Αντώνης Κοσμίδης
Η «Θεόσταλτη», για αρκετούς συμπατριώτες μας, Μαρία των Τεμπών, κινδυνεύει να σταυρωθεί, σαν τον Μεσσία.
Η απήχηση που είχε ο εξαρχής πολιτικός λόγος της στους πολίτες όλων των ιδεολογικών και πολιτικών πεποιθήσεων, διευκρινίστηκε ήδη. Θέλω να πιστεύω ότι ήμουν από τους πρώτους που με τις αναρτήσεις και την αρθρογραφία μου προέβλεψα ότι πολύ σύντομα θα κατέβαινε στον πολιτικό στίβο. Όχι, διότι το είχε φανταστεί ή το είχε επιδιώξει, στο παρελθόν, η ίδια. Αλλά οι στόχοι που έθετε, ως πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών, στο ασφυκτικό περιβάλλον της „δημοκρατορικής“ διακυβέρνησης ενός χρεοδουλοπαροικιακού προτεκτοράτου, δεν της άφηναν άλλη επιλογή. Κι αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον.
Η Μαρία Καρυστιανού, δεν μπορεί να είναι σίγουρα ούτε παντογνώστης ούτε σωτήρας ούτε Μεσσίας. Είναι μια πονεμένη γονέας, κι επειδή όλοι οι Έλληνες είναι γονείς ή παιδιά γονέων, είχε την αμέριστη συμπάθεια και υποστήριξή τους στα θέματα του εγκλήματος, της συγκάλυψης και της ατιμωρησίας. Σε αυτά, βασικά, τα ζητήματα. Και όχι, βέβαια, επ’ αόριστον.
Το ερώτημα, γιατί άλλες προσωπικότητες δεν είχαν τη δυνατότητα να ευαισθητοποιήσουν και να εμπνεύσουν το μισό εκλογικό ακροατήριο της Ελλάδας, ενώ πρεσβεύουν τα ίδια περίπου πράγματα, απαιτεί ειδική επιστημονική ανάλυση και υπάρχουν περισσότερο εξειδικευμένοι στην ψυχολογία ενός πολύπαθου λαού και των μαζών, γενικότερα, για να την εκπονήσουν.
Επισημαίνουμε μόνο επιγραμματικά την γυναικεία υπόσταση της παθούσας, τον ευδιάκριτο και απλό, αλλά συγκροτημένο λόγο, το ευπαρουσίαστο, τις σπουδές και την ευαίσθητη επαγγελματική ιδιότητα, την κατάλληλη ηλικία, την βορειοελλαδίτικη καταγωγή, την αποστασιοποίησή της από την απαξιωμένη πολιτική που χαρακτηρίζει και ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού, ιδιαίτερα των νέων, μετά την αμετροέπεια του Τσίπρα. Εκτός αυτών, βέβαια, και την συσσωρευμένη υποβόσκουσα αγανάκτηση των εργαζομένων, για όσα υφίστανται από πολιτικοοικονομικής άποψης (χρέη, ανεργία, πλειστηριασμοί, εκπατρισμοί – μετανάστευση, εθνομειοδοτικές πολιτικές, περικοπές μισθών, πληθωρισμός, προσβολή εθνικής υπερηφάνειας κ.ά.).
Προτάθηκε από μέρους μου η διατήρηση και περαιτέρω ανάπτυξη του κινήματος παρά η άμεση ίδρυση ενός ακόμη κόμματος.
Κάθε μεγάλη κοινωνική τραγωδία γεννά ένα ισχυρό ηθικό κεφάλαιο.
Το ζήτημα δεν είναι αν αυτό θα μπει στην πολιτική.
Το ζήτημα είναι πώς – και για πόσο θα αντέξει.
Υπάρχουν δύο δρόμοι, για την Μαρία. Τρίτος δεν υπάρχει.
Ο πρώτος δρόμος είναι το ευρύ κοινωνικό Κίνημα. Χωρίς κόμμα προς το παρόν. Χωρίς βιασύνη στην ίδρυσή του, εκτός κι αν επιβληθεί από τις εξελίξεις των πραγμάτων.
Χωρίς καθημερινές δηλώσεις. Χωρίς προσωπική υπερέκθεση.
Με συλλογική επεξεργασία και με θεσμικό στόχο.
Με ένα πρόσωπο που εγγυάται τη διαδικασία, όχι τις λεπτομέρειες.
Έτσι μένει ενωμένη η κοινωνική πλειοψηφία.
Έτσι το αίτημα για δικαιοσύνη δεν τεμαχίζεται, ούτε υποσκελίζεται.
Έτσι η φθορά καθυστερεί – και αυτό είναι πολιτική δύναμη.
Την δύναμη αυτή, η Μαρία, θα μπορούσε να σταθεροποιήσει και να αξιοποιήσει κατάλληλα, αφού δημοσιευθούν οι θέσεις του Παλαϊκού Κινήματος που επιθυμεί να δημιουργηθεί. Σε μια διακήρυξη που θα ενώνει και δεν θα διχάζει το έθνος, τον ελληνικό λαό, τους Έλληνες εργαζόμενους.
Ο δεύτερος δρόμος είναι το κόμμα.
Με ιδεολογική ταυτότητα. Με θέσεις για όλα.
Με διαρκή σύγκρουση. Εδώ κάθε λέξη κόβει κόσμο.
Κάθε σιωπή τιμωρείται. Και κάθε μέρα προστίθεται φθορά.
Η εμπειρία είναι σαφής: όταν ένα πρόσωπο που αναδείχθηκε από μια κοινωνική πληγή, φορτώνεται μόνο του όλο το πολιτικό βάρος, το σύστημα δεν πιέζεται — ανακουφίζεται.
Το ηθικό κεφάλαιο δεν χάνεται από εχθρούς. Χάνεται από λάθος αρχιτεκτονική.
Σε τέτοιες στιγμές, το ριζοσπαστικό δεν είναι να μιλάς για όλα. Είναι να διαλέγεις σωστά τον ρόλο σου. Και η Μαρία θα βρει τον ρόλο της με την βοήθεια των κατάλληλων στελεχών που τελικά θα επιλέξει για να την στηρίξουν. Φιλόδοξους ανθρώπους να δημιουργήσουν κάτι θετικό για την Ελλάδα. Όχι καιροσκόπους που θα προσπαθήσουν να επωφεληθούν για να αναρριχηθούν στην πολιτική εξουσία.
Η απόφαςη να αποκλεισθούν από το κίνημα διάφοροι πολιτικάντηδες από το παρελθόν είναι κατά βάση σωστή. Μοιάζει, βέβαια, και κάπως απόλυτη.
Σαν την απόφαση να αποκλείει κάποιος που ασκεί κινηματική πολιτική, την ενασχόλησή του και με την κομματική πολιτική. Αφού ο άνθρωπος που ασχολείται με τα κοινά και με τον δημόσιο λόγο, εάν θέλει να εφαρμόσει αυτά που υποστηρίζει, είναι υποχρεωμένος να ιδρύσει κόμμα και να ασκήσει κομματική πολιτική. Αυτό επιβάλλει η κοινοβουλευτική δημοκρατία. Πώς αλλιώς;
Κατά την γνώμη μου, ο αποκλεισμός της συμμετοχής στο κίνημα, σήμερα, και σε ένα πολιτικό κόμμα αύριο, δεν θα πρέπει να αφορά και τους πολιτευτές που μάτωσαν για τις πανανθρώπινες και φιλολαϊκές ιδέες τους. Αγωνιστές που σε δύσκολες καταστάσεις απέδειξαν ήθος. Πολιτικούς που όταν είχαν εξουσία, την διαχειρίστηκαν με ευθύνη. Ανθρώπους που φανέρωσαν ταλέντο και ικανότητες. Απέδειξαν εντιμότητα και δοκιμάστηκαν. Παραιτούμενοι από αξιώματα, για να μην εκθέσουν και να μην εκτεθούν.
Τουναντίον. Τέτοιες προσωπικότητες με καλώς εννοούμενη πολιτική φιλοδοξία, με ήθος, με γενικές και ειδικές γνώσεις και εμπειρία, τους χρειάζεται κάθε φιλολαϊκό κίνημα. Ώστε να μην βαδίζει στα τυφλά.
Η δημιουργία, συνεπώς, ενός Εθνικού – Πατριωτικού Μετωπικού Συμβουλίου του παλλαϊκού κινήματος που θα λαμβάνει κατά το δυνατόν ομόφωνες αποφάσεις, θα ήταν πολύ ωφέλιμη και αποτελεσματική. Ιδιαίτερα όταν θα χρειαστεί το κίνημα να μετουσιωθεί σε πολιτικό κόμμα.
Κίνημα, λοιπόν, ή κόμμα. Εγγυητής, η μητέρα – σύμβολο των Τεμπών, ή διαχειριστής.
Όσο αυτό θα μένει θολό, η φθορά θα τρέχει.
Αντώνης Ν. Κοσμίδης
