lΠολιτική στήριξη στην απόφαση του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Νίκου Δένδια να εμπλέξουν την Ελλάδα στον πόλεμο εναντίον του Ιράν, με την αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων στην Κύπρο, παρείχε ο Αλέξης Τσίπρας με μήνυμα που ανάρτησε στο Facebook.
Αξίζει να διαβάσουμε προσεκτικά κάθε παράγραφο.
«Η Κύπρος αλλά και η Ελλάδα, για πρώτη φορά με τόση ένταση και βαριές συνέπειες, βρίσκονται στο επίκεντρο μιας πολεμικής σύγκρουσης. Πρώτη προτεραιότητα σε αυτές τις δύσκολες στιγμές, είναι η Ελλάδα να ανταποκριθεί στο αίτημα της Κύπρου για στήριξη της άμυνας και της ασφάλειας των πολιτών της απέναντι στις ιρανικές επιθέσεις».
Το κείμενο ξεκινά με ένα είδος επιβεβαίωσης των ψευδών δηλώσεων Δένδια ότι δέχθηκε επίθεση η Κυπριακή Δημοκρατία. Η επίθεση όμως πραγματοποιήθηκε σε βρετανικές βάσεις δηλαδή σε βρετανικό έδαφος. Ο Τσίπρας προχωρά και ένα βήμα παραπέρα υποστηρίζοντας ότι και η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο μιας πολεμικής σύγκρουσης (;). Ουσιαστικά δημιουργεί εδώ ένα πρωθύστερο σχήμα: αντί να καταγγείλει ότι η αποστολή ελληνικών δυνάμεων για την προάσπιση των επιτιθέμενων (ΗΠΑ-Βρετανίας) θα φέρει την Ελλάδα στο επίκεντρο ενός πολέμου, δημιουργεί μια εικονική πραγματικότητας για να στηρίξει την εμπλοκή των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων.
Παρεμπιπτόντως όλα αυτά συμβαίνουν όταν σύμφωνα με το Reuters «η Βρετανία δεν έχει αποφασίσει ακόμη να στείλει πολεμικά πλοία για την άμυνα των στρατιωτικών της βάσεων». Και γιατί να το κάνει αφού στέλνει η Ελλάδα για να υπηρετήσουν μια ξένη χώρα.Όσοι όμως, λένε σήμερα μεγάλα λόγια για τον ελληνισμό θα πρέπει να αναλογιστούν αν η ασφάλειά του, τα συμφέροντα και οι αξίες του υπηρετούνται με το να πρωτοστατεί σε μέτωπα πολέμου αναζητώντας προστάτες ή σε σχήματα ειρήνης, οικοδομώντας συμμαχίες.
Σε αυτό το σημείο ο Τσίπρας κατηγορήθηκε ότι είναι ήξεις αφήξεις σε σχέση με την προηγούμενη παράγραφο. Διαφωνώ. Η μια πρόταση δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την άλλη. Το συγκεκριμένο μοτίβο με μικρές αλλαγές θα μπορούσε να αποτελεί το σημείωμα της σύνταξης κάποιας μεγάλης φιλελεύθερης εφημερίδας στις ΗΠΑ ή τη Βρετανία μετά από κάθε εμπλοκή σε πόλεμο. Θυμάμαι σαν τώρα τα editorial του Guardian πριν και μετά την εισβολή στο Ιράκ το 2003 που έλεγαν κάτι πολύ απλό: «εμείς δεν θέλαμε βέβαια πόλεμο αλλά από τη στιγμή που ο πόλεμος ήρθε σε εμάς, θα πρέπει να στηρίξουμε “τα αγόρια μας” στο μέτωπο».
Κανένας πόλεμος βέβαια δεν «ήρθε» στη Βρετανία και τις ΗΠΑ το 2003 και κανένας πόλεμος δεν «ήρθε» στην Ελλάδα και την Κύπρο το 2026. Αντί όμως να προτείνει το μπλοκάρισμα των στρατιωτικών δράσεων από τις βρετανικές βάσεις της Κύπρου, όπως έκανε η κυβέρνηση της Ισπανίας για τις αμερικανικές βάσεις, ο Τσίπρας μας φέρνει μπροστά σε δήθεν τετελεσμένα γεγονότα ζητώντας την αποστολή του ελληνικού στρατού.
«Η Ελλάδα, όπως και η Κύπρος, δεν έχουν κανένα λόγο να γίνονται μέρος αυτού του πολέμου που διεξάγεται απροκάλυπτα, με κατάφωρη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, με βασικό στόχο τον έλεγχο των ενεργειακών πηγών του Ιράν και προφανώς όχι τη δημοκρατία στη πολύπαθη χώρα».
Ο Τσίπρας φαίνεται να αναμασά αυτά που θα έλεγε για την εισβολή και κατάληψη του Ιράκ το 2003. Και το κάνει για ένα προφανές λόγο – να βγάλει από το κάδρο τις ευθύνες του Ισραήλ. Καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές στις ΗΠΑ κυριαρχεί η συζήτηση για το αν το Ισραήλ έσυρε την Αμερική στον πόλεμο, στο πλαίσιο της ατζέντας του για το Μεγάλο Ισραήλ. Ακόμη και ο Μάρκο Ρούμπιο και οι New York Times παραδέχoνται δημόσια ότι η αμερικανική επίθεση έγινε αναγκαστικά τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή γιατί το Ισραήλ είχε ήδη αποφασίσει να επιτεθεί δημιουργώντας τετελεσμένα για το Πεντάγωνο.
Η αναφορά στις ενεργειακές πηγές του Ιράν είναι μεν σωστή αλλά στην παρούσα φάση είναι απλώς μια αντιπολεμική καραμέλα που στόχο έχει να συγκαλύψει το ρόλο του Ισραήλ. Ο Τσίπρας φυσικά σαν στενός σύμμαχος και προσωπικός φίλος του Νετανιάχου (όπως είχαμε μάθει από τον Σάμπι Μυωνή) και ως ο πρωθυπουργός που υπέγραφε συμφωνίες για τις μυστικές υπηρεσίες Ελλάδας – Ισραήλ (λίγο πριν εμφανιστεί και το predator στην Ελλάδα) δεν μπορεί να πεί δημόσια τη λέξη Ισραήλ.
Το δε Ηνωμένο Βασίλειο οφείλει να δώσει εξηγήσεις για την εμπλοκή – και μάλιστα απροειδοποίητα – της Βρετανικής βάσης της Κύπρου στις Αμερικανικές επιχειρήσεις θέτοντας σε κίνδυνο την ασφάλεια του νησιού.
Η παραπάνω φράση, αν δεν προστέθηκε για να γεμίσει το κείμενο, δείχνει τρομακτική άγνοια των μυστικών συμφωνιών που υπάρχουν εδώ και δεκαετίες (και επιβεβαιώθηκαν από τις αποκαλύψεις του Σνόουντεν) για τη χρήση των βρετανικών βάσεων στην Κύπρο από τις ΗΠΑ. Η ίδια η ύπαρξη των βάσεων αποτελεί απειλή για την Κύπρο και ολόκληρη την ανατολική Μεσόγειο (αφού έπαιξαν ενεργό ρόλο και στη γενοκτονία στη Γάζα) όχι η «απροειδοποίητη» εμφάνιση των ΗΠΑ.Την ίδια στιγμή τεράστιες είναι και οι ευθύνες της ηγεσίας της ΕΕ που παρακολουθεί αμήχανα τις εξελίξεις χωρίς να έχει κάνει τίποτα για διπλωματική λύση στο ζήτημα του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν.
Με την απαράδεκτη στάση της αποδεικνύει ότι όλες οι κατά καιρούς μεγάλες διακηρύξεις περί κοινής ευρωπαϊκής άμυνας αποτελούν λόγια του αέρα, ιδίως δε όταν δεν πρόκειται για την Ουκρανία αλλά για τη Κύπρο.
Είναι όμορφο να ακούς κριτική προς την ΕΕ από τον άνθρωπο που αμφισβήτησε την εντολή του ελληνικού λαού στο δημοψήφισμα, προκειμένου για να στηρίξει τις θέσεις της ΕΕ, αλλά και αυτή η πρόταση είναι βαθιά προβληματική. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν παρακολουθεί «αμήχανα» αλλά στηρίζει ολόψυχα την αμερικανο-ισραηλινή επιδρομή εναντίον του Ιράν όπως προκύπτει από τις δηλώσεις της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και της εκπροσώπου Εξωτερικής Πολιτικής της ΕΕ, Κάγια Κάλλας.
Για άλλη μια φορά ο Τσίπρας δεν ζητά την καταδίκη της επίθεσης από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς αλλά μεταφέρει έντεχνα την ευθύνη στο Ιράν μιλώντας για το πυρηνικό του πρόγραμμα – τις συμφωνίες για το οποίο τίναξε στον αέρα ο Τραμπ. Αντί να ζητά σεβασμό της εδαφικής ακεραιότητας ενός ανεξάρτητου κράτους απαιτεί «κοινή ευρωπαϊκή άμυνα». Άμυνα απέναντι σε ποιόν; Η μόνη χώρα που έχει αμφισβητήσει ανοιχτά την εδαφική ακεραιότητα της ΕΕ τα τελευταία χρόνια είναι οι ΗΠΑ με το αίτημα του Τραμπ να του παραδώσουν τη Γροιλανδία. Δεν νομίζουμε ότι ο Τσίπρας έχει στο μυαλό του αυτή την απειλή.
Όταν όμως ζητάς άμυνα απέναντι σε ανύπαρκτες απειλές (που πάντα πρέπει να έρχονται εξ ανατολών) στην πραγματικότητα ζητάς επίθεση.
Πηγή: info-war.gr
