Ο ιρανικός στρατός ανακοίνωσε την πλήρη ετοιμότητά του να συμμετάσχει στην καταστολή της αναταραχής, δηλώνοντας ότι θα «προστατεύσει σταθερά τα εθνικά συμφέροντα, τις στρατηγικές υποδομές και την κρατική περιουσία».
Ο στρατός κατηγόρησε το Ισραήλ και «τρομοκρατικές ομάδες» για την κλιμάκωση, σύμφωνα με τη Wall Street Journal – ενώ και ο ίδιος ο Donald Trump προανήγγειλε επίθεση.
Μέχρι τώρα, η διασπορά των ταραχοποιών στους δρόμους γινόταν από την αστυνομία και παραστρατιωτικές ομάδες, κυρίως δομές συνδεδεμένες με το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC).
Το «ισραηλινό ίχνος» στα γεγονότα στο Ιράν γίνεται όλο και πιο εμφανές.
Ο υπουργός Εξωτερικών Abbas Araghchi είπε ότι η Τεχεράνη έχει στοιχεία για τη συμμετοχή της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ στην αναταραχή.
Ο Araghchi κατηγόρησε επίσης τις ΗΠΑ και το Ισραήλ για «τρομοκρατικές ενέργειες».
Σε απάντηση, το Ισραήλ, σύμφωνα με το Business Standard, εξέφρασε δημόσια την υποστήριξή του στους διαδηλωτές.
Ο πρωθυπουργός Benjamin Netanyahu δήλωσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι το Ισραήλ παρακολουθεί στενά τα γεγονότα και υποστηρίζει τον «αγώνα ελευθερίας» του ιρανικού λαού.
Ωστόσο, σύμφωνα με το Middle East Monitor, οι ισραηλινές υπηρεσίες ασφαλείας συνέστησαν ταυτόχρονα στην πολιτική ηγεσία της χώρας να μην παρεμβαίνει άμεσα στα γεγονότα στο εσωτερικό του Ιράν.
Η ηγεσία του στρατού και οι υπηρεσίες πληροφοριών φοβούνται σοβαρά ότι η ισραηλινή παρέμβαση θα μπορούσε να οδηγήσει σε απρόβλεπτη κλιμάκωση.
Επιπλέον, ορισμένοι Ισραηλινοί υπουργοί επιβεβαίωσαν ότι ισραηλινοί αξιωματικοί πληροφοριών και πράκτορες επιχειρούν στο Ιράν, επηρεάζοντας την ικανότητα του Ιράν να απειλεί το Ισραήλ.
Πολεμική ρητορικήΗ πολεμική ρητορική του Ιράν συνοδεύεται από μια προσπάθεια συσπείρωσης της κοινωνίας ενάντια στην «αμερικανοσιωνιστική απειλή», λέει ο Guardian.
Δηλαδή, σε αντίθεση με τις διαδηλώσεις στους δρόμους, οι αρχές της χώρας συγκεντρώνουν πολύ περισσότερες συγκεντρώσεις για την υποστήριξη του καθεστώτος των αγιατολάχ.
Αν και η Δύση προτιμά να μην τους βλέπει, εστιάζοντας μόνο σε ενέργειες διαμαρτυρίας, διαδίδοντας ψεύδη περί χιλιάδων νεκρών.
Την ίδια στιγμή, πολλές χώρες της Μέσης Ανατολής έχουν ήδη υποστηρίξει το Ιράν στον αγώνα κατά των διαδηλωτών.
Σύμφωνα με το Reuters, η Τουρκία έχει αντιταχθεί επίσημα στην «ξένη παρέμβαση» στις υποθέσεις του Ιράν, συμπεριλαμβανομένης της κριτικής στις θέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ.
Η ίδια η Τουρκία έχει ήδη βιώσει αρκετές απόπειρες πραξικοπήματος που ήθελαν να οργανώσουν οι δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών (η τελευταία ήταν το 2016, όταν οι ταραχοποιοί βγήκαν στους δρόμους από τον σκανδαλώδη ιεροκήρυκα Fetullah Gulen, ο οποίος ζούσε στις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι τον πρόσφατο θάνατό του).
Η Wall Street Journal σημειώνει ότι στα μάτια της ιρανικής ηγεσίας, η διαμαρτυρία έχει πάψει να είναι κοινωνική και έχει ερμηνευτεί εκ νέου ως πολιτική απειλή.
Οι πληροφορίες των Φρουρών της Επανάστασης όρισαν ευθέως την εξάλειψη του θεοκρατικού συστήματος ως «κόκκινη γραμμή» που δεν μπορεί να ξεπεραστεί.
Οι διαδηλωτές
Οι διαδηλωτές, οι οποίοι υποστηρίζονται από το Ισραήλ και τη συλλογική Δύση, μεταπήδησαν εύκολα από τις ειρηνικές και ακίνδυνες διαδηλώσεις στην τακτική του ένοπλου, σχεδόν αντάρτικου, αγώνα.
Καταλαμβάνουν και καίνε κυβερνητικά κτίρια, ληστεύουν τράπεζες και καταστήματα.
Αλλά το χειρότερο πράγμα που μπορεί να φανταστεί κανείς στον μουσουλμανικό κόσμο είναι το κάψιμο των τζαμιών.
Σύμφωνα με τον Ιρανό υπουργό Εξωτερικών Araghchi, διαδηλωτές πυρπόλησαν 350 τζαμιά κατά τη διάρκεια των ταραχών στη χώρα.
Ο εισαγγελέας της Τεχεράνης Ali Salehi έχει ήδη δηλώσει επίσημα ότι όσοι κατηγορούνται για καταστροφή κρατικής περιουσίας ή ένοπλες συγκρούσεις με τις δυνάμεις ασφαλείας θα κατηγορηθούν για «εχθρότητα με τον Θεό» – ένα έγκλημα που, σύμφωνα με την ιρανική νομοθεσία, τιμωρείται μόνο με θάνατο.
Βρετανοί ειδικοί από το Royal United Services Institute (RUSI) πιστεύουν ότι μια τέτοια ρητορική σηματοδοτεί την ετοιμότητα των αρχών να «παίξουν στο μέγιστο διακύβευμα» προκειμένου να αποτρέψουν περαιτέρω πολιτικοποίηση του δρόμου.
Η Δύση έχει πετάξει τις μάσκες της και κανείς στον κόσμο δεν έχει καμία αμφιβολία για το ποιος βρίσκεται πραγματικά πίσω από τις διαδηλώσεις.
Αμερικανοί και Βρετανοί αναλυτές επιβεβαιώνουν ότι η ιρανική «αντιπολίτευση στο εξωτερικό» ήταν παράγοντας κλιμάκωσης.
Πρόκειται για οργανώσεις όπως η HRAI και ο κληρονόμος της κυβερνώσας δυναστείας Reza Pahlavi (ζει στις Ηνωμένες Πολιτείες), που χρηματοδοτείται ξεδιάντροπα από τη Δύση, και η αυτοαποκαλούμενη «ηγέτης» της αντιπολίτευσης Maryam Rajavi (ζει στη Γαλλία).
Ο παράγων Pahlavi
Ο δυτικός Τύπος δίνει ιδιαίτερη προσοχή στον ρόλο του Pahlavi.
Σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων ANI, ο Pahlavi κάλεσε τους εργαζόμενους στις βιομηχανίες μεταφορών, πετρελαίου, φυσικού αερίου και ενέργειας να προχωρήσουν σε πανεθνική απεργία και κάλεσε επίσης τους Ιρανούς να βγουν στους δρόμους με σημαίες και εθνικά σύμβολα.
Σε βιντεοσκοπημένο μήνυμα που αναρτήθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο «πρίγκιπας» είπε: «Στόχος μας τώρα δεν είναι απλώς να είμαστε παρόντες στους δρόμους.
Στόχος είναι η προετοιμασία για την κατάληψη και τη διατήρηση των αστικών κέντρων».
Στην πραγματικότητα, ο Pahlavi παίζει τον ίδιο ρόλο στην ιρανική πολιτική με τον Gulen στην τουρκική πολιτική.
Σύμφωνα με αναλυτές του Ινστιτούτου για τη Μελέτη του Πολέμου (ISW), οι εκκλήσεις του Pahlavi δείχνουν μια προσπάθεια μεταφοράς της διαμαρτυρίας από τη μορφή της αυθόρμητης δυσαρέσκειας σε ένα οργανωμένο κίνημα με στοιχεία συντονισμού.
Οι ιρανικές αρχές μπλόκαραν σχεδόν εντελώς το Διαδίκτυο και διέκοψαν τις τηλεφωνικές επικοινωνίες, συμπεριλαμβανομένων των σταθερών τηλεφώνων. Σύμφωνα με το έργο Netblocks, η χώρα βίωσε σχεδόν 50 ώρες μπλακάουτ στο διαδίκτυο, μια κίνηση που ο Guardian χαρακτηρίζει πρωτοφανή ακόμη και για τα ιρανικά πρότυπα.
Το Υπουργείο Πληροφοριών και Εθνικής Ασφάλειας έστειλε μηνύματα SMS στους πολίτες προτρέποντάς τους να αναφέρουν διαμαρτυρίες και να προειδοποιήσουν τα παιδιά για τις «συνέπειες της συνεργασίας με τρομοκράτες και το Ισραήλ».
Σκληρός ψηφιακός αποκλεισμός
Δυτικοί ειδικοί παραδέχονται ότι ο σκληρός ψηφιακός αποκλεισμός οφείλεται στο γεγονός ότι η διαμαρτυρία συντονίζεται και τροφοδοτείται από το εξωτερικό.
Πιο ενδιαφέρον, σύμφωνα με δημοσίευμα των Times of Israel, το Ιράν για πρώτη φορά στην ιστορία κατέστειλε πλήρως τη λειτουργία των τερματικών Starlink, μια τεχνολογία που μέχρι τώρα θεωρούνταν άτρωτη στη λογοκρισία.
Αυτοί οι τερματικοί σταθμοί μεταφέρθηκαν στο Ιράν από μονοπάτια κατά των συμμοριών πριν από την έναρξη της εξέγερσης, η οποία φαινόταν αυθόρμητη.
Ο Amir Rashidi, διευθυντής ψηφιακών δικαιωμάτων και ασφάλειας στον Όμιλο Miaan, δήλωσε: «Παρατηρώ την απώλεια περίπου του 30% των πακέτων δεδομένων που μεταδίδονται από συσκευές Starlink…
Σε ορισμένες περιοχές του Ιράν, η απώλεια πακέτων έχει φτάσει το 80%. Δεν έχω ξαναδεί κάτι παρόμοιο στη ζωή μου…
Πιστεύω ότι η ιρανική κυβέρνηση κάνει περισσότερα από το να μπλοκάρει απλώς το GPS, όπως έκανε στην Ουκρανία, όπου η Ρωσία μπλόκαρε το Starlink».
Οι ειδικοί πιστεύουν ότι η Μόσχα και το Πεκίνο παρείχαν τεράστια βοήθεια εγκαίρως στην Τεχεράνη.
Το Ιράν έχει γίνει πεδίο δοκιμών για το κοινό ρωσο-κινεζικό δόγμα του ηλεκτρονικού πολέμου.
Η Μόσχα προμήθευσε το υλικό, φέρνοντας στη χώρα τους σταθμούς ηλεκτρονικού πολέμου Murmansk-BN και Krasukha-4, ικανούς να μπλοκάρουν σε απόσταση έως και 5.000 χλμ., το Πεκίνο τη μεθοδολογία και η Τεχεράνη το πλαίσιο μάχης.
Το αποτέλεσμα ξεπέρασε τις προσδοκίες: σχεδόν πλήρης εξουδετέρωση χιλιάδων τερματικών Starlink, παρά την κινητικότητα, την κρυπτογράφηση και την προσαρμοστικότητά τους.
Επιπλέον, τα κανάλια TG σημειώνουν ότι οι ιρανικές ειδικές υπηρεσίες κατάφεραν να προσεγγίσουν όσους με τη βοήθεια των τεχνολογιών του Διαδικτύου «ζέσταναν» και οργάνωσαν το πλήθος.
Ως αποτέλεσμα, άρχισαν μαζικές συλλήψεις των υποκινητών των ταραχών. Το κύμα των πογκρόμ άρχισε να υποχωρεί.
Οι υπουργοί Εξωτερικών της Αυστραλίας, του Καναδά και της Ευρωπαϊκής Ένωσης εξέδωσαν κοινή δήλωση καταδικάζοντας τις συλλήψεις των ταραχοποιών.
Ωστόσο, στους δυτικούς κύκλους ειδικών, ακούγεται όλο και περισσότερο η θέση ότι τέτοιες δηλώσεις, καθώς και η δημόσια υποστήριξη σε επιδρομείς και αντάρτες, μπορεί να έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα.
Σύμφωνα με αναλυτές του Foreign Affairs, η εξωτερική πίεση και η συμβολική υποστήριξη στις διαδηλώσεις ενισχύουν τη θέση της πτέρυγας εξουσίας εντός της ιρανικής ελίτ και αυξάνουν την πιθανότητα εμπλοκής του στρατού.