Έξι εβδομάδες μετά την έναρξη των αμερικανικών και ισραηλινών αεροπορικών επιδρομών κατά του Ιράν, η υπερδύναμη, οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, μοιάζουν με πληγωμένο θηρίο που παγιδεύτηκε στις δικές του επιλογές.
Ο πόλεμος, που εξαπολύθηκε χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου, έχει τινάξει τις ενεργειακές αγορές στον αέρα και έχει βυθίσει τον πλανήτη στον φόβο της παγκόσμιας ύφεσης.
Παρά την εύθραυστη ανακωχή που επιτεύχθηκε μέσω του Pakistan, η ατμόσφαιρα στις ΗΠΑ είναι ηλεκτρισμένη.
Οι δημοσιογράφοι του Reuters μίλησαν με πολίτες από το Κολοράντο μέχρι την Καλιφόρνια, και η εικόνα είναι αποκαρδιωτική: μια κοινωνία διχασμένη, που βλέπει την οικονομία της να καταρρέει και το μέλλον της να υποθηκεύεται σε μια παράλογη σύγκρουση.
Το τίμημα της τρέλας: «Ο Netanyahu έσυρε τον Trump στον όλεθρο»
Η οργή ξεχειλίζει στους δρόμους, με τους πολίτες να κατηγορούν ευθέως τον Λευκό Οίκο για υποτέλεια στα ισραηλινά συμφέροντα.
«Αυτός ο πόλεμος δεν έπρεπε να είχε συμβεί ποτέ», δηλώνει με πικρία ο Terry LeMoine, 82 ετών, από το Carlsbad της Καλιφόρνια, τονίζοντας πως ο Donald Trump αδιαφορεί για όλους εκτός από τον εαυτό του.
«Ήταν ο Benjamin Netanyahu που τον έπεισε», συμπληρώνει, απηχώντας την άποψη πολλών που βλέπουν την Αμερική να παίζει τον ρόλο του «κακού» στη διεθνή σκηνή.
Ο Chad Gard, αρτοποιός στην Ιντιάνα, εκφράζει τον απόλυτο σκεπτικισμό για τις υποσχέσεις περί παγκόσμιας ειρήνης: «Τώρα το ερώτημα είναι ποια χώρα θα επιτεθούμε μετά.
Καταστρέφουμε τη θέση μας στον κόσμο».
Εφιάλτης στην αντλία: Η βενζίνη διαλύει τον οικογενειακό προϋπολογισμό
Το κλείσιμο του Στενού του Hormuz από το Ιράν ήταν η χαριστική βολή για την τσέπη του μέσου Αμερικανού.
Η τιμή της βενζίνης έχει εκτοξευθεί, μετατρέποντας την καθημερινότητα σε αγώνα επιβίωσης.
«Η τιμή των καυσίμων σκοτώνει την επιχείρησή μου», λέει η Melanie Curtis από το Σικάγο, βλέποντας τα έσοδά της να εξανεμίζονται.
Στη Νέα Υόρκη, ο συνταξιούχος πυροσβέστης Walter Moran παρακολουθεί με τρόμο τους αριθμούς στις αντλίες: από τα 3,50 δολάρια στα 4,19 μέσα σε λίγες μέρες.
Ακόμη και αν το στενό ανοίξει αύριο, το συσσωρευμένο χάος στην εφοδιαστική αλυσίδα σημαίνει πως οι τιμές δεν θα πέσουν σύντομα.
Η Kristin Anderson, φοιτήτρια στην Ατλάντα, είναι κυνική: «Η οικονομία μας είναι χάλια.
Αυτός ο άσκοπος πόλεμος μας καταστρέφει».
Ο τρόμος του εδάφους: Τα φύλλα πορείας και η ιρανική εκδίκηση
Ο μεγαλύτερος φόβος, ωστόσο, δεν είναι οικονομικός, αλλά ανθρώπινος.
Η πιθανότητα ο αεροπορικός πόλεμος να μετατραπεί σε χερσαία εισβολή προκαλεί ρίγη.
Η Dana Coffey από την Τζόρτζια περιγράφει με δάκρυα στα μάτια την αγωνία για την αδελφή της, που υπηρετεί στις εφεδρείες: «Της είπαν ότι μάλλον φεύγει για Kuwait τον Αύγουστο ή και νωρίτερα.
Ζούμε με τον φόβο κάθε μέρα».
Την ίδια στιγμή, πολίτες όπως ο Aaron Klug εκφράζουν ανησυχίες για ιρανικά αντίποινα μέσα στο αμερικανικό έδαφος, θεωρώντας τις παράκτιες πολιτείες «εύκολους στόχους».
Ο Kenneth Flowers, συνταξιούχος στην Ατλάντα, προειδοποιεί: «Αν αυτό γίνει χερσαίος πόλεμος, ακόμα και οι Ρεπουμπλικάνοι θα εγκαταλείψουν τον Donald Trump.
Οι Αμερικανοί δεν αντέχουν άλλο αίμα».
Ένα μέλλον στο σκοτάδι: Ειρήνη ή απλώς μια παύση πριν την έκρηξη;
Έξι εβδομάδες μετά, η Αμερική δεν είναι ενωμένη, αλλά μπερδεμένη και πληγωμένη.
Οι βετεράνοι προσπαθούν να υπερασπιστούν το αμυντικό δόγμα, οι νέοι νιώθουν αποκομμένοι από την πραγματικότητα και οι οικογένειες των στρατιωτικών ξαγρυπνούν περιμένοντας το μοιραίο τηλεφώνημα.
Η προσωρινή ανακωχή στο Πακιστάν θεωρείται από πολλούς ως ένα μικρό «παράθυρο» που μπορεί να κλείσει ανά πάσα στιγμή.
Αδιέξοδο στις διαπραγματεύσεις ΗΠΑ – Ιράν και η σκιά του ολέθρου στον Περσικό Κόλπο
Υπενθυμίζεται πως η μαραθώνια διπλωματική αναμέτρηση που ξεκίνησε στις 11 Απριλίου 2026 και διήρκησε 25 εξαντλητικές ώρες, κατέληξε σε ένα παγωμένο αδιέξοδο τα ξημερώματα της 12ης Απριλίου.
Παρά τις προσδοκίες για μια «μεγάλη συμφωνία», οι «κόκκινες γραμμές» της Τεχεράνης και οι «υπερβολικές απαιτήσεις» της Ουάσιγκτον μετέτρεψαν το Ισλαμαμπάντ σε πεδίο διπλωματικού πολέμου.
Ο Αμερικανός Αντιπρόεδρος JD Vance επιστρέφει στις ΗΠΑ με τις προτάσεις του Ιράν στις αποσκευές του, οι οποίες θα αποτελέσουν τη βάση για μελλοντικές επαφές, όμως ο χρόνος διεξαγωγής τους παραμένει ακαθόριστος.
Ο ρόλος του Netanyahu και η «μπάλα» στο γήπεδο της Ουάσιγκτον
Ενώ ο JD Vance υποστηρίζει πως οι ΗΠΑ επέδειξαν «ευελιξία», το Ιρανικό Υπουργείο Εξωτερικών κάνει λόγο για βαθιά δυσπιστία και καχυποψία που εμπόδισαν τη συμφωνία.
Στο παρασκήνιο, ο Benjamin Netanyahu τορπιλίζει κάθε ειρηνευτική προσπάθεια, δηλώνοντας προκλητικά πως «δεν τελειώσαμε με το Ιράν» και υποστηρίζοντας πως η Τεχεράνη «παρακαλάει» για ανακωχή, κάτι που οι εξελίξεις στο Ισλαμαμπάντ διαψεύδουν κατηγορηματικά.
Το Στενό του Hormuz και το πυρηνικό αγκάθι
ΗΤεχεράνη παραμένει αμετακίνητη στα ζητήματα του εμπλουτισμού ουρανίου, της κατάστασης στον Λίβανο και της πλήρους απομάκρυνσης των αμερικανικών δυνάμεων από τον Περσικό Κόλπο, ωστόσο, το κεντρικό σημείο τριβής που τίναξε τις συνομιλίες στον αέρα είναι ο έλεγχος του Στενού Hormuz.
Το Ιράν, σε μια επίδειξη απόλυτης κυριαρχίας, αρνείται να επιτρέψει τη διέλευση πλοίων εάν δεν γίνει αποδεκτό το ειρηνευτικό σχέδιο των 10 σημείων, απαιτώντας τον αποκλειστικό έλεγχο της διόδου μαζί με το Ομάν.
Η σύγκριση που χρησιμοποιείται είναι σοκαριστική: είναι σαν οι ΗΠΑ να απαιτούσαν από την Ελλάδα να ζητά άδεια από την Ουάσιγκτον για τη διέλευση πλοίων από το Αιγαίο Πέλαγος.
Με το Στενό του Hormuz να παραμένει κλειστό και το Ιράν να δηλώνει πως «δεν βιάζεται», η Ουάσινγκτον καλείται πλέον να αποφασίσει αν θα επιστρέψει με μια ρεαλιστική πρόταση ή αν θα αφήσει την περιοχή να διολισθήσει σε έναν ολοκληρωτικό πόλεμο χωρίς επιστροφή.
Το ερώτημα που πλανάται πάνω από κάθε πόλη των ΗΠΑ όμως είναι ωμό και αμείλικτο: Είναι αυτό το τέλος του εφιάλτη ή απλώς η προετοιμασία για μια ακόμη μεγαλύτερη καταστροφή;
