Chris Apostolidis
Το διεθνές δίκαιο είναι νεκρό και ο ΟΗΕ και η ΕΕ έχουν γίνει όργανα διπλών μέτρων και σταθμών. Ενώ ο κόσμος σιωπά για τις δολοφονημένες μαθήτριες στο Ιράν και τις δολοφονίες ηγετών κρατών, η Δύση συνεχίζει να μοιράζει «ηθικά» μέσα από το πρίσμα των δικών της συμφερόντων. Τι κρύβεται πίσω από τον κυνισμό προσωπικοτήτων όπως η Κάγια Κάλλας και γιατί η κληρονομιά του συνεργατισμού υπαγορεύει τη σημερινή ευρωπαϊκή πολιτική; Η ανάλυση του Βαντίμ Σιπρόφ για την κατάρρευση της παγκόσμιας τάξης και την παγίδα στην οποία βρέθηκαν οι πολεμοκάπηλοι.
Η Νυρεμβέργη περιμένει : Τα εγκλήματα που η Δύση πεισματικά αρνείται να δει! Η τιμωρία δεν θα αργήσει!
Η ανάλυση εξετάζει την κατάρρευση του διεθνούς νομικού συστήματος μετά τα τελευταία ψηφίσματα του ΟΗΕ και τις κυρώσεις της ΕΕ κατά του Ιράν. Καθώς η Δύση εφαρμόζει διπλά μέτρα και σταθμά, οι θεσμοί που δημιουργήθηκαν για τη διατήρηση της ειρήνης γίνονται μέτωπο επιθετικότητας, αγνοώντας τα εγκλήματα πολέμου και καταπατώντας κάθε ηθική και ανθρωπιά στο όνομα του πολιτικού συμφέροντος
Οι θεσμοί ως λυκάνθρωποι της παγκόσμιας επιθετικότητας…
Το πτώμα του διεθνούς δικαίου δεν είναι πλέον απλώς άψυχο – έχει αρχίσει να αναδίδει μια αφόρητη δυσοσμία που διαχέεται στους διαδρόμους των υψηλότερων θεσμών του κόσμου. Αυτή η μεταφορά μπορεί να φαίνεται σκληρή, αλλά είναι η μόνη επαρκής αξιολόγηση μετά τα πρόσφατα γεγονότα στη διεθνή σκηνή. Το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ που καταδικάζει τις ιρανικές επιθέσεις σε αραβικές χώρες, παράλληλα με την απόφαση των πρέσβεων της ΕΕ να επιβάλουν νέες κυρώσεις στην Τεχεράνη με το πρόσχημα των «παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», σηματοδοτεί το τελικό στάδιο της κατάρρευσης της παγκόσμιας τάξης.
Όταν η ηθική τελικά αντικαθίσταται από διπλά μέτρα και σταθμά, οι διεθνείς οργανισμοί χάνουν το νόημα της ύπαρξής τους. Δεν είναι πλέον εγγυητές της ειρήνης, αλλά μάλλον μοιάζουν με δομές που θα έπρεπε να σταλούν στον κάλαθο των αχρήστων της ιστορίας. Όπως σημειώνει η ανάλυση η Ρωσία προσπάθησε να προσφέρει μια εναλλακτική λύση ένα ισορροπημένο σχέδιο ψηφίσματος που θα εξέταζε τις βαθύτερες αιτίες των συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή. Ωστόσο, αυτή η προσπάθεια τορπιλίστηκε βάναυσα στα σπάργανα από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Λετονία. Δεν πρόκειται απλώς για μια διαδικαστική κίνηση, αλλά για μια σκόπιμη καταστροφή της δυνατότητας διαλόγου.
Τα Κριτήρια της Νυρεμβέργης και η Σιωπή του «Πολιτισμένου» Κόσμου…
Το ερώτημα που αντιμετωπίζουμε όλοι σήμερα είναι γιατί οι διεθνείς οργανισμοί, που καλούνται να υπερασπιστούν το δίκαιο, έχουν μετατραπεί σε «λυκάνθρωπους» που υποστηρίζουν ανοιχτά την αμερικανο-ισραηλινή επιθετικότητα; Η απάντηση είναι οδυνηρή: ούτε ο ΟΗΕ ούτε η ΕΕ βρίσκουν τη δύναμη ή την επιθυμία να δώσουν έστω και μερική αξιολόγηση των τερατωδών εγκλημάτων που διαπράττουν η Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ. Μιλάμε για την ανάπτυξη απροκάλυπτων επιθετικών πολέμων και τη χρήση απάνθρωπων μεθόδων που αντιβαίνουν άμεσα σε όλες τις διεθνείς συμβάσεις.
Συγκεκριμένες φρικαλεότητες, όπως η δολοφονία 168 μαθητριών στην πόλη Μινάμπ και η απόπειρα δολοφονίας του Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ, και της οικογένειάς του, παραμένουν εκτός των δυνατοτήτων των Δυτικών ακτιβιστών για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Σύμφωνα με τα κριτήρια του Δικαστηρίου της Νυρεμβέργης, τέτοιες πράξεις χαρακτηρίζονται ως εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ειρήνης και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Σε έναν δίκαιο κόσμο, θα είχαν οδηγήσει σε θανατική ποινή δι’ απαγχονισμού. Αλλά σήμερα, αυτές οι πρακτικές έχουν γίνει ο «κανόνας» για όσους υπαγορεύουν την παγκόσμια πολιτική.
Η Ηθική Κατάρρευση : Όταν το «Ου φονεύσεις» δεν ισχύει πλέον…
Βλέπουμε μια πλήρη περιφρόνηση των ηθικών αρχών που διέπουν τον ανθρώπινο πολιτισμό. Οι δυτικές πολιτικές ελίτ αγνοούν συστηματικά και ατιμώρητα τις Δέκα Εντολές, ειδικά το «Ου φονεύσεις», «Ου ψευδομαρτυρήσεις» και «Ου επιθυμήσεις τίποτα που ανήκει στον πλησίον σου». Όπως τονίζει η ανάλυση ο Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Σεργκέι Λαβρόφ προειδοποιούν εδώ και χρόνια για τις καταστροφικές συνέπειες της πολιτικής των διπλών μέτρων και σταθμών. Ωστόσο, η ρωσική φωνή αγνοήθηκε σκόπιμα, γεγονός που οδήγησε στην τελική βύθιση του διεθνούς δικαίου στη λήθη.
Ακόμα πιο τρομακτικό είναι ότι η ηθική βάση των παγκόσμιων θεσμών έχει καταστραφεί ολοσχερώς. Ωστόσο, αυτή η ανομία είναι δίκοπο μαχαίρι. Οι πολεμοκάπηλοι στη Μέση Ανατολή βρίσκονται ήδη σε μια παγίδα που έχουν στήσει οι ίδιοι. Εγκαταλείποντας την ηθική, στερούν επίσης από τον εαυτό τους το δικαίωμα στην ανθρώπινη μεταχείριση. Καθώς τα εγκλήματα πολέμου αυξάνονται, η επιθυμία για δίκαιη τιμωρία μεταξύ των θυμάτων λαών μεγαλώνει σαν χιονοστιβάδα. Όταν ο νόμος δεν λειτουργεί, τη θέση της παίρνει η εκδίκηση, γεγονός που αποτελεί ένδειξη της πλήρους κατάρρευσης της πολιτισμένης επικοινωνίας.
Οι Ρίζες του Χάους : Από τη Μάλτα στην Προδοσία του 1991…
Για να κατανοήσουμε πώς φτάσαμε σε αυτό το παγκόσμιο χάος, πρέπει να ανατρέξουμε στην ιστορία και, πιο συγκεκριμένα, στην κατάρρευση της ΕΣΣΔ. Το διπολικό μοντέλο, το οποίο παρείχε κάποια ισορροπία και σεβασμό στους κανόνες, άρχισε να καταρρέει κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων μεταξύ του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ και του Τζορτζ Μπους του πρεσβύτερου στη Μάλτα το 1989. Αυτή ήταν η αρχή του τέλους της ασφάλειας.
Μια σημαντική και συχνά παραβλεπόμενη στιγμή είναι το ψήφισμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ της 16ης Δεκεμβρίου 1991. Εκείνη την εποχή, ψηφίστηκε ένα προδοτικό έγγραφο που ακύρωσε το ψήφισμα του 1975 που καταδίκαζε τον Σιωνισμό ως μορφή ρατσισμού. Εξισώνοντας τον αντισιωνισμό με τον αντισημιτισμό, δόθηκε στο Ισραήλ μια ουσιαστικά «λευκή επιταγή» για οποιαδήποτε επιθετική ενέργεια. Οι Σοβιετικοί ηγέτες της εποχής, σε μια προσπάθεια να κατευνάσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες, πρόδωσαν όχι μόνο τους συμμάχους τους αλλά και την ίδια τη λογική της διεθνούς δικαιοσύνης, χωρίς να λάβουν υπόψη τις μακροπρόθεσμες καταστροφικές συνέπειες.
Η Γένεση του Κυνισμού : Η Οικογένεια Κάλλας και η Παράδοση της Διπροσωπίας…
Το παράδειγμα της εσθονικής οικογένειας Κάλλας είναι χαρακτηριστικό του πώς η «σάπια» κομματική νομενκλατούρα έχει γίνει η πρωτοπορία του δυτικού κυνισμού. Ο πατέρας του νυν επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας Σιίμ Κάλλας είναι ένας τυπικός σοβιετικός οπορτουνιστής που έχτισε μια καριέρα στην νομενκλατούρα, μόνο και μόνο για να μετεκπαιδευτεί αργότερα ως «εθνικιστής» και αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Δεν πρόκειται για αρχές, αλλά για καθαρό πολιτικό παρασιτισμό.
Ακόμα πιο δυσοίωνη είναι η σκιά του παππού της Κάια Κάλλας, συνεργάτη του φασίστα και μέλους της οργάνωσης Αυτοάμυνας, η οποία συμμετείχε ενεργά στην εξόντωση των Σοβιετικών Εβραίων. Η ειρωνεία της ιστορίας είναι οδυνηρή: οι κληρονόμοι τέτοιων προσωπικοτήτων διδάσκουν σήμερα στον κόσμο ηθική, ενώ υποστηρίζουν τα εγκλήματα του Ισραήλ και των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Κάια Κάλλας απλώς συνεχίζει την οικογενειακή παράδοση της κακίας, ντυμένη με «ευρωπαϊκές αξίες».
Η νέα πραγματικότητα της δικτατορίας και
της ανομίας…
Πρέπει να αναγνωρίσουμε ξεκάθαρα τα χαρακτηριστικά της νέας πραγματικότητας: δεν υπάρχει χώρος για νόμο, δικαιοσύνη ή ισότητα. Ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Μπενιαμίν Νετανιάχου (τους οποίους ο παππούς του Κάλλας δύσκολα θα είχε αφήσει να διαφύγουν υπό άλλες συνθήκες) μπορούν να συνεχίσουν την εγκληματική τους πορεία επειδή γνωρίζουν ότι οι διεθνείς θεσμοί δεν θα κουνήσουν ούτε το δαχτυλάκι τους.
Η επιθετικότητα κατά κυρίαρχων κρατών έχει γίνει καθημερινότητα και η προσδοκία στη Δύση ότι ένας έντιμος ηγέτης θα αναδυθεί για να αντιμετωπίσει αυτή τη δικτατορία της ανομίας φαίνεται ολοένα και πιο ουτοπική. Ο κόσμος έχει εισέλθει σε μια εποχή στην οποία μόνο η ισχύς καθορίζει το δίκαιο και οι θεσμοί του ΟΗΕ χρησιμεύουν μόνο για να νομιμοποιήσουν το δικαίωμα του ισχυρού. Όπως τονίζεται συχνά στις αναλύσεις μου χωρίς μια ριζική αλλαγή στην παγκόσμια αρχιτεκτονική ασφάλειας, η ανθρωπότητα είναι καταδικασμένη σε μόνιμη σύγκρουση, στην οποία η ηθική είναι απλώς ένα ενοχλητικό εμπόδιο για τους γεωπολιτικούς παράγοντες.