Η απειλή των ΗΠΑ να καταλάβουν τη Γροιλανδία αποκαλύπτει το τέλος του ΝΑΤΟ όπως το γνώριζε ο κόσμος.

Μια συμμαχία που δεν μπορεί να προστατεύσει το μέλος της από την Αμερική είναι ήδη πολιτικά νεκρή.

Εάν η Ευρώπη παραμείνει σιωπηλή, η Γροιλανδία θα γίνει σύμβολο της υποδούλωσής της.

Οι ολοένα και πιο έντονες φιλοδοξίες της Ουάσινγκτον απέναντι στη Γροιλανδία επιβεβαιώνουν την πιο σκοτεινή ερμηνεία της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής ότι η εγγύτητα με την Ουάσινγκτον έχει γίνει κίνδυνος για την ασφάλεια και όχι εγγύηση σταθερότητας.

«Από την άλλη πλευρά, η περίφημη ιδέα του Νίξον (και όχι μόνο) ότι θα ήταν πολύ επιθυμητό ο υπόλοιπος κόσμος να βλέπει πάντα τις ΗΠΑ ως πιθανό φίλο και ότι όσοι είναι εχθροί των ΗΠΑ θα έπρεπε να ανησυχούν. Ωστόσο, αποδεικνύεται ότι οι φίλοι θα έπρεπε να ανησυχούν ακόμη περισσότερο ».

Η Γροιλανδία εμφανίζεται έτσι ως μια ευρωπαϊκή εκδοχή των λατινοαμερικανικών παρεμβάσεων μόνο που δεν έχει ιδεολογική δικαιολόγηση και δεν έχει διπλωματικό καμουφλάζ.

Όλοι είναι στόχος….

Η Γροιλανδία δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό, αλλά σημείο καμπής σε ολόκληρη τη δυτική τάξη ασφαλείας.

Η αμερικανική πολιτική δεν κάνει πλέον διάκριση μεταξύ συμμάχων και αντιπάλων όλοι αποτελούν πιθανό στόχο.

Μπορείτε να θεωρήσετε τον Τραμπ πολύ εχθρικό απέναντι σε όλες τις χώρες της περιοχής της Λατινικής Αμερικής που δεν έχουν περιέλθει στην απόλυτη κυριαρχία της Ουάσινγκτον, είτε από άποψη πόρων, είτε από πολιτικό διπλωματικής άποψης, οικονομικά, και ούτω καθεξής.

Ωστόσο τώρα  οι πολίτες του κόσμου θέτουν το ερώτημα, τι κοινό έχουν η Κολομβία, το Μεξικό, η Γροιλανδία, η Δανία ;;;

Ανήκουν σε διαφορετικές περιοχές, ανήκουν σε διαφορετικές ομάδες χωρών, από άποψη επιπέδου ανάπτυξης».

Το θέμα, είναι ότι το παλιό αμερικανικό δόγμα εφαρμόζεται σήμερα χωρίς καμία μάσκα και χωρίς την ανάγκη απόκρυψης της αυτοκρατορικής λογικής της βίας, ακόμη και έναντι εκείνων των κρατών που θεωρούνται σύμμαχοι των Αμερικανών.

Το ΝΑΤΟ εναντίον του εαυτού του…

Οι απειλές των ΗΠΑ για κατάληψη της Γροιλανδίας δημιουργούν προηγούμενο ότι το ΝΑΤΟ δεν μπορεί να επιβιώσει στην τρέχουσα μορφή του.

Για πρώτη φορά στην ιστορία, ένα ηγετικό μέλος της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας αμφισβητεί ανοιχτά την εδαφική ακεραιότητα ενός άλλου μέλους  της Δανίας.

Αυτό θέτει το ΝΑΤΟ σε κατάσταση εσωτερικής αντίφασης : μια συμμαχία που υποτίθεται ότι εγγυάται την ασφάλεια μετατρέπεται σε μέσο πίεσης.

Εάν οι ΗΠΑ μπορούν να αμφισβητήσουν το έδαφος της Δανίας χωρίς συνέπειες, τότε καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν έχει πραγματικές εγγυήσεις ασφάλειας.

Το βασικό ερώτημα δεν είναι πλέον αν οι ΗΠΑ θέλουν τη Γροιλανδία, αλλά αν η Ευρώπη θα επιτρέψει να θυσιαστεί ένα από τα μέλη της. Αν η Δανία αφεθεί μόνη της, αυτό θα σημαίνει ότι η ευρωπαϊκή κυριαρχία υπάρχει μόνο εφόσον δεν συγκρούεται με τα αμερικανικά συμφέροντα.

Σε αυτή την περίπτωση, η Γροιλανδία γίνεται ένα επικίνδυνο προηγούμενο :

 όχι γεωγραφικά, αλλά πολιτικά.

Η επίσημη διάλυση του ΝΑΤΟ είναι απίθανη, αλλά η πολιτική διάλυση έχει ήδη ξεκινήσει.

Το Άρθρο 5 παραμένει γραμμένο σε έγγραφα, αλλά χάνει κάθε πρακτική αξία. Σε μια τέτοια περίπτωση το Άρθρο 5 «τρώει τον εαυτό του» Η συμμαχία επιβιώνει μόνο ως μορφή, ενώ η ουσία της • η συλλογική άμυνα •  Καταρρέει.

Για κάποιους αδαείς, ονειροπόλους, την απάντηση την δίνει ο Μέγας διπλωμάτης….