Στο Επενδυτικό Συνέδριο που συνδιοργάνωσαν το Ελληνικό Χρηματιστήριο με την Morgan Stanley στο Λονδίνο ο πρωθυπουργός είχε την ευκαιρία να μιλήσει για την ελληνική οικονομία. Είπε λοιπόν μεταξύ άλλων στα ερωτήματα που δέχθηκε: «Όταν κοιτάζω τις προβλέψεις για το χρέος μας, πιστεύω ότι έχουμε εκπλήξει ευχάριστα τις αγορές, αλλά το πετυχαίνουμε χωρίς να εφαρμόζουμε μέτρα λιτότητας. Και αυτό οφείλεται στην υποκείμενη αναπτυξιακή δυναμική της οικονομίας, στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που έχουμε εφαρμόσει, στις εισροές κεφαλαίων στην Ελλάδα, στην ανάπτυξη που βασίζεται στις επενδύσεις την οποία υποστηρίζουμε επί του παρόντος. Διότι δεν πρόκειται μόνο για τους πραγματικούς ρυθμούς ανάπτυξης, αλλά και για τη σύνθεση της ανάπτυξης. Στο παρελθόν, η Ελλάδα είχε επίσης θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης, αλλά ήταν μια ανάπτυξη που τροφοδοτούνταν από την κατανάλωση και χρηματοδοτούνταν με χρέος. Σήμερα αυτό δεν ισχύει πλέον».
Έτοιμο το success story. Ωστόσο η πραγματικότητα είναι άλλη και ο πρωθυπουργός την αποφεύγει με κάθε τρόπο και μέσο. Ζει στην κατασκευασμένη εικόνα του, χωρίς να αντικρίζει τα καρφοπέταλα της πλειοψηφίας. Δε βλέπει ότι η κοινωνία πιέζεται και περιθωριοποιείται ότι ματαιώνεται κάθε ελπίδα της και καίγονται όλα της τα όνειρα στο βωμό μιας κάποιας θυσίας και μιας αχλής υπόσχεσης ότι όλα θα διευθετηθούν στο μέλλον. Ποιο μέλλον όμως; Σ’ εκείνο που σελαγίζει στο ψέμα της κυβερνητικής πολιτικής; Ή μήπως στα τενάγη του κομματικού συμφεροντολογισμού; Μήπως πάλι σ’ ένα μέλλον που θα συνεχίζει να κτίζει τους αρμούς της κυβερνητικής ασυδοσίας;
Ωστόσο η ακρίβεια συνεχίζει να τσακίσει τους πολίτες. Οι ευρωπαϊκοί δείκτες μας λένε ότι η Ελλάδα κατέχει την πρώτη θέση στην ΕΕ σε διάφορες μορφές φτώχειας, συμπεριλαμβανομένης της υποκειμενικής φτώχειας (το 66,8% δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα) και της ενεργειακής φτώχειας. Επιπλέον, έχει το υψηλότερο ποσοστό νοικοκυριών με ληξιπρόθεσμες οφειλές για ενοίκιο, στεγαστικό δάνειο ή λογαριασμούς κοινής ωφέλειας (43%), ενώ ανταγωνιζόμαστε σε φτώχια τη Βουλγαρία. Σχεδόν 7 στους 10 Έλληνες πολίτες παλεύουν καθημερινά με σοβαρές οικονομικές δυσκολίες, βιώνοντας συνθήκες που η Eurostat τις καταγράφει ως συνθήκες ισχυρής φτώχειας.
Η πολιτική συνδέεται πάντα μ’ ένα σύστημα σημάτων μιας αποκαλυφθείσας εικόνας. Έτσι λοιπόν η κυβέρνηση δημιουργεί μια στιβάδα από imaginary teles, δηλαδή από φαντασιακές ιστορίες και αφηγήματα που υπόσχονται ένα μέλλον ευφορίας. Αφηγήματα που θέλουν να πείσουν ακόμη και τους πιο δύσπιστους πολίτες. Το αφήγημα βέβαια για να γίνει πιστευτό θέλει τη ροή της εν εξελίξει ιστορίας. Στήνεται λοιπόν η καθοδήγηση των απόψεων και όλα κινούνται στον αποπροσανατολισμό των πολιτών. Και οι πλουμιστές δηλώσεις του κ. πρωθυπουργού αυτό το σκοπό είχαν στο Επενδυτικό Συνέδριο του Λονδίνου.
Στις δηλώσεις του πρωθυπουργού στο Επενδυτικό Συνέδριο διακρίναμε και τους ενδόμυχους πόθου του, την κρυμμένη «αγωνιακή» του ανησυχία, όταν εξέφρασε την ελπίδα να συμβεί ό,τι είχε συμβεί και στο παρελθόν: «Για τον λόγο αυτό είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος για τις κάλπες του 2027. Και, ασφαλώς, θα ήθελα να επισημάνω στο ακροατήριό μας ότι οι εκλογές θα λάβουν χώρα την άνοιξη του 2027. Έχω λάβει μέρος στις εργασίες αυτού του συνεδρίου πολλές φορές, θυμάμαι τον σκεπτικισμό που αντιμετώπισα όταν βρέθηκα εδώ πριν τις εκλογές του 2023. Τότε το ερώτημα ήταν: “Θα έχετε απόλυτη πλειοψηφία;”. Απαντούσα “ναι”. Πολλοί το αμφισβητούσαν αλλά τα καταφέραμε. Θυμάμαι ότι τον Απρίλιο του 2023 οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι θα παίρναμε 33% και λάβαμε 41%».
Πόθοι και ευχές που θέλουν να καλύψουν φόβους και αποτυχίες οι οποίες έρχονται στην έκβαση της κυβερνητικής εξέλιξης. Να λοιπόν, γιατί η κυβέρνηση φτιάχνει τα φαντάσματα του succes story που κινούνται ως βινιέτα, και ως pattens, πρότυπα, μιας ψευδεπίγραφης πραγματικότητας. Και όμως ένα ενημερωτικό σμάρι από δημοσκόπους, από δημοσιογράφους και αναλυτές, μας λένε ότι οι Έλληνες έχουν αποφασίσει να ζήσουν σαδομαζοχιστικά. Σαν και αυτό που λέει ο Σέλεϊ «υπάρχει μια μικρή σκιά ηδονής που κρύβεται εκεί όπου υπάρχει ο πόνος». Δηλαδή, ότι η ΝΔ θα πάει σε νέα εκλογική νίκη μαζί με «αυτομολημένους» βουλευτές άλλων κομμάτων που θα τρέξουν ως σωσίβια για να σώσουν τη χώρα από την ακυβερνησία. Άραγε είναι τόσο δύσκολη η έγερση των πολιτών από το λήθαργο; Ή μήπως η προπαγανδιστική μηχανή του πες, πες, όλο και κάποιους θα πείσεις κάνει υπερωρίες με τα άκλιτα και ακατάγραφα ψεύδη της για να πείσει ότι υπάρχει ρεύμα; Ποιο ρεύμα όμως εκείνο που πάει ντουγρού στην κατηφόρα, όπως λέει και το λαϊκό άσμα;
Ο Απόστολος Αποστόλου είναι καθηγητής Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας.