Όσοι πίστευαν ότι το πολιτικό κατεστημένο της χώρας μας έχει πιάσει πάτο από την άποψη της υποτέλειας και της εθελοδουλίας, δυστυχώς σφάλουν. Το βαρέλι φαίνεται ότι δεν έχει πάτο και οι κυβερνώντες την χώρα μας σπάνε αδιάκοπα τα ίδια τους τα ρεκόρ.
Το προηγούμενο ρεκόρ μάλλον το κατείχε ο “πατριώτης” Δένδιας, ο οποίος έστειλε ελληνικές δυνάμεις να φυλάνε το κατεχόμενο από τους Βρετανούς Ακρωτήρι της Κύπρου. Το ότι η επίθεση που υποτίθεται ότι είχε δεχτεί η εν λόγω βάση ήταν με σχεδόν απόλυτη βεβαιότητα προβοκάτσια των αμερικανοσιωνιστών είναι απλή λεπτομέρεια.
Δυστυχώς, “πριν αλέκτωρ φωνήσαι”, το πολιτικό κατεστημένο της χώρας μας ξεπέρασε το ίδιο του το ρεκόρ, ψηφίζοντας ενάντια στην επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα (που κάποιοι ακόμη ονομάζουν Ελγίνεια – κακώς, αφού δεν πρόκειται για μάρμαρα που ανήκαν στον Έλγιν αλλά για μάρμαρα που ο Έλγιν είχε κλέψει από τον Παρθενώνα, προκαλώντας και ανεπανόρθωτες καταστροφές) και άλλων έργων τέχνης, όπως η Αφροδίτη της Μήλου, η Νίκη της Σαμοθράκης κλπ.
Το νέο έγκλημα έγινε εχθές, συμπτωματικά ανήμερα της επετείου της Επανάστασης (Του 1821, όχι του 1981 όπως είπε κάποιος μωρός), στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.
Στη χθεσινή σύνοδο, τέθηκε σε ψηφοφορία πρόταση απόφασης 58 χωρών, κυρίως Αφρικανικών αλλά όχι μόνον, αφού στις χώρες αυτές περιλαμβάνονταν η Βενεζουέλα και η Λευκορωσία.
Το έγκλημα
Το ψήφισμα των 58 χωρών ζητάει μεταξύ άλλων, “την άμεση και απρόσκοπτη επιστροφή πολιτιστικών αγαθών, αντικειμένων τέχνης, μνημείων, μουσειακών αντικειμένων, τεχνουργημάτων, […]που έχουν πνευματική, ιστορική και πολιτιστική ή άλλη αξία για τις χώρες προέλευσης, δωρεάν”.
Από τη μεριά μας συγχαίρουμε τις 58 χώρες που πήραν τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία. Με όλες τις δυσκολίες, η απόφαση αυτή είναι ένα βήμα προς την αποκατάσταση των αδικιών της εποχής της αποικιοκρατίας, οι οποίες βέβαια δεν ανήκουν μόνον στο παρελεθόν. Με όλες τις διαφορές που μπορεί να έχουμε σε άλλα θέματα με την κάθε μία από τις χώρες αυτές, πρέπει να αναγνωρίσουμε την ιστορική σημασία του κειμένου που συνέταξαν και του οποίου πέτυχαν την ψήφιση, με μεγάλη μάλιστα πλειοψηφία.
Δυστυχώς πρέπει να καταγγείλουμε την άθλια, ιστοριοκτόνο στάση των γραικύλων – κουίσλιγκ που κυβερνάνε τη χώρα μας, οι οποίοι ακολουθώντας τη φωνή του κυρίου τους,
απείχαν από την ψηφοφορία.
Αναρωτιέται κανείς, από τι ακριβώς απείχαν οι συγκεκριμένοι κύριοι; Από την Ελληνική Ιστορία; Από τον πολιτισμό; Και με ποιο δικαίωμα το έκαναν αυτό εν ονόματί μας; Ποιον ρώτησαν;
Από την άλλη μεριά, από την κυβέρνηση μίας χώρας που συναινεί και συνεργάζεται στα εγκλήματα των αφεντικών της, είτε αυτά αφορούν τη μαζική δολοφονία εκατοντάδων μικρών κοριτσιών είτε το βομβαρδισμό μνημείων εγγεγραμμένων στους καταλόγους της πολιτιστικής κληρονομιάς της ανθρωπότητας της UNESCO (όπως είναι το παλάτι του Γκολεστάν, η πλατεία Νακς-ε-Τζαχάν ή το παλάτι Τσεχελ Σοτούν), δε θα περίμενε κανείς να υπερασπίζεται τον πολιτισμό της δικής της χώρας. Όπως έχουμε γράψει και αλλού, ο πολιτισμός είναι πολύ ισχυρό όπλο όταν χρησιμοποιείται προς την κατεύθυνση της απελευθέρωσης. Όταν ο στόχος είναι η υποδούλωση των λαών, ο πολιτισμός είναι εμπόδιο. Γι αυτόν ακριβώς το λόγο, ο πολιτισμός που ταιριάζει σε αυτούς που μας κυβερνάνε είναι ο πολιτισμός των Επστάϊν, των Μίχων και των Λιγνάδηδων.
Η απόφαση A/80/L.48
Το κείμενο της πρότασης, που τελικά ψηφίστηκε ως απόφαση A/80/L.48 της Γενικής Συνέλευσης, μετά από μία εισαγωγή 5 σελίδων που αναφέρεται σε σχετικές προηγούμενες αποφάσεις, ισχύον νομικό πλαίσιο κλπ, καταλήγει στο “ζουμί” που αποτελείται από 16 σημεία, από τα οποία το 9ο είναι αυτό που αφορά άμεσα τη χώρα μας.
1. Καταδικάζει απερίφραστα την εμπορία σκλάβων Αφρικανών και την φυλετικοποιημένη υποδούλωση κινητής περιουσίας Αφρικανών, τη δουλεία και το διατλαντικό δουλεμπόριο ως την πιο απάνθρωπη και διαρκή αδικία κατά της ανθρωπότητας.
2. Κηρύττει την εμπορία σκλάβων Αφρικανών και την φυλετικοποιημένη υποδούλωση κινητής περιουσίας Αφρικανών ως το σοβαρότερο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας·
3. Τονίζει την εμπορία σκλάβων Αφρικανών και την φυλετικοποιημένη υποδούλωση κινητής περιουσίας Αφρικανών ως το σοβαρότερο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας λόγω της οριστικής ρήξης στην παγκόσμια ιστορία, της κλίμακας, της διάρκειας, της συστημικής φύσης, της βαρβαρότητας και των διαρκών συνεπειών που συνεχίζουν να διαμορφώνουν τη ζωή όλων των ανθρώπων μέσω φυλετικοποιημένων καθεστώτων εργασίας, περιουσίας και κεφαλαίου·
4. Αναγνωρίζει ότι η εμπορία Αφρικανών και η φυλετικοποιημένη υποδούλωση κινητής περιουσίας Αφρικανών αποτελούν παραβιάσεις του jus cogens·
5. Επαναβεβαιώνει τη συλλογική του αναγνώριση των βαθιών και διαρκών επιπτώσεων των
απεχθών καθεστώτων δουλείας και αποικιοκρατίας και της επιμονής των φυλετικών
διακρίσεων και του νεοαποικιοκρατίας στους Αφρικανούς και τους ανθρώπους αφρικανικής καταγωγής και πώς αυτό συνεχίζει να προκαλεί τεράστια ταλαιπωρία, πολιτισμική αναστάτωση, οικονομική εκμετάλλευση, συναισθηματικό τραύμα και ατελείωτες διακρίσεις που υφίστανται οι Αφρικανοί και οι άνθρωποι αφρικανικής καταγωγής σε όλη την ιστορία·
6. Επιβεβαιώνει τη σημασία της αντιμετώπισης των ιστορικών αδικιών που επηρεάζουν τους Αφρικανούς και τους ανθρώπους αφρικανικής καταγωγής με τρόπο που προάγει τη δικαιοσύνη, τα ανθρώπινα δικαιώματα, την αξιοπρέπεια και την επούλωση, και τονίζει ότι οι αξιώσεις για αποζημιώσεις αποτελούν ένα συγκεκριμένο βήμα προς την αποκατάσταση των ιστορικών αδικιών εις βάρος των Αφρικανών και των ανθρώπων αφρικανικής καταγωγής·
7. Σημειώνει ότι σε διάφορα ιστορικά πλαίσια, έχουν παρασχεθεί επανορθώσεις και άλλες μορφές αποζημίωσης για άλλα σοβαρά εγκλήματα που διαπράχθηκαν εναντίον συγκεκριμένων ομάδων, αντανακλώντας την αρχή του διεθνούς δικαίου ότι οι διεθνείς παράνομες πράξεις συνεπάγονται υποχρέωση αποζημίωσης, και σημειώνει με ανησυχία ότι δεν έχει ακόμη υλοποιηθεί ολοκληρωμένο πλαίσιο αποζημίωσης για την εμπορία σκλάβων Αφρικανών και την φυλετικοποιημένη υποδούλωση κινητής περιουσίας Αφρικανών, παρά την κλίμακα, τη διάρκεια και τις διαρκείς συνέπειές της·
8. Καλεί τα κράτη μέλη, ατομικά και συλλογικά, να συμμετάσχουν σε συμπεριληπτικό, καλόπιστο διάλογο για την αποζημίωση, συμπεριλαμβανομένης μιας πλήρους και επίσημης απολογίας, μέτρων αποκατάστασης, αποζημίωσης, αποκατάστασης, ικανοποίησης, εγγυήσεων μη επανάληψης και αλλαγών σε νόμους, προγράμματα και υπηρεσίες για την αντιμετώπιση του ρατσισμού και των συστημικών διακρίσεων·
9. Ζητά την άμεση και απρόσκοπτη επιστροφή πολιτιστικών αγαθών, αντικειμένων τέχνης, μνημείων, μουσειακών αντικειμένων, τεχνουργημάτων, χειρογράφων και εγγράφων, και εθνικών αρχείων που έχουν πνευματική, ιστορική και πολιτιστική ή άλλη αξία για τις χώρες προέλευσης, δωρεάν, και προτρέπει στην ενίσχυση της διεθνούς συνεργασίας για τις αποζημιώσεις για τυχόν ζημιές που έχουν προκληθεί, αναγνωρίζοντας ότι αυτό οδηγεί στην προώθηση του εθνικού πολιτισμού και στην απόλαυση των πολιτιστικών δικαιωμάτων από τις παρούσες και τις μελλοντικές γενιές·
10. Ενθαρρύνει τα κράτη μέλη να υποστηρίξουν πρωτοβουλίες που αποσκοπούν στην επανορθωτική δικαιοσύνη και τη βιώσιμη ανάπτυξη για τους πληγέντες λαούς, συμπεριλαμβανομένης της εξέτασης των συνεισφορών σε προγράμματα που σχετίζονται με τις αποζημιώσεις και έχουν θεσπιστεί από σχετικούς περιφερειακούς οργανισμούς·
11. Ζητά από τον Γενικό Γραμματέα, σε συντονισμό με το σύστημα των Ηνωμένων Εθνών, συμπεριλαμβανομένου του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για την Εκπαίδευση, την Επιστήμη και τον Πολιτισμό και το Γραφείο του Ύπατου Αρμοστή των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, να ενισχύσει τον συντονισμό σε θέματα μνήμης, εκπαίδευσης, έρευνας και ανάπτυξης ικανοτήτων που σχετίζονται με την εμπορία σκλάβων Αφρικανών και την φυλετικοποιημένη υποδούλωση Αφρικανών και την κληρονομιά της·
12. Ενθαρρύνει τα κράτη μέλη να κάνουν εθελοντικές συνεισφορές για να υποστηρίξουν τις προσπάθειες συντονισμού εντός του συστήματος των Ηνωμένων Εθνών σχετικά με τη μνήμη, την εκπαίδευση, την έρευνα και την ανάπτυξη ικανοτήτων που σχετίζονται με την εμπορία σκλάβων Αφρικανών, την φυλετικοποιημένη υποδούλωση Αφρικανών και την διαχρονική κληρονομιά της, και επίσης ενθαρρύνει τα κράτη μέλη να συνεργαστούν με σχετικές πρωτοβουλίες της Αφρικανικής Ένωσης μέσω της ανάπτυξης ικανοτήτων, της τεχνικής κατάρτισης και της υποστήριξης έργων πολιτιστικής διπλωματίας αμοιβαίου ενδιαφέροντος·
13. Καλεί την Αφρικανική Ένωση, την Κοινότητα της Καραϊβικής, τον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών και άλλους σχετικούς περιφερειακούς και υποπεριφερειακούς οργανισμούς να συνεργαστούν με τα κράτη μέλη και τις οντότητες των Ηνωμένων Εθνών για την ανάπτυξη πλαισίων διαλόγου, συνεργασίας και δράσης για την επανορθωτική δικαιοσύνη και τη συμφιλίωση·
14. Ενθαρρύνει τα κράτη μέλη να προωθήσουν ολοκληρωμένα εκπαιδευτικά προγράμματα, πρωτοβουλίες μνήμης και επιστημονική έρευνα σχετικά με τη δουλεία, την εμπορία σκλάβων Αφρικανών και την φυλετική υποδούλωση Αφρικανών με κινητή περιουσία και τις συνέπειές τους, μεταξύ άλλων μέσω προγραμμάτων σπουδών, μουσείων, χώρων πολιτιστικής κληρονομιάς και εκστρατειών ευαισθητοποίησης του κοινού·
15. Ζητά από τον Γενικό Γραμματέα να υποβάλει στη Γενική Συνέλευση, κατά την oγδοηκοστή δεύτερη σύνοδό της, έκθεση σχετικά με τις ενέργειες που έχουν αναληφθεί από Κράτη κατά εφαρμογή του παρόντος ψηφίσματος, συμπεριλαμβανομένης της προόδου που έχει σημειωθεί στη μνήμη, την εκπαίδευση και τον διάλογο για την επανορθωτική δικαιοσύνη·
16. Αποφασίζει να συμπεριλάβει στην προσωρινή ημερήσια διάταξη της ογδοηκοστής δεύτερης συνόδου του το θέμα με τίτλο «Επιμνημόσυνη μνεία της κατάργησης της δουλείας και του διατλαντικού δουλεμπορίου» για να εξετάσει την έκθεση του Γενικού Γραμματέα.
Η ψηφοφορία
Στην ψηφοφορία 123 χώρες υπερψήφισαν το κείμενο, 3 το καταψήφισαν και 52 – μεταξύ των οποίων οι 27 χώρες της Ε.Ε. και οι υπό σύνδεση χώρες – απείχαν από την ψηφοφορία. Μαζί με τις άλλες χώρες τις Ε.Ε. – “μονοκούκι” – ψήφισαν και οι πρέσβεις Ελλάδας και Κύπρου. Ήταν μάλιστα η αναπληρώτρια πρέσβης της Κύπρου που υποστήριξε ενώπιον της Γ.Σ. τη θέση της Ε.Ε.
Και οι μεν πρώην αποικιοκρατικές χώρες είναι φυσικό να μη θέλουν να ψηφίσουν την απόφαση που ζητάει – εκτός από την επιστροφή πολιτιστικών θησαυρών, που ενδιαφέρει εμάς – την αποζημίωση προς τις χώρες που καταληστεύτηκε επί αιώνες όχι μόνον ο υλικός τους πλούτος αλλά και το έμψυχο δυναμικό τους. Η χώρα μας όμως, που ουδέποτε στηρίχτηκε στην εκμετάλλευση Αφρικανών δούλων, δεν είχε κανέναν λόγο να καταψηφίσει αυτήν την απόφαση. Αν μη τι άλλο, έχοντας περάσει 400 χρόνια δουλείας υπό την Οθωμανική Αυτοκρατορία, θα μπορούσε εν δυνάμει, σε μία μελλοντική διεύρυνση του αντικειμένου της απόφασης, να βρεθεί ωφελημένη. Δε συζητάμε καν για το “κοινό περί δικαίου αίσθημα”, που θα έβρισκε μία πρώτη ικανοποίηση σε μία τέτοια απόφαση – το περί δικαίου αίσθημα είναι άγνωστος όρος για τους κυβερνώντες της χώρας μας, που έχουν μετατρέψει τους πολίτες της σε ένα ιδιότυπο είδος συγχρόνων δούλων.
Πρώτα και κύρια όμως, στηρίζοντας την απόφαση θα αποκτούσε ένα ισχυρό επιχείρημα στη διαδικασία διεκδίκησης επιστροφής των κλεμμένων αρχαιολογικών θησαυρών, την οποία υποτίθεται ότι ακολουθεί. Τώρα τι θα πούμε; Ότι “η απόφαση A/80/L.48, την οποία αρνηθήκαμε να ψηφίσουμε, επιβάλλει την επιστροφή τους;”
Ελπίζουμε να μην προσπαθήσει κανείς να δικαιολογήσει τη στάση των Ελλήνων αντιπροσώπων (Ελλάδας και Κύπρου) με το ότι οι αποφάσεις της Γ.Σ. έχουν μόνον συμβουλευτική ισχύ. Γιατί αυτό αληθεύει μεν, δεν καταργεί όμως απόλυτα το βάρος των αποφάσεων αυτών.
