Έχουμε αναφερθεί περισσότερες της μίας φορές (αλλά σίγουρα όχι αρκετές) στο πώς η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν χρησιμοποιεί τον πολιτισμό ενάντια στο δυτικό βούρκο. Για παράδειγμα, εδώ και εδώ.
Προχθές, 3 Ιανουαρίου, εορτάστηκε η επέτειος της γέννησης του Ιμάμη Αλί iμπν αμπι Τάλιμπ. Ο Ιμάμης Αλί για τους Σιίτες είναι ο πρώτος από τους νόμιμους διάδοχους του προφήτη Μωάμεθ, ενώ για τους Σουνίτες είναι ο τελευταίος από τους “ρασιντούν” – τους ορθά καθοδηγημένους χαλίφηδες.
Χωρίς να μπούμε σε λεπτομέρειες, δύο κυρίως είναι τα χαρακτηριστικά για τα οποία οι μουσουλμάνοι θαυμάζουν τον Αλί: Η απόλυτα ενάρετη ζωή του και η γενναιότητά του στη μάχη.
Στον εορτασμό της επετείου της γέννησης του Ανι ιμπν αμπι Τάλιμπ, έγιναν στην Τεχεράνη τα αποκαλυπτήρια ενός αγάλματος ύψους 18 μέτρων, που απεικονίζει τον “κατακτητή του Χάιμπαρ”, τον Ιμάμη Αλί δηλαδή, με μία πόρτα στα χέρια. Το επεισόδιο συνέβη στη μάχη του Χάιμπαρ, μία μάχη ιδιαίτερης σημασίας στην ιστορία του Ισλάμ.
Tonight in Tehran, the giant 18-meter “Conqueror of Khaybar” statue was unveiled on Imam Khomeini square, on the occasion of Imam Ali’s birthday.
The unveiling was spectated by a lot of people. pic.twitter.com/vPwStkqR8H
— Arya – آریا (@AryJeay) January 3, 2026
Στη συγκεκριμένη μάχη, ο στρατός του Μωάμεθ πολεμούσε ενάντια σε μία οχυρωμένη φυλή Εβραίων, που είχαν παραβιάσει τη συνθήκη ειρήνης που είχαν με τους μουσουλμάνους και συνωμοτούσαν με άλλες φυλές για να τους εξολοθρέψουν. Στη διάρκεια της μάχης, ο Αλί ξήλωσε την πόρτα του φρουρίου και την κράτησε σα γέφυρα, για να περάσουν από πάνω οι συμπολεμιστές του και να μπουν στο οχυρό. Μετά τη μάχη, λέγεται ότι χρειάστηκαν σαράντα άνθρωποι για να σηκώσουν την πόρτα και να την ξανατοποθετήσουν στη θέση της.
Η μάχη του Χάιμπαρ, κατά την οποία οι μουσουλμάνοι τραγουδούσαν “Χάιμπαρ Χάιμπαρ για Γιαχούντ, ζάις Μοχάμμαντ καντιμούν” (Χάιμπαρ, Χάιμπαρ, ω Εβραίοι, ο στρατός του Μωάμεθ έρχεται”), έχει για τους μουσουλμάνους και μεγάλη συμβολική σημασία, αφού θεωρείται ότι προοιωνίζει την επερχόμενη νίκη των Παλαιστινίων ενάντια στο σιωνιστικό μόρφωμα. Ο προαναφερθείς στίχος, και διάφορες παραλλαγές του, χρησιμοποιείται συχνά σε συγκεντρώσεις υπέρ της Παλαιστίνης. Στη “δημοκρατική” Ευρώπη, αλλά και σε Αραβικές χώρες με λιγότερο ή περισσότερο φιλοσιωνιστικά καθεστώτα, υπάρχουν αρκετά περιστατικά αγωνιστών που έχουν φυλακιστεί επειδή φώναξαν αυτό το σύνθημα. Στη χώρα μας, πριν από μερικούς μήνες, μου έκανε εντύπωση σε συγκέντρωση για τη Γάζα που γινόταν στην Πλατεία Συντάγματος, όταν ένας διαδηλωτής φώναξε το σύνθημα αυτό, οι Άραβες που βρισκόντουσαν γύρω αντέδρασαν σαν να τους είχε χτυπήσει ηλεκτρικό ρεύμα, πριν το πιάσουν με τη σειρά τους.
Σε όλα αυτά – και πιθανότατα και σε άλλα – αναφέρεται το άγαλμα της Τεχεράνης. Για άλλη μια φορά, η Ισλαμική Δημοκρατία απαντά με πολιτισμό.
Ενώ σκεφτόμουν να γράψω αυτές τις γραμμές, πέρασα έξω από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο. Η ουρά για την είσοδο έφτανε μέχρι την οδό Πατησίων. Ο λόγος απλός: Το εισητήριο για την είσοδο στο Μουσείο έχει φτάσει στα 20 ευρώ το άτομο, ποσό που ένας εργαζόμενος με δυσκολία μπορεί να πληρώσει. Κάθε πρώτη και τρίτη Κυριακή του μήνα, μόνον για τους χειμερινούς μήνες, η είσοδος είναι ελεύθερη. Το αποτέλεσμα είναι ότι χρειάζεται να περιμένει κανείς ώρες στην ουρά. Την πρώτη Κυριακή του Δεκέμβρη που αποπειράθηκα να επισκεφτώ με αυτό τον τρόπο την Ακρόπολη (30 ευρώ εισητήριο), μου είπαν στο ταμείο ότι για να έχω ελπίδα να μπω θα πρέπει να πάω από τις 8:30-9:00 το πρωί.
Παλιά η είσοδος για τους Έλληνες σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους ήταν δωρεάν. Η Ε.Ε. το απαγόρεψε αυτό ως διάκριση εναντίον των υπολοίπων πολιτών της. Μαζί με όλα τα άλλα κερατιάτικα που πληρώνουμε για την Ε.Ε. είναι και αυτό.
Το ότι όσο το διαθέσιμο εισόδημα των Ελλήνων μικραίνει (ακριβέστερα: εξανεμίζεται) τόσο ακριβαίνει η είσοδος στα μουσεία, δεν είναι βέβαια τυχαίο. Ο πολιτισμός είναι “όπλο” που μπορεί να χρησιμοποιηθεί προς την κατεύθυνση της απελευθέρωσης, όχι της υποδούλωσης. Έτσι, με διάφορους τρόπους τίθεται εκτός εμβέλειας του κοινού (δείτε και την ομιλία της Α. Βούλγαρη με σχετικό θέμα). Αντίθετα, θέλοντας και μη, υφιστάμεθα καθημερινά την επίθεση της υποκουλτούρας που σερβίρει η σύγχρονη Δύση. Δωρεάν και απλόχερα.
Όπως και στο Ιράν, έτσι και εδώ. Από την ανάποδη όμως.