Γράφει ο

ΣΤΑΘΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

Οι ΗΠΑ δεν έχουν πατρίδα

Κάθε μέρα του πολέμου που περνάει αποκαλύπτει και ένα νέο θραύσμα του παζλ που τον συνθέτει (τον πόλεμο).

Για παράδειγμα: το Ισραήλ δεν τα πάει τόσο καλά όσο περίμενε στο δεύτερο μέτωπο που άνοιξε στον Λίβανο με τη Χεζμπολάχ (και τους Λιβανέζους αμάχους).

Χθες λοιπόν το Ισραήλ ζήτησε από τον στρατό του Λιβάνου να χτυπήσει τη Χεζμπολάχ, αλλιώς το Τελ Αβίβ θα χτυπήσει ακόμα πιο δολοφονικά τους αμάχους στον Λίβανο. Γυναίκες, παιδιά, παπάδες, Σιίτες, Σουνίτες, Καθολικούς, Ορθόδοξους, Αλεβίτες, τους πάντες.

Πρόκειται για έναν απελπισμένο εκβιασμό που βαθαίνει, φέρνοντας στον αέρα το υπαρξιακό πρόβλημα του Ισραήλ.

Και το υπαρξιακό πρόβλημα του Ισραήλ είναι το ότι δεν μπορεί να συνυπάρξει με κανέναν από τους λαούς που ζουν γύρω του.

Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού γίνεται φανερό για μία ακόμη φορά ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν έχει πατρίδα.

Δεν έχει δηλαδή καμμία σχέση με τον λαό αυτής της χώρας, τον οποίον χρησιμοποιεί απλώς ως εκλογική πελατεία.

Κατά τα άλλα η εκάστοτε κυβέρνηση των ΗΠΑ (δημοκρατική ή ρεπουμπλικανική) είναι το Ιερατείο του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού. Ενός συστήματος δηλαδή που πρέπει να επεκτείνεται διαρκώς για να μην καταρρεύσει.

Η παρούσα σύνθεση των δυνάμεων που κινούν την κυβέρνηση Τραμπ είναι ενδιαφέρουσα, αν θέλουμε να κατανοήσουμε τη συμπεριφορά της.

Παλαιό και νέο χρήμα, συν εβραϊκός και χριστιανικός σιωνισμός με ναζιστικές πρακτικές, στρατιωτικό και βιομηχανικό σύμπλεγμα, συν η νέα τεχνολογία, δημιουργούν όλα μαζί ένα θρησκόληπτο ακροδεξιό κλίμα μέσα στο οποίο κινείται και η διακυβέρνηση και ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

Με την Ευρώπη να έχει αιφνιδιαστεί και να παρακολουθεί τις ίδιες περίπου διεργασίες να διαλαμβάνονται στο εσωτερικό και των δικών της κοινωνιών, κυρίως με την άνοδο της Άκρας Δεξιάς.

Είναι όμως αξιοπρόσεκτος ο τρόπος που η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις (στην πραγματικότητα ακροδεξιές εδώ και καιρό) προσαρμόζονται στη νέα κατάσταση μεταβαίνοντας με ταχύ ρυθμό στις «πολεμικές οικονομίες», όπως άλλωστε οι ίδιες αυτές κυβερνήσεις διακηρύσσουν.

Είμαστε στην αρχή του κακού.