσό των 1.500 ευρώ. Το ποσό δε αυτό οφείλεται με τους νόμιμους τόκους, υπολογιζόμενους από την επίδοση της αγωγής, η οποία έλαβε χώρα στις 5.6.2025.».
4.Η ΕΝΥΠΕΚΚ θα συνεχίσει τον αγώνα για την επιτάχυνση έκδοσης των συνταξιοδοτικών αποφάσεων και για δραστική αύξηση των συντάξεων
Από όσα εκτέθηκαν ανωτέρω, γίνεται κατανοητό ότι είναι απολύτως δικαιολογημένο το μεγάλο και πανελλήνιο ενδιαφέρον για την ιστορική απόφαση 2989/2025 του ΔΠρΠειραιά, για την προγενέστερη 3378/2023 απόφαση του ΔΕφΑθηνών και για τη νέα 21/2026 απόφαση του ΔιοικΠρωτΘεσ/κης, καθόσον εκκρεμούν χιλιάδες αιτήσεις δικαιούχων και αρκετές ακόμη αγωγές ασφαλισμένων, που η έκδοση των συντάξεών τους (κύριας, επικουρικής, διεθνούς, παράλληλης) έχει καθυστερήσει για αρκετό χρόνο και οι οποίοι θα μπορούν να κάνουν χρήση της σχετικής Νομολογίας προκειμένου να απαιτήσουν και αυτοί αποζημίωση λόγω της ζημίας που υπέστησαν είτε από την καθυστέρηση χορήγησης της σύνταξής τους από τον e-ΕΦΚΑ ή τα πρώην Ταμεία του που εντάχθηκαν οργανικά σε αυτόν είτε από λανθασμένο υπολογισμό των ημερών ασφάλισης των ασφαλισμένων.
Οι Έλληνες δηλαδή συνταξιούχοι εκτός από:
-τη «βουλγαροποίηση» των συντάξεών τους, αφού οι συντάξεις στη χώρα μας συνεχώς αποκλίνουν από την Ευρωζώνη και συγκλίνουν με τη Βουλγαρία,
-του ονειδιστικού …εφευρήματος της «προσωπικής διαφοράς» του νόμου Τσίπρα-Κατρούγκαλου (ν. 4387/206) που ουσιαστικά εξαϋλώνει τις αυξήσεις σε χιλιάδες παλιούς συνταξιούχους,
-τα απαράδεκτα χαμηλά ποσοστά αναπλήρωσης των νόμων Κατρούγκαλου-Βρούτση,
-τη διευρυνόμενη «συνταξιοδοτική φτώχεια» («pension poverty») που είναι συνέπεια της γενικευμένης εφαρμογής τής αντικοινωνικής «ρήτρας Τσίπρα» σε όλους τους συνταξιούχους από το 2016 κι εφεξής (και τους μελλοντικούς),
-την απαγόρευση αύξησης των συντάξεων («πάγωμα» αυξήσεων) μέχρι τον Δεκέμβριο του 2022 (άρθρο 3 του ν. 4475/2017) που διατηρήθηκε σε ισχύ και από την παρούσα κυβέρνηση με τον νόμο Βρούτση 4670/2020 (άρθρο 25 παρ. 4),
-την ισχύουσα δυστυχώς ακόμη απαγόρευση αύξησης των επικουρικών συντάξεων και
-την εκτόξευση του αριθμού των εργαζομένων συνταξιούχων οι οποίοι, μετά τη μνημονιακή λεηλασία των συντάξεών τους, υποχρεώνονται να εργάζονται στα 70 τους χρόνια προκειμένου να μπορούν να ζουν στοιχειωδώς,
έχουν να αντιμετωπίσουν τις χρόνιες παθογένειες και αδυναμίες τού ενιαίου ΕΦΚΑ (τεχνικά προβλήματα, έλλειψη λογισμικού και προσωπικού κ.λπ.), αλλά κυρίως τον εμπαιγμό από κυβερνητικά στελέχη και αρμόδιους υπουργούς τής σημερινής, αλλά και της προηγούμενης κυβέρνησης, που έχουν διαβεβαιώσει ότι οι συντάξεις χορηγούνται σύντομα, κάτι που ισχύει για τις κύριες μόνο συντάξεις και σε περιορισμένο βαθμό.
Έτσι καταρρέει το επιχείρημα, που προβάλλεται ακόμα και από Έλληνες μνημονιακούς πολιτικούς και επιστήμονες, ότι δήθεν οι Έλληνες εργαζόμενοι βγαίνουν νωρίς στη σύνταξη, ότι οι συνταξιούχοι λαμβάνουν υψηλές κατά μέσο όρο συντάξεις και ότι δήθεν η χώρα βρίσκεται σε ρυθμούς ανάπτυξης και ευημερίας.
Γι’αυτό η ΕΝΥΠΕΚΚ θα βρίσκεται πάντα πλάι στους συνταξιούχους και τα δίκαια αιτήματά τους αφού οι απόμαχοι της ζωής στήριξαν τις οικογένειές τους στα δύσκολα μνημονιακά χρόνια ενώ ήταν και είναι τα μεγαλύτερα θύματα τής μνημονιακής πολιτικής από το 2010 μέχρι σήμερα.
Αλέξης Π. Μητρόπουλος
Καθηγητής ΕΚΠΑ-Πρόεδρος ΕΝΥΠΕΚΚ
Διαβάστε περισσότερα εδώ: https://enypekk.gr/2026/01/31/alexis-mitropoulos-treis-dikastikes-apofaseis-stathmos-gia-asfalismenous-syntaxiouchous-pou-katadikazoun-ton-efka
Απαγορεύεται η οποιαδήποτε αναδημοσίευση, χωρίς την άδεια του εκδότη και οπωσδήποτε χωρίς την αναφορά της πηγής προέλευσης του περιεχομένου.