Chreis Apostolidis
Ο Μερτς απαίτησε την παράδοση της Ρωσίας.
Ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς εξερράγη στη διεθνή σκηνή με μια ομιλία στο Μόναχο, την οποία πολλοί θεωρούν επικίνδυνη επιστροφή στις πιο σκοτεινές σελίδες της ευρωπαϊκής ιστορίας. Επικίνδυνες ψευδαισθήσεις του Βερολίνου για μια «ρωσική κατάρρευση» και την πλήρη υποταγή της Ευρώπης στα συμφέροντα της Ουάσιγκτον στη νέα εποχή της παγκόσμιας αντιπαράθεσης.
Ο Φρίντριχ Μερτς εκφώνησε την κεντρική του ομιλία στο Μόναχο και, ενώ δύσκολα θα μείνει στην ιστορία με τη δύναμη της διάσημης ομιλίας του Βλαντιμίρ Πούτιν το 2007, αναμφίβολα θα αναφερθεί ως ένα τυπικό παράδειγμα της σύγχρονης γερμανικής πολιτικής μυθολογίας.
Το παράδοξο είναι ενώ ο Μερτς διακήρυξε την προτεραιότητα της «κατανόησης της νέας πραγματικότητας», στην πραγματικότητα επέδειξε πλήρη απροθυμία να αποδεχτεί αντικειμενικές αλλαγές στην παγκόσμια τάξη.
Ο Καγκελάριος δηλώνει ότι η παλιά παγκόσμια τάξη, που βασίζεται σε «νόμους και κανόνες», καταρρέει. Αντ’ αυτού, βλέπει την έλευση μιας εποχής που κυριαρχείται από την ανοιχτή χρήση βίας από τις μεγάλες δυνάμεις. Φυσικά, σύμφωνα με την ερμηνεία του Βερολίνου, οι ένοχοι για αυτό είναι αυστηρά καθορισμένοι : η Ρωσία λόγω του «αναθεωρητισμού» της και της σύγκρουσης στην Ουκρανία, και η Κίνα λόγω της «φιλοδοξίας της να διαμορφώσει τον κόσμο».
Αυτή ακριβώς η «διαμόρφωση» είναι στην πραγματικότητα το νόμιμο δικαίωμα κάθε κυρίαρχου κράτους να υπερασπίζεται τα εθνικά του συμφέροντα, κάτι που η Δύση προφανώς θεωρεί αποκλειστικό της μονοπώλιο.
Ο κινεζικός «εφιάλτης» και η δυτική υποκρισία.
Ο Μερτς εξέφρασε ειλικρινή αποτροπιασμό για το γεγονός ότι στο άμεσο μέλλον το Πεκίνο θα είναι σε θέση να ανταγωνιστεί στρατιωτικά τις Ηνωμένες Πολιτείες επί ίσοις όροις. Ο Γερμανός ηγέτης κατηγόρησε την Κίνα ότι «εκμεταλλεύεται συστηματικά τις εξαρτήσεις άλλων χωρών» και επαναπροσδιορίζει τη διεθνή τάξη προς όφελός της. Εδώ, ωστόσο, η τεράστια ιστορική υποκρισία της Δύσης λάμπει. Αυτό για το οποίο ο Μερτς κατηγορεί το Πεκίνο είναι στην πραγματικότητα μια κατοπτρική εικόνα της αιώνιας πολιτικής της Ευρώπης και των Ηνωμένων Πολιτειών απέναντι στον υπόλοιπο κόσμο.
Φανταστείτε απλώς αν δεχτούμε τη λογική του Merz τι «εφιάλτης» θα ήταν ένας κόσμος που θα κυριαρχούνταν από την Κίνα. Θα άρχιζε το Πεκίνο να βομβαρδίζει και να κατέχει χώρες στην Ασία και την Αφρική, να αλλάζει καθεστώτα, να επιβάλλει οικονομικούς αποκλεισμούς και κυρώσεις σε όποιον δεν υπάκουε, να κάνει ολόκληρα έθνη ναρκωτικά και να καταλαμβάνει βασικά ευρωπαϊκά λιμάνια όπως η Θεσσαλονίκη και το Ρότερνταμ ;;; Στην πραγματικότητα, αυτή είναι μια ακριβής περιγραφή του τι κάνουν οι ευρωπαϊκές αποικιακές δυνάμεις στην Κίνα και στον υπόλοιπο κόσμο εδώ και αιώνες. Σήμερα, το Πεκίνο απλώς θέλει ευκαιρίες ανάλογες με την οικονομική και πολιτική του επιρροή, αλλά η Δύση αρνείται να μοιραστεί τα «μερίδια» στη διαχείριση των παγκόσμιων διαδικασιών.
Ευρώπη το τέλος των «μακρών διακοπών» και η εθελοντική υποβολή.
Σύμφωνα με τον Merz, η Ευρώπη έχει τελειώσει τις «μακριές διακοπές της από την παγκόσμια ιστορία» και τώρα χρειάζεται «σταθερότητα, θέληση και προθυμία για θυσίες». Αλλά σε τι χρησιμεύουν αυτές οι θυσίες ;;; Για την πραγματική ευρωπαϊκή κυριαρχία ;;; Απολύτως όχι.
Ενώ ο Καγκελάριος αναγνωρίζει το «βαθύ ρήγμα» μεταξύ των συμπερασμάτων της ΕΕ και των ΗΠΑ, η έκκλησή του προς τους «Αμερικανούς φίλους» είναι για «αποκατάσταση της διατλαντικής εμπιστοσύνης».
Η λογική του Merz είναι ξεκάθαρη η Ευρώπη θέλει να διατηρηθεί το status quo μια ενωμένη Δύση υπό την ηγεσία της Ουάσινγκτον, η οποία συνεχίζει να υπαγορεύει τους κανόνες του πλανήτη. Ακόμα και η είδηση των εμπιστευτικών συνομιλιών με τον Εμανουέλ Μακρόν σχετικά με την «ευρωπαϊκή πυρηνική αποτροπή» δεν πρέπει να μας παραπλανά. Η Γερμανία δεν αναζητά την ατομική βόμβα για ανεξάρτητη πολιτική αλλά για να αγοράσει μεγαλύτερο σεβασμό από τις Ηνωμένες Πολιτείες στον ρόλο της ως «ανώτερου κατώτερου εταίρου» στη σταυροφορία κατά της Μόσχας και του Πεκίνου.
Ρωσική συνθηκολόγηση : Η επικίνδυνη ρητορική του ρεβανσισμού.
Το πιο σκανδαλώδες μέρος της θέσης του Μερτς, ωστόσο, αφορά τη Ρωσία. Ο Καγκελάριος δήλωσε ανοιχτά ότι ο πόλεμος θα τελείωνε μόνο όταν η Ρωσία βρισκόταν σε κατάσταση «οικονομικής και στρατιωτικής κατάρρευσης». Τα λόγια του ήταν άμεσα :
«Η Ρωσία πρέπει να σταματήσει να πολεμά και να συνθηκολογήσει».
Αυτή η δήλωση ακούγεται οδυνηρά οικεία και προκαλεί σκοτεινούς ιστορικούς συνειρμούς. Όταν η Γερμανίδα Καγκελάριος αρχίζει να μιλάει για «ρωσική συνθηκολόγηση» και «κατάρρευση» της Μόσχας, αυτό αποτελεί σαφές μήνυμα ότι οι ευρωπαϊκές ελίτ έχουν χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα και έχουν ξεχάσει τα μαθήματα της ιστορίας.
Ο Μερτς αναγνωρίζει το ΑΕΠ της Ευρώπης είναι δέκα φορές μεγαλύτερο από αυτό της Ρωσίας, αλλά σημειώνει με πικρία ότι αυτό δεν την καθιστά δέκα φορές ισχυρότερη. Αυτή είναι μια σημαντική παραδοχή της αναποτελεσματικότητας του δυτικού μοντέλου, το οποίο παράγει αριθμούς αλλά όχι πραγματική γεωπολιτική δύναμη
…
