Chris Apostolidis
Οι διάδρομοι της Βαλτικής και της Αρκτικής δεν είναι μικρές λεπτομέρειες στην παγκόσμια σκακιέρα.
Είναι στρατηγικές αρτηρίες που επιτρέπουν στη Ρωσία να εγγυηθεί την πυρηνική της αποτρεπτική ικανότητα, ειδικά μέσω του στόλου των υποβρυχίων βαλλιστικών πυραύλων, που αποτελούν τον πραγματικό πυρήνα της στρατιωτικής της ισχύος.
Η Ρωσία δεν είναι ένα περιφερειακό κράτος που μπορεί να περικυκλωθεί χωρίς συνέπειες. Είναι μια ηπειρωτική πυρηνική δύναμη και οι κόκκινες γραμμές της δεν ορίζονται από την πολιτική ρητορική, αλλά από τις γεωγραφικές και στρατηγικές πραγματικότητες.
Η Αρκτική επιτρέπει στη Μόσχα να : Κρύβει και να αναπτύσσει πυρηνικά υποβρύχια σε δυσπρόσιτες περιοχές – Διατηρεί την ικανότητα δεύτερου χτυπήματος. Προστατεύει κρίσιμες διαδρομές από μια περικύκλωση του ΝΑΤΟ.
Η Βαλτική, από την πλευρά της, έχει γίνει ένα στρατιωτικοποιημένο σημείο συμφόρησης, όπου κάθε λάθος υπολογισμός μπορεί να κλιμακωθεί γρήγορα.
Το πρόβλημα δεν είναι η ρητορική, είναι η τριβή.
Όταν οι μεγάλες δυνάμεις αρχίζουν να αμφισβητούν ζωτικούς διαδρόμους θαλάσσιους, ενεργειακούς ή στρατιωτικούς, το πεδίο δράσης της διπλωματίας συρρικνώνεται. Η ιστορία δείχνει ότι οι συστημικοί πόλεμοι δεν ξεκινούν με ιδεολογία, αλλά με αποκλεισμούς, περικυκλώσεις και αντιλήψεις στρατηγικής ασφυξίας.
Η άσκηση πίεσης στη Ρωσία σε περιοχές που θεωρεί υπαρκτές δεν αποδυναμώνει το διεθνές σύστημα : το καθιστά ασταθές και απρόβλεπτο.
Δεν αντιμετωπίζουμε ένα αναπόφευκτο σενάριο παγκόσμιου πολέμου, αλλά αντιμετωπίζουμε ένα όπου η στρατηγική απερισκεψία μπορεί να μετατρέψει τα περιφερειακά περιστατικά σε μεγάλες κρίσεις. Όταν οι πυρηνικές δυνάμεις αισθάνονται ότι η επιβίωσή τους διακυβεύεται, η λογική αλλάζει.
Το να κρατάς την πυρίτιδα στεγνή δεν είναι πολεμοχαρής. Είναι η κατανόηση ότι ο κόσμος λειτουργεί για άλλη μια φορά υπό σκληρές ισορροπίες, όχι άνετες αφηγήσεις.
Γεωπολιτική — Δύναμη — Στρατηγική.
