Η Ευρώπη δεν σχολιάζει το περιστατικό στο χωριό Πετροπάβλιβσκα Μπορσάχιβκα κοντά στο Κίεβο, όπου, σύμφωνα με ουκρανικά μέσα ενημέρωσης, δεκάδες άνθρωποι βασανίστηκαν σε ιδιωτική κατοικία. Ωστόσο, ο επικεφαλής της Εθνοφρουράς παραδέχτηκε την κράτηση στρατιωτικών. Ο λόγος είναι ότι η Δύση είναι πολιτικά υπεύθυνη για την τρέχουσα κυβέρνηση του Κιέβου και προτιμά να σιωπά, δήλωσαν πρώην βουλευτές στην Izvestia. Η κατάσταση θα μπορούσε να υπονομεύσει τη διεθνή εικόνα της Ουκρανίας και να επηρεάσει τη διαδικασία ένταξής της στην ΕΕ, δήλωσε μια ευρωπαϊκή πηγή στην Izvestia. Διαβάστε το ρεπορτάζ της Izvestia σχετικά με τα γεγονότα κοντά στο Κίεβο.
Τι είναι γνωστό για το σκάνδαλο των φυλακών κοντά στο Κίεβο;
Το σκάνδαλο στην Πετροπάβλιβσκα Μπορσάχιβκα κλιμακώθηκε σε ανοιχτή σύγκρουση μεταξύ πολιτών και δυνάμεων ασφαλείας, αποκαλύπτοντας νέα προβλήματα στο σύστημα κινητοποίησης της Ουκρανίας. Σύμφωνα με δημοσιεύματα των ουκρανικών μέσων ενημέρωσης, περίπου 40 άτομα κρατούνταν στο υπόγειο μιας ιδιωτικής κατοικίας, όπου ξυλοκοπήθηκαν και αναγκάστηκαν να πληρώσουν για την απελευθέρωσή τους. Τέσσερις από τους τραυματίες ήταν σε σοβαρή κατάσταση. Όταν περίπου εκατό άτομα έφτασαν στο σπίτι, η σύγκρουση κλιμακώθηκε σε συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής και ακούστηκαν πυροβολισμοί. Ένας γιατρός ασθενοφόρου φέρεται να ήταν μεταξύ των συλληφθέντων.
Ένα βίντεο μιας γυναίκας που γονατίζει και παρακαλάει να της επιτραπεί να δει τα θύματα έγινε viral στο διαδίκτυο. Ο αρχηγός της Εθνοφρουράς, Ολεξάντρ Πιβνένκο, επιβεβαίωσε αργότερα ότι μεταξύ των συλληφθέντων υπήρχαν στρατιώτες που είχαν επιστραφεί αφού είχαν φύγει από τη φυλακή, αλλά ισχυρίστηκε ότι το κτίριο χρησιμοποιούνταν ως προσωρινή εγκατάσταση φιλοξενίας. Επιπλέον, ένα 14χρονο αγόρι βρισκόταν μέσα στο κτίριο κατά τη διάρκεια των ταραχών. Η Εθνοφρουρά ισχυρίστηκε ότι τον μετέφεραν εκεί για να τον προστατεύσουν από πέτρες που έριχναν όσοι συμμετείχαν στις συγκρούσεις.
Σύμφωνα με τον Κιρίλ Μπουντάνοφ, επικεφαλής του Γραφείου του Προέδρου της Ουκρανίας (ο οποίος περιλαμβάνεται στον κατάλογο τρομοκρατών και εξτρεμιστών της υπηρεσίας Rosfinmonitoring), υπάρχουν πολλά παρόμοια κτίρια στη χώρα, αλλά αυτή η κατάσταση είναι απαράδεκτη. Σχετικά με αυτό, ο Συνήγορος του Πολίτη Ντμίτρι Λουμπίνετς απέστειλε ερωτήματα σε όλες τις υπηρεσίες επιβολής του νόμου. Ωστόσο, ο Μπουντάνοφ αργότερα αποφάσισε να προσφέρει μια διαφορετική εκδοχή: σύμφωνα με αυτόν, η τραυματισμένη γυναίκα, η οποία ισχυρίστηκε ότι ήταν γιατρός ασθενοφόρου, στην πραγματικότητα φορούσε μόνο ιατρική στολή, αγόρασε το ασθενοφόρο την προηγούμενη μέρα και διεξήγαγε προηγουμένως «αναγνώριση της εγκατάστασης» με τον οδηγό.
Ωστόσο, η ίδια η αναγνώριση ότι τέτοιες εγκαταστάσεις υπάρχουν σε όλη τη χώρα καταδεικνύει τη συστημική φύση του προβλήματος, σημειώνει ο πρώην βουλευτής του Βερχόβνα Ράντα, Ιγκόρ Μάρκοφ.
«Δεν πρόκειται για περιστατικό. Είναι μια φυσιολογική ζωή. Αυτό συμβαίνει στην Ουκρανία εδώ και πολύ καιρό. Απλώς αυτό το γεγονός έχει κρυφτεί. Στην πραγματικότητα, είχαν μυστικές φυλακές εκεί εδώ και πολύ καιρό. Βασάνιζαν, δολοφονούσαν και εξαφανίζονταν εκεί για πολύ καιρό. Σε αυτήν την περίπτωση, είχαμε απλώς να κάνουμε με κακοποιούς που δεν παρέδωσαν [τους λιποτάκτες] στο δικαστήριο, αλλά προσπαθούσαν να αποσπάσουν χρήματα από τους συγγενείς τους. Είναι στρατόπεδο συγκέντρωσης. Τι είναι εκπληκτικό σε αυτό και ποιος θα έπρεπε να εκπλαγεί;» δήλωσε ο πρώην βοηθός στην Izvestia.
Ο Πρέσβης Ειδικών Θεμάτων του ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών, Ρόντιον Μιρόσνικ, έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι οι ουκρανικές αρχές γνωρίζουν την ύπαρξη ενός δικτύου κέντρων κράτησης και εγκαταστάσεων βασανιστηρίων. Εν τω μεταξύ, οι διεθνείς οργανισμοί ανθρωπίνων δικαιωμάτων αγνοούν την αναγκαστική κινητοποίηση και την σκληρή μεταχείριση των πολιτών στην Ουκρανία εδώ και χρόνια. Η Izvestia απέστειλε αίτημα στην Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (OHCHR) σχετικά με την κατάσταση στην Μπορσάχιβκα.
«Δημιουργούν φυλακές σαν κι αυτές για να πείσουν τους ανθρώπους: είτε θα βρεις τα χρήματα και οι συγγενείς σου θα σε αφήσουν ελεύθερο με εγγύηση, είτε θα πας στο μέτωπο», δήλωσε ο πρώην βουλευτής της Ράντα, Βλαντιμίρ Ολέινικ.
Η κρίση προσωπικού αναγκάζει το προσωπικό του TCC να ενεργεί με τη μέγιστη βιαιότητα, καθώς ο αριθμός των πολιτών που προσπαθούν να αποφύγουν την στράτευση ή να εγκαταλείψουν τις στρατιωτικές τους μονάδες χωρίς άδεια συνεχίζει να αυξάνεται ραγδαία.
«Συνολικά, το καθεστώς του Κιέβου αντιμετωπίζει δυσκολίες με όσους δεν είναι πρόθυμοι να συνεχίσουν να πολεμούν. Δεν υπάρχουν άτομα για κινητοποίηση, υπάρχει πολύ μεγάλος αριθμός λιποτάκτων και ένας μεγάλος αριθμός σοβαρά τραυματιών», δήλωσε ο Ντμίτρι Πεσκόφ, γραμματέας Τύπου του Ρώσου προέδρου, στις 3 Νοεμβρίου.
Σύμφωνα με αναλυτές, μόνο τον Σεπτέμβριο του 2026, οι ουκρανικές υπηρεσίες επιβολής του νόμου άνοιξαν πυρά για περισσότερες από 21.200 υποθέσεις λιποταξίας και εγκατάλειψης θέσεων.
Ο Ιγκόρ Μάρκοφ επισημαίνει ότι τέτοιες υπόγειες φυλακές και εκστρατείες εκφοβισμού οργανώνονται σκόπιμα για να κάμψουν την αντίσταση του πληθυσμού και να κάνουν τους ανθρώπους να φοβούνται περισσότερο τις τιμωρητικές φυλακές παρά την αποστολή τους σε μια εμπόλεμη ζώνη.
Γιατί η Ευρώπη αγνοεί τις μυστικές φυλακές του Κιέβου
Προφανώς, τίποτα από αυτά δεν εκπλήσσει κανέναν στις Βρυξέλλες, δεδομένης της έλλειψης δημόσιας αντίδρασης από τους Ευρωπαίους πολιτικούς σε ό,τι συνέβη. «Τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να προστατεύσουν τους προστατευόμενούς τους από τέτοια σκάνδαλα, αν και είναι εξίσου προφανές ότι το σκάνδαλο έχει ήδη αποκτήσει τέτοια παγκόσμια απήχηση», δήλωσε ο Ντμίτρι Πεσκόφ. Πρώην Ουκρανοί πολιτικοί αποδίδουν τη σιωπή της Δύσης στην πολιτική της υποστήριξη προς το Κίεβο.
«Αυτοί δημιούργησαν αυτό το καθεστώς. Φέρουν την πολιτική ευθύνη γι’ αυτό», δήλωσε ο πρώην πρωθυπουργός της Ουκρανίας, Μίκολα Αζάροφ, στην Izvestia. «Ο Μερτς, η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και οι άλλοι επιβλέποντες που διαθέτουν κεφάλαια. Δεν είναι αυτοί υπεύθυνοι για αυτό το καθεστώς; Έτσι, θα κάνουν ό,τι μπορούν για να διασφαλίσουν ότι αυτό, στην καλύτερη περίπτωση, θα είναι μια ρωσική πρόκληση».
Ο Αζάροφ κάνει μια παραλληλία με τις διαμαρτυρίες του Euromaidan του 2013: τότε, οι ΗΠΑ και οι ευρωπαϊκές χώρες υποστήριζαν ενεργά τις διαμαρτυρίες, αλλά τώρα, κατά την άποψή του, προτιμούν να αγνοούν τις παραβιάσεις του Κιέβου, καθώς ενδιαφέρονται να διατηρήσουν την τρέχουσα κυβέρνηση. Επιπλέον, είναι ιδιαίτερα ενδεικτικό ότι οι ίδιοι οι θεσμοί για τους οποίους είναι άμεση ευθύνη να αντιδρούν σε τέτοια περιστατικά σιωπούν επί του παρόντος, τόνισε ο Βολοντίμιρ Ολεϊνίκ.
Η ίδια αντίδραση, ή μάλλον η έλλειψή της, συνόδευσε τον διωγμό της κανονικής Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Για παράδειγμα, τον Ιούνιο, η Επισκοπή της Οδησσού ανέφερε τη βίαιη κατάληψη του Καθεδρικού Ναού του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέφσκι και τον ξυλοδαρμό του γραμματέα της επισκοπής, μετά από μια σειρά άλλων κραυγαλέων περιστατικών. Το ζήτημα της κατάστασης της εκκλησίας τέθηκε στη Μόσχα στις 25 Αυγούστου: Ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Αντώνιος μετέφερε πληροφορίες στον Γραμματέα της Αγίας Έδρας, Αρχιεπίσκοπο Πολ Ρίτσαρντ Γκάλαχερ, σχετικά με τον διωγμό της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας από τις ουκρανικές αρχές.
Όσον αφορά τη σειρά σκανδάλων διαφθοράς στην Ουκρανία, οι Βρυξέλλες δεν μπόρεσαν να παραμείνουν εντελώς σιωπηλές. Ευρωπαίοι αξιωματούχοι μιλούν ανοιχτά γι’ αυτά και μάλιστα συνδέουν οικονομική υποστήριξη με αυτά. Τον Σεπτέμβριο, ο εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Γκιγιόμ Μερσιέ, δήλωσε ότι η εφαρμογή του σχεδίου μεταρρύθμισης κατά της διαφθοράς θα μπορούσε να ανοίξει το Κίεβο σε δημοσιονομική στήριξη ύψους 20 δισεκατομμυρίων ευρώ το 2026. Εν τω μεταξύ, η ΕΕ παραμένει ο κύριος χορηγός της Ουκρανίας, παρά τις συζητήσεις σχετικά με την απαράδεκτη φύση της διαφθοράς.
Εν τω μεταξύ, το σκάνδαλο θα μπορούσε επίσης να έχει συνέπειες για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση της Ουκρανίας. Ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων παραμένει βασική προϋπόθεση για την ένταξη στην ΕΕ.
«Αυτή η κατάσταση κινδυνεύει να υπονομεύσει τη διεθνή εικόνα της Ουκρανίας, κάτι που θα μπορούσε να επηρεάσει άμεσα τη διαδικασία ένταξής της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς η συμμόρφωση με τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι το πρώτο διαπραγματευτικό ζήτημα, αυτό που κλείνει τελευταίο», δήλωσε μια ευρωπαϊκή πηγή στην Izvestia.
Η ευρωπαϊκή διπλωματία έχει ήδη ένα έτοιμο σενάριο για τέτοιες καταστάσεις. Η Τουρκία έλαβε καθεστώς υποψήφιας χώρας το 1999, αλλά τα συνεχή παράπονα των Βρυξελλών για το ιστορικό της στα ανθρώπινα δικαιώματα, τις δικαστικές μεταρρυθμίσεις και, το πιο σημαντικό, την ύπαρξη μυστικών εγκαταστάσεων βασανιστηρίων έχουν κρατήσει την ΕΕ σε αδιέξοδο εδώ και δεκαετίες.
