Έχω ξαναγράψει για το υποτιθέμενο πρόγραμμα πυρηνικών όπλων του Ιράν, εδώ και εδώ.
Εδώ θα εξετάσω το ζήτημα από μία άλλη σκοπιά: Όχι αν έχει δικαίωμα να αναπτύξει πυρηνικά όπλα το Ιράν (το θέμα του πρώτου από τα προαναφερθέντα άρθρα) ούτε αν επιδιώκει να το κάνει (το θέμα του δεύτερου άρθρου). Νομίζω ότι οι δύο αυτές πλευρές είναι πλέον λυμένες για τους περισσότερους. Σε κάθε περίπτωση, δεν έχω κάτι να προσθέσω σε αυτά που είχα γράψει τότε.
Η σκοπιά με την οποία θα ασχοληθώ εδώ, η οποία θεωρώ ότι διατηρεί κάποιο ενδιαφέρον, είναι αν θα έπρεπε να το έχει πράξει.
Αφορμή για το άρθρο αυτό είναι μία αποστροφή του αγωνιστή και καθηγητή φιλοσοφίας Δημήτρη Πατέλη, στην εξαιρετικά ενδιαφέρουσα τελευταία συνέντευξή του στο militaire.gr.
Την εν λόγω συνέντευξη, παρεμπιπτόντως, προτείνω ανεπιφύλακτα σε όλους να τη δουν. Προσωπικά κάθε φορά που ακούω τον Δ. Πατέλη φεύγω κατά τι σοφότερος.
Πράγμα που δε σημαίνει, βέβαια, ότι συμφωνώ με όλα όσα λέει. Κάτι τέτοιο άλλωστε θα ήταν ανησυχητικό…
Στη συγκεκριμένη συνέντευξη υπάρχουν δύο σημεία στα οποία δεν ταυτίζομαι υποχρεωτικά με όσα λέει ο Δ. Πατέλης. Το ένα αφορά την Ρωσική ηγεσία. Επειδή ο Δ. Πατέλης γνωρίζει το αντικείμενο όσο λίγοι – έχει σπουδάσει στη χώρα, παρακολουθεί επισταμένως τα εκεί τεκταινόμενα σε βάθος που δεν μπορεί να το κάνει κάποιος (όπως εγώ) που δε γνωρίζει τη γλώσσα, έχει προσωπικά γνωρίσει πολλά από τα κορυφαία στελέχη της εκεί κυβέρνησης – δε θα αποτολμήσω να εκφράσω είτε διαφωνία είτε συμφωνία μαζί του. Αρκούμαι να πω ότι η όποια σκληρή κριτική ασκεί, πηγάζει αναμφισβήτητα από την αγάπη του για τη χώρα.
Το δεύτερο, με το οποίο θα ασχοληθώ εδώ, είναι η άποψη που εξέφρασε ο Δ. Πατέλης (όχι για πρώτη φορά) σύμφωνα με την οποία η Ισλαμική Δημοκρατία θα έπρεπε να έχει αναπτύξει πυρηνικά όπλα.
Αν πω ότι διαφωνώ με τη συγκεκριμένη άποψη, θα είναι υπερβολή. Σίγουρα βλέπω τα επιχειρήματα του Δ. Πατέλη, τα οποία δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι δεν είναι βάσιμα. Υποθέτω ότι και ο Δ. Πατέλης βλέπει τη δική μου οπτική – δε νομίζω ότι κομίζω γλαύκα εις Αθήνας με αυτά που θα γράψω – και πιθανολογώ ότι και αυτός δεν την θεωρεί εντελώς αβάσιμη. Ίσως απλά ο καθένας μας δίνει διαφορετικό βάρος στις διάφορες πλευρές του ζητήματος.
Το βασικό επιχείρημα του Δ. Πατέλη, βέβαια, είναι ότι αν το Ιράν είχε πυρηνικά θα ήταν πολύ δυσκολότερο να πάρουν την απόφαση να του επιτεθούν οι αμερικανοσιωνιστές.
Κάποιοι από τους λόγους που συμφωνώ – έστω και με βαριά καρδιά – με την απόφαση της Ισλαμικής Δημοκρατίας να μην αναπτύξει πυρηνικά όπλα:
α) Η ολοένα κλιμακούμενη επιθετικότητα της Δύσης απέναντι στη Ρωσία δείχνει ότι στην εποχή του επιθανάτιου ρόγχου του ιμπεριαλισμού, η αποτροπή μέσω της “αμοιβαία βέβαιης καταστροφής”, γνωστής στα Ελληνικά και ως “ισορροπίας του τρόμου” έχει πλέον μόνον σχετικό βάρος. Βλέπουμε ότι απέναντι σε μία Ρωσία που έχει τη δυνατότητα να εξαφανίσει με μεγάλη ευκολία από το χάρτη όλη τη “Συλλογική Δύση”, η τελευταία πέραν πάσης λογικής προκαλεί όλο και περισσότερο, θέτοντας εαυτήν προ τετελεσμένων γεγονότων που σπρώχνουν την ανθρωπότητα ολοένα και πιο κοντά στον πυρηνικό όλεθρο.
β) Η ενδεχόμενη ανάπτυξη πυρηνικών όπλων από την Ισλαμική Δημοκρατία θα οδηγούσε σε παραπέρα διάδοση των όπλων αυτών. Η “Σαουδική” Αραβία – το Αραμπιστάν όπως το λένε οι Ιρανοί, αρνούμενοι να αναγνωρίσουν μία χώρα ως κτήμα μίας οικογένειας – θα ένιωθε την ανάγκη να αποκτήσει και αυτή. Αν αποκτούσε το Αραμπιστάν, γιατί να μην αποκτήσουν και τα Εμιράτα. Τελικά θα καταλήγαμε σε μερικά χρόνια οι περισσότερες από τις χώρες της πλέον εύφλεκτης περιοχής του πλανήτη να είναι οπλισμένες με πυρηνικά. Έχουμε τη βεβαιότητα, ή έστω την απλή πεποίθηση, ότι θα διαχειριζόντουσαν με σωφροσύνη τις αυξημένες καταστροφικές τους δυνατότητες;
γ) Όπως έχω ξαναγράψει, η Ισλαμική Δημοκρατία, από μία άποψη, έχει “πυρηνικά”: Το “πυρηνικό όπλο” της Ισλαμικής Δημοκρατίας δεν είναι άλλο από την δυνατότητα κλεισίματος των στενών του Ορμούζ. Θα πει κανείς ότι το γεγονός ότι το “όπλο” αυτό δεν έδρασε αποτρεπτικά, δείχνει ότι δεν έχει την ίδια ισχύ με τα πραγματικά πυρηνικά όπλα. Θα απαντήσω με τη σειρά μου ότι το γεγονός ότι δε δίστασαν οι αμερικανοσιωνιστές να υποχρεώσουν το Ιράν να χρησιμοποιήσει το μεταφορικό “πυρηνικό” του όπλο, ίσως δείχνει ότι μπροστά στην καταστροφική και αυτοκαταστροφική τους μανία, πιθανό να μη δίσταζαν και μπροστά σε πραγματικά πυρηνικά. Τουλάχιστον εγώ είμαι ευτυχής που δεν υποχρεωθήκαμε να δούμε αν ισχύει η υπόθεση αυτή.
δ) Αντικειμενικά, ο κύριος εχθρός του Ιράν σε περιφερειακό επίπεδο είναι το σιωνιστικό μόρφωμα. Με τεράστιο κόστος για την ίδια, η Ισλαμική Δημοκρατία έχει αναλάβει το καθήκον της απελευθέρωσης της Παλαιστίνης. Το πρόβλημα εδώ είναι ότι, ακόμη και αν είχε πυρηνικά, θα ήταν πολύ δύσκολο να τα χρησιμοποιήσει έστω και σαν απάντηση σε τυχόν επίθεση από το κατοχικό ψευδοκράτος. Για τον απλούστατο λόγο ότι τυχόν τέτοιο πλήγμα θα έπληττε – πέραν των εχθρών της – και αυτούς ακριβώς τους οποίους θα επεδίωκε να προστατέψει. Γιατί βέβαια η ραδιενέργεια δεν κάνει διάκριση ανάμεσα σε σιωνιστές έποικους και γηγενείς Παλαιστίνιους.
ε) Υπάρχει και ένας ακόμη λόγος, ίσως ο σημαντικότερος για εμένα, που δεν είναι εύκολο να συμπυκνωθεί σε μερικές αράδες.
Πολύ προσφιλές μου πρόσωπο, όταν γνώρισε Ιρανό δίπλωμάτη πριν από λίγους μήνες, μου είχε πει ότι είναι υπερβολικά πολιτισμένος για τη θέση που κατέχει. Η λογική της παρατήρησης ήταν ότι όταν είσαι αντιμέτωπος με κανίβαλους, πρέπει να έχεις και εσύ κάποιες από τις ιδιότητές τους – έστω και σε μικρότερο βαθμό – για να μπορείς να τους αντιμετωπίσεις.
Διαφώνησα για τον συγκεκριμένο διπλωμάτη – τον οποίο μου έχει δοθεί η δυνατότητα να γνωρίσω καλύτερα – αλλά διαφωνώ και γενικότερα με την προσέγγιση αυτή. Παρ’ ότι φαίνεται πειστική – εκ πρώτης όψεως μάλιστα αυτονόητη – το θαύμα που έχει επιτελέσει η Ισλαμική Δημοκρατία είναι ότι έχει αποδείξει το καθόλου προφανές: Ότι σε μία μάχη βαρβάρων με πολιτισμένους, είναι δυνατόν να νικούν οι πολιτισμένοι. Και μάλιστα όχι να νικούν παρά τον πολιτισμό τους, αλλά να νικούν ακριβώς χάρις στον πολιτισμό τους.
Αναρωτιόνται πολλοί – εύλογα – πώς μπόρεσε η Ισλαμική Δημοκρατία, τόσο μετά την επίθεση που δέχτηκε τον Ιούνιο που μας πέρασε όσο και κατά την τρέχουσα φάση του πολέμου, να διατηρήσει τη “συνέχεια του κράτους” χωρίς τον παραμικρό τριγμό, παρά τα εξαιρετικά ισχυρά πλήγματα “αποκεφαλισμού”. Η απάντηση είναι ότι ο πολιτικός πολιτισμός αυτού που αδαείς και συκοφάντες ονομάζουν “καθεστώς μουλάδων”.
Αναρωτιούνται επίσης πολλοί πώς οι επιθέσεις, αντί να δημιουργήσουν από φυγόκεντρες τάσεις έως και εξέγερση, οδήγησαν σε άνευ προηγουμένου συσπείρωση του λαού. Η απάντηση και πάλι είναι ο πολιτισμός του Ιρανικού λαού – και βέβαια η αυτοθυσία του Σεγιέντ Αλί Χαμενεΐ, προϊόν του ιδίου πολιτισμού, που με τη ζωή του “τσιμέντωσε” την ενότητα του λαού του Ιράν.
Όσοι, δέκα ή είκοσι χρόνια από σήμερα, θα κοιτάζουν πίσω στα γεγονότα που διαδραματίζονται στις μέρες μας (υπό την προϋπόθεση, βέβαια, ότι οι αμερικανοσιωνιστές θα επιτρέψουν στην ανθρωπότητα να υπάρχει σε δέκα χρόνια ώστε να μπορεί να κοιτάζει πίσω), πιστεύω ότι θα θεωρήσουν κύριο χαρακτηριστικό της εποχής μας την επερχόμενη συντριπτική ήττα του ιμπεριαλισμού από τις δυνάμεις της απελευθέρωσης της ανθρωπότητας – με αιχμή του δόρατος την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν.
Υποψιάζομαι όμως ότι σε ένα πιο μακρινό μέλλον – ας πούμε σε εκατό ή σε χίλια χρόνια – όσοι μελετάνε την εποχή μας θα μπορούν – με το πλεονέκτημα της συνολικότερης θεώρησης που επιτρέπει η απόσταση – να χαρακτηρίσουν διαφορετικά τη σύγκρουση και να πουν ότι η μάχη που βλέπουμε σήμερα στη γειτονιά μας ήταν η μάχη στην οποία ο πολιτισμός θριάμβευσε επί της βαρβαρότητας. Κάποιος που έχει θρησκευτική οπτική, θα μπορούσε να πει ότι αυτό που επίκειται είναι η νίκη των δυνάμεων του φωτός πάνω στις δυνάμεις του σκότους.
Αν η Ισλαμική Δημοκρατία είχε επιλέξει να αναπτύξει όπλα μαζικής καταστροφής, θα ήταν μεν σε καλύτερη θέση από άποψη συσχετισμού οπλικών συστημάτων, θα είχε “αδειάσει” όμως μεγάλο μέρος του ηθικού της πλεονεκτήματος. Το ότι εντελώς συνειδητά επέλεξε να δώσει μεγαλύτερο βάρος στην ηθική θεώρηση παρά στην “ρεαλιστική” προσέγγιση, μόνον δέος προκαλεί στον γράφοντα.
Δεν θα ισχυριστώ ότι αν είχα βρεθεί εγώ στην εξαιρετικά δυσάρεστη θέση να πρέπει να πάρω τη σχετική απόφαση, θα είχα κάνει την ίδια επιλογή. Είμαι όμως εξαιρετικά ευγνώμων που ο μάρτυρας Αγιατολλάχ Σεγιέντ Αλί Χαμενεΐ πήρε αυτή την απόφαση – και υποθέτω ότι την πήρε με την ίδια “ευκολία” με την οποία όταν του πρότειναν να κρυφτεί σε καταφύγιο για να σώσει τη ζωή του αρνήθηκε να θέσει εαυτόν σε θέση μεγαλύτερης ασφαλείας από αυτήν των συμπατριωτών του.
Και βέβαια είμαι ακόμη περισσότερο ευγνώμων, τόσο στον μάρτυρα Ιμάμη όσο και σε πλήθος αξιωματούχων, επιστημόνων και τεχνικών, πολλοί από τους οποίους έχουν επίσης γίνει μάρτυρες, για το ότι συνόδεψαν αυτή την ηθική απόφαση με το απαραίτητο “ταίρι” της: την απόφαση να εξελίξουν ένα εξαιρετικά εξελιγμένο και καινοτόμο οπλικό πρόγραμμα που τους δίνει τη δυνατότητα να νικούν σήμερα στα πεδία της μάχης.
στ) Μία τελευταία πλευρά του ζητήματος: Αν η Ισλαμική Δημοκρατία είχε σήμερα 20 ή 50 πυρηνικές κεφαλές, είναι πιθανόν παρά τα όσα γράφω παραπάνω, να είχαν διστάσει οι αμερικανοσιωνιστές να της επιτεθούν. Θα ήταν ζωντανοί ο Ιμάμης Αλί Χαμενεΐ, ο φιλόσοφος Αλί Λαριτζανί, δεκάδες άλλοι αξιωματούχοι, επιστήμονες, στρατηγοί, λόγιοι και χιλιάδες άλλα αθώα θύματα του πολέμου που κοντεύει πλέον τις 40 ημέρες διάρκεια. Ο γράφων νιώθει κάθε ένα από αυτά τα θύματα, επώνυμα και “ανώνυμα” (για αυτόν) σαν μία μεγάλη προσωπική απώλεια. Για την ανθρωπότητα συνολικά είναι μία ανείπωτη τραγωδία.
Βλέπουμε όμως ότι οι ίδιοι οι Ιρανοί στέκονται με αξιοθαύμαστα συμπαγή τρόπο πίσω από την απόφαση της ηγεσίας τους να συνεχίσει τη μάχη, αρνούμενη τις απατηλές προτάσεις διαπραγματεύσεων. Νέοι άνθρωποι, που έχουν όλη τη ζωή μπροστά τους, είναι έτοιμοι να τη θυσιάσουν προς όφελος της πατρίδας τους και όλης της ανθρωπότητας. Αν η θυσία τους οδηγήσει στο τέλος της αμερικανοσιωνιστικής αυτοκρατορίας, αν οδηγήσει στο τέλος της γενοκτονίας στη Γάζα και όλων των γενοκτονιών τις οποίες έχει προκαλέσει η αμερικάνικη υπερδύναμη στη διάρκεια της αιμοσταγούς ιστορίας της, η ανείπωτη αυτή τραγωδία θα είναι το μικρότερο κακό.
Δυστυχώς το περιβόητο δέντρο της Ελευθερίας χρειάζεται πάρα πολύ αίμα για να ποτιστεί. Ο Ήλιος θέλει πάρα πολλούς νεκρούς στους τροχούς για να γυρίσει. Δε μας αρέσει αλλά έτσι είναι, δυστυχώς.
Δε θα ισχυριστώ ότι όταν βγήκαν οι θρησκευτικο-νομικές γνωματεύσεις (φάτουα) που απαγόρευαν την ανάπτυξη όπλων μαζικής καταστροφής, οι Ιμάμηδες που τις εξέδωσαν είχαν τη δύναμη της προφητείας και είχαν υπολογίσει ότι η μη κατοχή πυρηνικών από τη χώρα τους θα οδηγούσε στο τέλος του αμερικανοσιωνιστικού ιμπεριαλισμού. Όμως τα πράγματα έτσι εξελίχτηκαν. Δε μπορώ παρά να είμαι ευγνώμων γι αυτό.