Τα δεδομένα που έρχονται στο φως δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας: η βαλλιστική άμυνα του Ισραήλ φτάνει στα όριά της – και ίσως τα έχει ήδη ξεπεράσει.
Σύμφωνα με την ανάλυση, μέσα σε μόλις 16 ημέρες πολέμου, εξανεμίστηκαν πάνω από 11.000 πυρομαχικά, με το κόστος να εκτοξεύεται στα 26 δισεκατομμύρια δολάρια.
Οι αριθμοί αυτοί δεν περιγράφουν απλώς μια έντονη σύγκρουση• αποκαλύπτουν μια ανεξέλεγκτη αιμορραγία πόρων που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε στρατηγική εξάντληση.
Το πλέον ανησυχητικό στοιχείο της έκθεσης αφορά τα ισραηλινά συστήματα αναχαίτισης Arrow.
Σύμφωνα με το RUSI, τα αποθέματα ενδέχεται να έχουν ήδη εξαντληθεί έως τα τέλη Μαρτίου, αφήνοντας το Ισραήλ εκτεθειμένο σε βαλλιστικές επιθέσεις εκτός ατμόσφαιρας.
Την ίδια ώρα, και οι Ηνωμένες Πολιτείες βλέπουν τα δικά τους αποθέματα THAAD να μειώνονται δραματικά.
Με τον τρέχοντα ρυθμό κατανάλωσης, η πλήρης εξάντληση μοιάζει ζήτημα εβδομάδων.
Η αιτία; Η ασταμάτητη πίεση από το Ιράν.
Από τα τέλη Φεβρουαρίου, η Τεχεράνη εκτοξεύει κατά μέσο όρο 33 βαλλιστικούς πυραύλους και σχεδόν 100 drones ημερησίως, προκαλώντας κορεσμό στα συστήματα αεράμυνας.
Η έκθεση μιλά ξεκάθαρα για «έλλειμμα πυρομαχικών»: τα όπλα υψηλής ακρίβειας καταναλώνονται ταχύτερα απ’ όσο μπορούν να παραχθούν. Και το χειρότερο; Η αντικατάστασή τους δεν είναι άμεση.
Οι πύραυλοι Arrow απαιτούν έως και τρία χρόνια για να αναπληρωθούν.
Πολύπλοκες γραμμές παραγωγής, εξειδικευμένα εξαρτήματα και περιορισμένες δυνατότητες βιομηχανικής κλιμάκωσης δημιουργούν ένα ασφυκτικό αδιέξοδο.
Το συμπέρασμα είναι σαφές: στον σύγχρονο πόλεμο δεν κερδίζει ο ισχυρότερος στο πεδίο, αλλά εκείνος που αντέχει περισσότερο στη γραμμή παραγωγής.
Τα Merkava καίγονται «σαν σπίρτα»
Και ενώ η αεράμυνα λυγίζει, το ίδιο φαίνεται να συμβαίνει και στο έδαφος.
Σύμφωνα με την αμερικανική πλατφόρμα Military Watch, στις 26 Μαρτίου σημειώθηκε η μεγαλύτερη καταστροφή ισραηλινών αρμάτων εδώ και 40 χρόνια. Σε μία και μόνο ημέρα, 21 άρματα Merkava καταστράφηκαν από δυνάμεις της Hezbollah σε καλοστημένες ενέδρες.
Η καταστροφή σημειώθηκε μεταξύ των περιοχών Taybeh και Qantara, όπου ισραηλινές μονάδες προχώρησαν σε επιθετικούς ελιγμούς, μόνο για να πέσουν σε παγίδα αντιαρματικών όπλων.
Οι επίλεκτες δυνάμεις Radwan φαίνεται να έπαιξαν καθοριστικό ρόλο, επιδεικνύοντας ανώτερη τακτική και επιχειρησιακή ικανότητα.
Το κλίμα επιβεβαιώνεται και στο εσωτερικό του Ισραήλ. Ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου, Eyal Zamir, φέρεται να προειδοποίησε την κυβέρνηση με δραματικούς τόνους:
«Κηρύττω δέκα συναγερμούς πριν καταρρεύσει ο στρατός από μόνος του».
Η δήλωση αυτή δεν είναι απλώς ανησυχητική – είναι ενδεικτική μιας κρίσης που έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο.
Οι ελλείψεις προσωπικού, η αποτυχία επιστράτευσης 100.000 εφέδρων και η κόπωση των στρατευμάτων συνθέτουν μια εκρηκτική κατάσταση.
McGregor: «Το Ισραήλ θα καταρρεύσει πρώτο»
Ακόμη πιο δυσοίωνες είναι οι εκτιμήσεις του πρώην Αμερικανού συνταγματάρχη Douglas MacGregor, ο οποίος δεν διστάζει να μιλήσει για πιθανή εσωτερική κατάρρευση:
«Αν έπρεπε να στοιχηματίσω, δεν θα κατέρρεε πρώτο το Ιράν – αλλά το Ισραήλ».
Ο ίδιος επισημαίνει ότι χιλιάδες έφεδροι δεν παρουσιάζονται, εκατομμύρια πολίτες εγκαταλείπουν τη χώρα και η κοινωνική συνοχή διαλύεται.
Μπροστά στην αδυναμία επάνδρωσης, το Tel Aviv φέρεται να στρέφεται μαζικά στη λύση των μισθοφόρων.
Με αμοιβές που φτάνουν τα 3.900 ευρώ την εβδομάδα, η στρατολόγηση ξένων μαχητών φαίνεται να αποτελεί πλέον βασικό εργαλείο επιβίωσης.
Το ερώτημα όμως παραμένει: μπορεί ένας στρατός να πολεμήσει αποτελεσματικά όταν βασίζεται σε «αγορασμένη» δύναμη;
Η εικόνα που διαμορφώνεται είναι ζοφερή: εξαντλημένα αποθέματα, κατεστραμμένα άρματα, απρόθυμοι στρατιώτες και μια ηγεσία σε κατάσταση πανικού.
Η Μέση Ανατολή μοιάζει να εισέρχεται σε μια νέα φάση – όπου δεν θα κριθεί απλώς ποιος θα νικήσει, αλλά ποιος θα αντέξει να μην καταρρεύσει πρώτος.
Και, σύμφωνα με τα πιο σκοτεινά σενάρια, το Ισραήλ ίσως βρίσκεται ήδη στο χείλος.