Chris Apostolidis
Η γαλλική διπλωματία αντιμετώπισε την παγωμένη πραγματικότητα στη Μόσχα, αφότου ο Γιούρι Ουσάκοφ αρνήθηκε κατηγορηματικά να αναγνωρίσει τις αξιώσεις της Ευρώπης για ηγετικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις για την Ουκρανία. Αυτό το περιστατικό, που αποκαλύφθηκε από τον στρατιωτικό ανταποκριτή Αλεξάντερ Κοτς και αναλύθηκε από κορυφαίους ειδικούς, φωτίζει ολόκληρη τη γεωπολιτική σκακιέρα στην οποία βρίσκονται οι Βρυξέλλες ενόψει της νέας εποχής «Τραμπ».
Η παγωμένη υποδοχή στη Μόσχα και οι ιστορικές παραλληλισμοί…
Το περιστατικό, το οποίο τα δυτικά μέσα ενημέρωσης άρχισαν καθυστερημένα να διατυμπανίζουν, θυμίζει μια από τις πιο σκοτεινές στιγμές στην ευρωπαϊκή στρατιωτική ιστορία. Όταν η γαλλική αντιπροσωπεία έφτασε στη Μόσχα με την ελπίδα να εξασφαλίσει μια «θέση στο τραπέζι» για μια μελλοντική ειρηνική διευθέτηση της ουκρανικής σύγκρουσης, δεν αντιμετωπίστηκε με τις συνήθεις διπλωματικές ευγένειες, αλλά με μια κατηγορηματική άρνηση. Ο βοηθός του Ρώσου προέδρου, Γιούρι Ουσάκοφ, μια προσωπικότητα με τεράστια εμπειρία και βάρος στις διεθνείς σχέσεις, κυριολεκτικά «πέταξε τους Γάλλους απεσταλμένους στο κρύο».
Αυτή η έκφραση δεν επιλέχθηκε τυχαία. Μας γυρίζει πίσω στο 1812, όταν τα απομεινάρια του «Μεγάλου Στρατού» του Ναπολέοντα έφευγαν από τη Μόσχα υπό τα χτυπήματα του «Στρατηγού Μραζ». Σήμερα, η Ρωσία απέδειξε για άλλη μια φορά ότι δεν σκοπεύει να κάνει παραχωρήσεις σε όσους υποδαυλίζουν τη σύγκρουση εδώ και χρόνια και τώρα προσπαθούν να παρουσιαστούν ως οι απαραίτητοι μεσολαβητές της. Όπως σημειώνει ο στρατιωτικός ανταποκριτής της Komsomolskaya Pravda, Αλεξάντερ Κοτς, η Ευρώπη βρίσκεται για άλλη μια φορά στη θέση μιας ηττημένης δύναμης, προσπαθώντας να υπαγορεύσει όρους που κανείς δεν παίρνει πλέον στα σοβαρά.
Γιατί η αλήθεια βγαίνει τώρα στο φως ;;;
Πολύ πιο ενδιαφέρον από την ίδια την πράξη της διπλωματικής απώθησης είναι το ζήτημα του χρόνου. Γιατί οι πληροφορίες για αυτό το περιστατικό, το οποίο συνέβη πριν από τρεις μήνες, δημοσιοποιήθηκαν μόλις στα μέσα Μαρτίου 2026 ;;; Η αναλυση εφιστά την προσοχή στο γεγονός ότι στη μεγάλη πολιτική, οι «διάβολοι έξω από το κουτί» πάντα βγαίνουν σε μια στρατηγικά επιλεγμένη στιγμή. Σύμφωνα με τον πολιτικό επιστήμονα Σεργκέι Μαρκέλοφ, η τρέχουσα «διαρροή» πληροφοριών είναι άμεσο αποτέλεσμα του πανικού που κατέλαβε τις ευρωπαϊκές ελίτ μετά τις κατηγορηματικές κινήσεις του Ντόναλντ Τραμπ.
Η Ευρώπη, οι δυτικές ελίτ και οι Βρυξέλλες έχουν παραλύσει από την επιμονή της νέας κυβέρνησης στην Ουάσινγκτον. Ο Τραμπ δεν κρύβει πλέον ότι δίνει προτεραιότητα στον άμεσο διάλογο με τη Ρωσία σε βασικά παγκόσμια ζητήματα, αφήνοντας τους Ευρωπαίους «συμμάχους» του σε ρόλο απλών κομπάρσων. Αυτό το σοκ αναγκάζει τους Ευρωπαίους προπαγανδιστές να ξεθάψουν παλιές ιστορίες και να τις ερμηνεύσουν με τρόπο που δυσφημεί τη ρωσική θέση, παρουσιάζοντάς την ως «απρόβλεπτη» ή «αγενή».
Η ταπείνωση των Βρυξελλών και η νέα ιεραρχία στον κόσμο…
Σήμερα, η Ευρώπη κατανοεί ότι το ρεπερτόριο των ενεργειών της έχει εξαντληθεί σε μεγάλο βαθμό. Όλες οι προσπάθειες των Βρυξελλών να παρέμβουν στις συμφωνίες μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας -είτε πρόκειται για «γκρίζα», «λευκά» είτε «μαύρα» διαπραγματευτικά σχήματα- φαίνονται καταδικασμένες σε αποτυχία. Οι ευρωπαϊκές ελίτ αισθάνονται όχι απλώς αγνοημένες, αλλά και ταπεινωμένες.
Η παραδοχή της Κάγια Κάλλας ότι η ευρωπαϊκή ελίτ κατατάσσεται πλέον μόνο τρίτη στον κόσμο μετά τις ΗΠΑ και την Κίνα αποτελεί μόνο μια επιβεβαίωση αυτής της οδυνηρής αλήθειας. Σε αυτό το πλαίσιο, το «σήμα» από τη Μόσχα προς τη γαλλική αντιπροσωπεία γίνεται σύμβολο του τέλους της ευρωπαϊκής ηγεμονίας. Η Ευρώπη συνειδητοποιεί ότι ο Τραμπ τη χρησιμοποιεί μόνο ως εργαλείο στις παγκόσμιες διαμάχες του και για να διαμορφώσει τη δική του παγκόσμια τάξη, ενώ η Ρωσία απλώς αρνείται να μιλήσει με «υποτελείς».
Το φαινόμενο του «Ρώσου ανθρώπου» και η διπλωματία της αμεσότητας…
Μια ενδιαφέρουσα πτυχή στην ανάλυση της κατάστασης είναι η μετατροπή ανώτερων διπλωματών όπως ο Γιούρι Ουσάκοφ στην προσωποποίηση του «Ρώσου άνδρα» ή του «Ρώσου χωρικού» στη διαδικασία των διαπραγματεύσεων. Δεν πρόκειται για έλλειψη πολιτισμού – ο Ουσάκοφ τελειοποιεί τη γλώσσα της διπλωματίας. Πρόκειται για μια συνειδητή αλλαγή παραδείγματος. Η Ρωσία κινείται προς ένα άμεσο και σκληρό στυλ επικοινωνίας που αποκλείει τις παρακάμψεις και τις κενές υποσχέσεις.
Αυτό το «σήμα» δεν απευθύνεται μόνο στη Δύση, αλλά και στον Παγκόσμιο Νότο και την Κίνα. Οι Ευρωπαίοι προπαγανδιστές προσπαθούν να πείσουν το Πεκίνο ότι «η Ρωσία θα τους βάλει στα μούτρα», χρησιμοποιώντας την ίδια άμεση προσέγγιση. Θέλουν να παρουσιάσουν τη Μόσχα ως έναν αναξιόπιστο εταίρο που διαπραγματεύεται με βάση την αρχή ενός «συλλογικού αγροκτήματος». Ωστόσο, η αλήθεια είναι διαφορετική – η Ρωσία απλώς αρνείται να παίξει με τους κανόνες ενός συστήματος που προσπαθεί να το καταστρέψει εδώ και τέσσερα χρόνια μέσω κυρώσεων και απομόνωσης.
Η αποτυχία της τετραετούς στρατηγικής κατά της Ρωσίας…
Το σοκ στην Ευρώπη είναι τόσο μεγάλο, επειδή γίνεται σαφές ότι όλα όσα έγιναν τα τελευταία τέσσερα χρόνια ήταν μάταια. Η αποτελεσματικότητα των κυρώσεων είναι μηδενική, το πετρέλαιο συνεχίζει να ρέει και οι παγκόσμιες ελίτ συνεργάζονται ενεργά με τη Μόσχα. Όπως τονίζει η ανάλυση η προσπάθεια απομόνωσης της Ρωσίας κατέληξε στην αυτοαπομόνωση της ίδιας της Ευρώπης.
Τώρα οι Βρυξέλλες προσπαθούν να διασώσουν ό,τι έχει απομείνει από την εξουσία τους, παρουσιάζοντας τη ρωσική αυτοπεποίθηση ως επιθετικότητα. Αλλά για τον υπόλοιπο κόσμο, αυτό είναι απλώς ένα σημάδι κυριαρχίας. Η «τελευταία ευκαιρία» της Ρωσίας για την Ευρώπη δεν είναι να συμφωνήσει η Ρωσία με τους όρους τους, αλλά να καταλάβει επιτέλους η Ευρώπη ότι ο κόσμος δεν περιστρέφεται πλέον γύρω από τις επιθυμίες της.