Chris Apostolidis
Η Ρωσία εξέλεξε τη νέα Κρατική Δούμα μετά από περισσότερα από τέσσερα χρόνια πολέμου, κυρώσεων και μια βαθιά αλλαγή στις οικονομικές και διεθνείς σχέσεις της χώρας. Τα προκαταρκτικά αποτελέσματα δείχνουν όχι μόνο μια ακόμη νίκη για την «Ενωμένη Ρωσία», αλλά μια σοβαρή αύξηση της απόστασης μεταξύ του κυβερνώντος κόμματος και της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης. Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας υποχωρεί σε σύγκριση με το 2021, το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα περνάει την πρώτη μεγάλη κοινοβουλευτική δοκιμασία μετά τον Ζιρινόφσκι, και οι «Νέοι Λαοί» δείχνουν ένα εντελώς διαφορετικό βάρος στην ηλεκτρονική ψηφοφορία.
Τι κρύβεται πίσω από αυτά τα αποτελέσματα; Πώς έχει αλλάξει ο Ρώσος ψηφοφόρος μετά το 2022;;;
Γιατί οι μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες είναι τόσο σημαντικές για την πραγματική κατανομή της εξουσίας;;;
Και τι σημαίνει η νέα Δούμα για τη Ρωσία στην περίοδο έως το 2030;;;
Μια εις βάθος ανάλυση από τον Αποστολίδη χρυσοβαλάντη σχετικά με την πολιτική εικόνα που άφησε η ψηφοφορία στις 20 Σεπτεμβρίου.
Η Ρωσία μετά την ψηφοφορία : τι κρύβεται πίσω από το μεγάλο προβάδισμα της Ενωμένης Ρωσίας και τη νέα σύνθεση της Δούμας…
Η Ρωσία εξέλεξε ένα κοινοβούλιο που θα υπηρετήσει ένα κρίσιμο μέρος της περιόδου έως το 2030. Πίσω από τα ποσοστά των εκλογών κρύβεται μια πολύ πιο ουσιαστική διαδικασία η ενίσχυση ενός πολιτικού μοντέλου που έχει αντέξει τέσσερα χρόνια πολέμου, κυρώσεων και οικονομικής αναδιάρθρωσης. Τι δείχνει η ψηφοφορία για τη ρωσική κοινωνία, γιατί η κοινοβουλευτική αντιπολίτευση χάνει απόσταση από το κυβερνών κόμμα και πώς η συντριπτική πλειοψηφία αλλάζει την ευθύνη για τη διακυβέρνηση της χώρας;;;
Το αποτέλεσμα που πρέπει να διαβαστεί πέρα από τα ποσοστά…
Μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες της 21ης Σεπτεμβρίου, η καταμέτρηση έδινε ήδη μια αρκετά σαφή εικόνα των εκλογών για την ένατη εκλογική περιφέρεια της Κρατικής Δούμας. Με το 75,31% των πρωτοκόλλων να έχουν υποβληθεί σε επεξεργασία, η Ενωμένη Ρωσία έλαβε το 57,48% των ψήφων στον ομοσπονδιακό κατάλογο των κομμάτων.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας (KPRF) ήταν στη δεύτερη θέση με 14,03%, το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (LDPR) είχε 8,75%, το Νέο Λαό (Novyi Hora) είχε 8,01% και το Μια Δίκαιη Ρωσία παρέμεινε λίγο πάνω από το όριο του 5% με 5,01%. Τα στοιχεία είναι προκαταρκτικά, αλλά με τα τρία τέταρτα των πρωτοκόλλων να έχουν υποβληθεί σε επεξεργασία, οι διαφορές μας επιτρέπουν ήδη να δούμε τη δομή της ψηφοφορίας.
Το πιο σημαντικό αποτέλεσμα δεν είναι η πρώτη θέση της Ενωμένης Ρωσίας.
Ήταν αναμενόμενο.
Το μέγεθος του προβαδίσματος αλλάζει το πολιτικό βάρος των εκλογών.
Το 2021, το κόμμα έλαβε 49,82% στις κομματικές λίστες.Το Κομμουνιστικό Κόμμα έφτασε στη συνέχεια το 18,93%, το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα – 7,55%, η Δίκαιη Ρωσία – 7,46% και το Νέο Λαό που έκανε το ντεμπούτο του – 5,32%. Τα τρέχοντα προκαταρκτικά στοιχεία δείχνουν μια διαφορετική κατανομή: Η Ενωμένη Ρωσία είναι σχεδόν οκτώ ποσοστιαίες μονάδες πάνω από το αποτέλεσμά της πριν από πέντε χρόνια, ενώ το Κομμουνιστικό Κόμμα χάνει περίπου πέντε μονάδες.
Αυτή η μετατόπιση είναι πιο σημαντική από μια απλή αλλαγή ποσοστών μεταξύ δύο εκστρατειών. Η Ρωσία το 2026 βρίσκεται σε διαφορετικό εγχώριο και διεθνές περιβάλλον από ό,τι η Ρωσία τον Σεπτέμβριο του 2021.
Η στρατιωτική σύγκρουση με την Ουκρανία συνεχίζεται εδώ και περισσότερα από τέσσερα χρόνια. Το καθεστώς κυρώσεων αποτελεί μέρος της καθημερινής λειτουργίας της οικονομίας. Οι στρατιωτικές δαπάνες, η βιομηχανική αναδιάρθρωση, οι σχέσεις με τη Δύση, οι δεσμοί με την Κίνα και την υπόλοιπη Ασία δεν αποτελούν πλέον ξεχωριστά θέματα εξωτερικής πολιτικής. Καθορίζουν ένα μεγάλο μέρος της εγχώριας πολιτικής ατζέντας.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, οι εκλογές μετρούν επίσης τη στάση απέναντι στην πορεία που ακολουθεί η χώρα μετά το 2022.
Το προκαταρκτικό αποτέλεσμα δεν υποδηλώνει σημαντική μετατόπιση των ψηφοφόρων προς την κοινοβουλευτική αντιπολίτευση.Η διαφορά μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου κόμματος είναι πάνω από 43 ποσοστιαίες μονάδες.
Για το ρωσικό κομματικό σύστημα, αυτό σημαίνει μια εξαιρετικά ασύμμετρη κατανομή πολιτικής υποστήριξης.
Η μεγαλύτερη αλλαγή αφορά τις μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες…
Ωστόσο, το ποσοστό των κομμάτων από μόνο του δεν δίνει μια πλήρη εικόνα. Οι μισοί από τους 450 βουλευτές εκλέγονται με ομοσπονδιακούς καταλόγους κομμάτων, οι άλλοι 225 σε μονοεδρικές περιφέρειες.
Εκεί προκύπτει ένα αποτέλεσμα που θα μπορούσε να έχει ακόμη μεγαλύτερη σημασία για τη σύνθεση της νέας Δούμας.
Σύμφωνα με τα τρέχοντα στοιχεία, οι υποψήφιοι της Ενωμένης Ρωσίας προηγούνται σε 204 από τις 225 μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες . Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας προηγείται σε έξι, οι ανεξάρτητοι υποψήφιοι και οι εκπρόσωποι της Δίκαιης Ρωσίας προηγούνται σε τέσσερις ο καθένας, το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα προηγείται σε δύο και η Ροντίνα προηγείται σε μία. Η καταμέτρηση βρίσκεται σε διαφορετικά στάδια στις επιμέρους περιφέρειες, επομένως αυτοί οι αριθμοί δεν μπορούν ακόμη να θεωρηθούν ως η τελική κατανομή των εδρών.
Εδώ βρίσκεται ο μηχανισμός που μετατρέπει ένα μεγάλο προβάδισμα σε μια λίστα κομμάτων σε ένα δυνητικά ακόμη μεγαλύτερο κοινοβουλευτικό πλεονέκτημα. Το κόμμα μπορεί να λάβει περίπου 57% στην αναλογική ψηφοφορία, αλλά αν κερδίσει τη συντριπτική πλειοψηφία των μονοεδρικών περιφερειών, το μερίδιό του στις 450 έδρες θα είναι σημαντικά υψηλότερο από το εθνικό ποσοστό στις λίστες κομμάτων.
Η ίδια δομή ίσχυε και στην προηγούμενη Δούμα. Η διαφορά τώρα έγκειται στην κλίμακα που προκύπτει στο μονοεδρικό μισό του συστήματος.
Αυτό εξηγεί γιατί το ζήτημα της συνταγματικής πλειοψηφίας των 300 βουλευτών βρίσκεται για άλλη μια φορά στο επίκεντρο των μετεκλογικών υπολογισμών. Δεν απαιτείται το 66,7% των ψήφων σε μια κομματική λίστα για την επίτευξη των δύο τρίτων των εδρών. Το μικτό σύστημα επιτρέπει την ισχυρή απόδοση στις μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες για την παραγωγή πολύ μεγαλύτερου κοινοβουλευτικού μεριδίου.
Η πολιτική σημασία είναι άμεση.
Μια πλειοψηφία άνω των 300 εδρών δίνει επιλογές που δεν προσφέρει μια απλή κοινοβουλευτική πλειοψηφία συμπεριλαμβανομένων των συνταγματικών διαδικασιών που απαιτούν ειδική πλειοψηφία.
Επομένως, ο τελικός αριθμός εδρών θα είναι πιο σημαντικός από τα δεκαδικά ψηφία στο αποτέλεσμα του κόμματος.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα παραμένει δεύτερο, αλλά η διαφορά διευρύνεται…
Η δεύτερη σημαντική αλλαγή είναι αποτέλεσμα των κομμουνιστών.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης δεν χάνει τη θέση του ως η κύρια κοινοβουλευτική δύναμη της αντιπολίτευσης, αλλά το προκαταρκτικό 14,03% είναι σημαντικά χαμηλότερο από το 18,93% του 2021.
Αυτό θέτει το κόμμα σε δύσκολη θέση. Διατηρεί το δικό του ισχυρό εκλογικό σώμα, την οργανωτική του δομή και την παρουσία του στις περιφέρειες, αλλά αποτυγχάνει να μετατρέψει την κοινωνική δυσαρέσκεια που συσσωρεύεται από τον πληθωρισμό, το εισόδημα, τα προβλήματα συντάξεων και τις περιφερειακές ανισότητες σε επέκταση της εθνικής του υποστήριξης.
Το αποτέλεσμα είναι ιδιαίτερα σημαντικό επειδή το 2021, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας φαινόταν να είναι το μόνο κοινοβουλευτικό κόμμα που μπορούσε έστω και εν μέρει να μειώσει το χάσμα με την Ενωμένη Ρωσία. Πέντε χρόνια αργότερα, αυτό το χάσμα δεν μειώνεται, αλλά μάλλον αυξάνεται απότομα.
Αυτό δεν αποτελεί πλέον πρόβλημα μόνο για το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Τίθεται το ερώτημα ποια θα είναι η λειτουργία της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης στη Δούμα, στην οποία μια πολιτική δύναμη μπορεί για άλλη μια φορά να έχει περισσότερα από τα δύο τρίτα των βουλευτών.
Η δραστηριότητα μεταφέρει επίσης πολιτικές πληροφορίες…
Η προκαταρκτική προσέλευση στο τέλος της ημέρας των εκλογών είναι 56,66%. Το 2021 ήταν 51,72%, το 2016 – 47,88%. Ο τρέχων δείκτης είναι επίσης υψηλότερος από ό,τι το 1993, όταν ψήφισε το 54,7% των ψηφοφόρων.
Η σύγκριση απαιτεί προσοχή. Το 1993 και το 2016, οι εκλογές διεξήχθησαν την ίδια ημέρα. Από το 2021, οι εκλογές για τη Δούμα διεξάγονται σε διάστημα τριών ημερών και η εξ αποστάσεως ηλεκτρονική ψηφοφορία έχει ήδη φτάσει σε εκατομμύρια ψηφοφόρους.
Η διαφορετική οργάνωση της εκλογικής διαδικασίας επηρεάζει τη δυνατότητα συμμετοχής και καθιστά ανεπαρκή μια μηχανική σύγκριση μεταξύ των εκστρατειών.
Αλλά οι αριθμοί δεν μπορούν να αγνοηθούν.
Η ψηφοφορία του 2026 δεν διεξάγεται εν μέσω μαζικής αποχώρησης ψηφοφόρων από την εκλογική διαδικασία. Περισσότεροι από τους μισούς εγγεγραμμένους ψηφοφόρους συμμετείχαν στο πλαίσιο της συνεχιζόμενης στρατιωτικής σύγκρουσης, των κυρώσεων, των επιθέσεων με μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε ορισμένες περιοχές και ενός δραματικά αλλαγμένου διεθνούς περιβάλλοντος.
Αυτό δίνει στο αποτέλεσμα μια άλλη βαρύτητα. Το υψηλό ποσοστό για το κυβερνών κόμμα δεν συνοδεύεται από ρεκόρ χαμηλής προσέλευσης, κάτι που θα επέτρεπε την εύκολη εξήγηση ότι ο κινητοποιημένος πυρήνας του κόμματος έκρινε την εκλογική αναμέτρηση με παθητική πλειοψηφία.
Οι τελικοί αριθμοί μπορεί να επιφέρουν προσαρμογές. Δύσκολα μπορούν να αλλάξουν τη βασική εικόνα που είναι ορατή σήμερα το πρωί.
Η Ενωμένη Ρωσία δεν παραμένει απλώς η κορυφαία πολιτική δύναμη. Η προκαταρκτική ψηφοφορία δείχνει αύξηση του μεριδίου της στο κομματικό κατάλογο σε σύγκριση με το 2021, πολύ μεγάλο προβάδισμα έναντι του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρωσικής Ομοσπονδίας και κυρίαρχη θέση στις μονοεδρικές περιφέρειες. Πίσω από αυτούς τους τρεις αριθμούς βρίσκεται το πιο ουσιαστικό ερώτημα για το επόμενο μέρος της ανάλυσης: τι έχει αλλάξει στη ρωσική κοινωνία και στο ίδιο το κομματικό σύστημα για να παραχθεί αυτή η διαμόρφωση μετά από τέσσερα χρόνια πολέμου, κυρώσεων και οικονομικής αναδιάρθρωσης.
Ο χάρτης του κόμματος αναδιατάσσεται κάτω από την επιφάνεια…
Το αποτέλεσμα της Ενωμένης Ρωσίας μπορεί να δίνει την εντύπωση ενός πολιτικού συστήματος στο οποίο σχεδόν τίποτα δεν έχει αλλάξει. Το ίδιο κόμμα βρίσκεται στην πρώτη θέση, το Κομμουνιστικό Κόμμα παραμένει στη δεύτερη θέση, το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα συνεχίζει την παρουσία του στη Δούμα και η Δίκαιη Ρωσία αγωνίζεται γύρω από το όριο του πέντε τοις εκατό.
Κάτω από αυτή την εξωτερική σταθερότητα, είναι ορατά κινήματα που θα είναι σημαντικά τα επόμενα χρόνια.
Το πιο προφανές είναι η αποδυνάμωση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρωσίας.
Το προκαταρκτικό ποσοστό, περίπου 14%, θα πρέπει να συγκριθεί όχι μόνο με το αποτέλεσμα του 2021, αλλά και με τις πολιτικές προσδοκίες που δημιούργησε το κόμμα εκείνη την εποχή. Με ποσοστό 18,93% πριν από πέντε χρόνια, οι κομμουνιστές φαινόταν ικανοί να εδραιώσουν ένα σημαντικό μέρος της κοινωνικής διαμαρτυρίας. Διέθετε ένα παραδοσιακό εκλογικό σώμα μεταξύ των παλαιότερων γενεών, ισχυρές περιφερειακές οργανώσεις και την ικανότητα να προσελκύσουν ορισμένους από τους ψηφοφόρους που δεν αυτοπροσδιορίζονται ως κομμουνιστές, αλλά αναζητούν ένα εργαλείο για μια τιμωρητική ψήφο κατά της κυβέρνησης. Το 2026, αυτός ο μηχανισμός λειτουργεί λιγότερο καλά.
Το πρόβλημα δεν μπορεί να εξηγηθεί από μία μόνο προεκλογική εκστρατεία ή την ποιότητα των υποψηφίων. Η ρωσική κοινωνία έχει αλλάξει από τον Φεβρουάριο του 2022.Τα κοινωνικά ζητήματα δεν έχουν εξαφανιστεί.
Ο πληθωρισμός, οι τιμές, τα εισοδήματα, η στέγαση, η δημογραφία και η κατάσταση των επιμέρους περιοχών συνεχίζουν να επηρεάζουν εκατομμύρια ανθρώπους.Το πολιτικό πλαίσιο στο οποίο γίνονται αντιληπτά αυτά τα ζητήματα είναι πλέον διαφορετικό.
Ο πόλεμος, οι σχέσεις με τη Δύση, οι κυρώσεις και η ασφάλεια έχουν μετατοπίσει το επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ρωσίας βρίσκεται ανάμεσα σε δύο πολιτικούς ρόλους.
Πρέπει να αποτελεί αντιπολίτευση στην κοινωνικοοικονομική πολιτική της κυβέρνησης και ταυτόχρονα να υποστηρίζει μια σειρά από βασικές αποφάσεις της κρατικής ηγεσίας στην εξωτερική πολιτική και την ασφάλεια. Αυτό περιορίζει το πεδίο στο οποίο μπορεί να διακριθεί σαφώς από το κυβερνών κόμμα. Σε μια τέτοια διαμόρφωση, η ψήφος διαμαρτυρίας δεν στρέφεται πλέον αυτόματα προς τους κομμουνιστές.
Το “Νέοι Άνθρωποι” δεν είναι πλέον ένα πείραμα…
Η πορεία του Νέου Λαού είναι διαφορετική. Το 2021, το κόμμα εισήλθε στη Δούμα με 5,32%. Με την τρέχουσα καταμέτρηση, το αποτέλεσμά του είναι περίπου 8%.Η αύξηση δεν φαίνεται δραματική στο πλαίσιο του αποτελέσματος της Ενωμένης Ρωσίας, αλλά δείχνει ότι η εμφάνισή του στο προηγούμενο κοινοβούλιο δεν ήταν ένα εφάπαξ εκλογικό αποτέλεσμα.
Ακόμα πιο ενδιαφέροντα είναι τα προκαταρκτικά αποτελέσματα της ομοσπονδιακής εξ αποστάσεως ηλεκτρονικής ψηφοφορίας. Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία που ανακοίνωσε το DEG, η Ενωμένη Ρωσία έλαβε 49,06%, το Νέο Λαό – 15,42%, το Κομμουνιστικό Κόμμα – 12,26%, το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα – 9,37% και το Δίκαιη Ρωσία – 6,53%. Τα στοιχεία εκείνης της εποχής δεν περιλάμβαναν την περιοχή του Καλίνινγκραντ, όπου η ψηφοφορία δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί.
Η διαφορά είναι πολύ μεγάλη για να αγνοηθεί. Στη γενική ψηφοφορία, το Νέο Λαό αποτελεί περίπου το 8%, και μεταξύ των συμμετεχόντων στην ομοσπονδιακή ηλεκτρονική ψηφοφορία, το αποτέλεσμά τους είναι περίπου διπλάσιο.
Αυτό δεν επιτρέπει αυτόματα το συμπέρασμα ότι η ηλεκτρονική ψήφος αντιπροσωπεύει τους νέους Ρώσους ή τον πληθυσμό των μεγάλων πόλεων.
Ένα τέτοιο συμπέρασμα απαιτεί δημογραφικά δεδομένα για τους συμμετέχοντες. Ωστόσο, το πολιτικό προφίλ είναι διαφορετικό. Μερικοί από τους ψηφοφόρους που χρησιμοποιούν την ψηφιακή μέθοδο ψήφου κατανέμονται σαφώς μεταξύ των κομμάτων με διαφορετικό τρόπο από το γενικό εκλογικό σώμα.
Οι «Νέοι Άνθρωποι» καταλαμβάνουν έναν χώρο που άλλα κοινοβουλευτικά κόμματα δυσκολεύονται να καλύψουν. Δεν φέρουν το ιστορικό βάρος του Κομμουνιστικού Κόμματος, δεν χρησιμοποιούν την πολιτική γλώσσα του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος και δεν είναι κόμμα της εξουσίας. Ταυτόχρονα, λειτουργούν εντός του θεσμικού συστήματος και δεν τοποθετούνται ως δύναμη για την καταστροφή του.
Αυτή η θέση μπορεί να αποδειχθεί πιο σημαντική από τον αριθμό των βουλευτών που θα λάβουν το 2026. Εάν η τάση μεταξύ ορισμένων από τους πιο κινητικούς και ψηφιακά ενεργούς ψηφοφόρους συνεχιστεί, οι «Νέοι Άνθρωποι» μπορεί σταδιακά να γίνουν ανταγωνιστές για τη δεύτερη θέση σε μεμονωμένες κοινωνικές ομάδες και μεγάλες πόλεις.
LDPR μετά τον Ζιρινόφσκι…
Οι εκλογές αποτελούν επίσης την πρώτη πλήρη κοινοβουλευτική δοκιμασία για το LDPR από τον θάνατο του Βλαντιμίρ Ζιρινόφσκι το 2022. Για τρεις δεκαετίες, το κόμμα ήταν σχεδόν άρρηκτα συνδεδεμένο με την προσωπικότητα του ιδρυτή του, γεγονός που έθεσε υπό αμφισβήτηση την ικανότητά του να επιβιώσει ως ανεξάρτητη πολιτική οργάνωση μετά από αυτόν.
Τα προκαταρκτικά στοιχεία, περίπου 8,7–8,8%, δείχνουν ότι δεν έχει συμβεί τέτοια κατάρρευση. Το 2021, το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (LDPR) έλαβε 7,55%. Πέντε χρόνια αργότερα, το κόμμα όχι μόνο παραμένει πάνω από το όριο, αλλά βελτιώνει και το αποτέλεσμά του.
Αυτό σημαίνει ότι τουλάχιστον ένα μέρος του εκλογικού σώματος που για χρόνια συνδεόταν προσωπικά με τον Ζιρινόφσκι έχει πλέον θεσμοθετηθεί ως κομματικό εκλογικό σώμα. Το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (LDPR) καταφέρνει να υπάρχει χωρίς την προσωπικότητα που ουσιαστικά αποτελούσε την πολιτική του ταυτότητα.
Η νέα ηγεσία, με επικεφαλής τον Λεονίντ Σλούτσκι, κληρονόμησε ένα κόμμα με αναγνωρίσιμο όνομα, περιφερειακές δομές και μια καθιερωμένη θέση στο σύστημα.
Οι εκλογές δείχνουν ότι αυτή η κληρονομιά έχει διατηρηθεί προς το παρόν.
Η πιο δύσκολη θέση είναι αυτή της «Δίκαιης Ρωσίας»…
Γύρω στο όριο του πέντε τοις εκατό είναι μια άλλη ιστορία. Το κόμμα «Δίκαιη Ρωσία» έλαβε 7,46% το 2021. Τώρα, το προκαταρκτικό του αποτέλεσμα είναι κοντά στο όριο για την είσοδο στο κοινοβούλιο με κομματική λίστα.
Το κόμμα προσπαθεί εδώ και καιρό να συνδυάσει την κοινωνική ρητορική, τις κεντροαριστερές θέσεις και την υποστήριξη βασικών αποφάσεων ηγεσίας του κράτους. Εδώ είναι που ο ανταγωνισμός είναι πιο σκληρός. Η κοινωνική ψήφος ανήκει στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Μέρος του νεότερου και αστικού εκλογικού σώματος κατέχει ο Νέος Λαός. Η πατριωτική και εθνικά προσανατολισμένη θέση τέμνεται με το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα και την ίδια την πολιτική πορεία της Ενωμένης Ρωσίας.
Όταν πολλά κόμματα απευθύνονται σε στενές ομάδες ψηφοφόρων, η οργάνωση με το πιο αόριστο έδαφος αρχίζει να χάνει.
Το αποτέλεσμα είναι ένα κοινοβούλιο στο οποίο η αντιπολίτευση παραμένει πολυκομματική, αλλά κανένα από τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν πλησιάζει την κυρίαρχη εξουσία. Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας διατηρεί τη δεύτερη θέση, αλλά χάνει έδαφος.
Το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα δείχνει βιωσιμότητα μετά τον Ζιρινόφσκι.
Ο «Νέος Λαός» επεκτείνει την παρουσία του. Η «Δίκαιη Ρωσία» βρίσκεται επικίνδυνα κοντά στο όριο κάτω από το οποίο η κοινοβουλευτική του ιδιότητα θα εξαρτιόταν κυρίως από μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες.
Αυτή η κατανομή δημιουργεί ένα συγκεκριμένο πολιτικό περιβάλλον.
Ο ανταγωνισμός γίνεται πιο ορατός μεταξύ των τεσσάρων κομμάτων μετά την Ενωμένη Ρωσία παρά μεταξύ οποιουδήποτε από αυτά και του ίδιου του κυβερνώντος κόμματος.
Το χάσμα μεταξύ του πρώτου και των υπολοίπων είναι πλέον τόσο μεγάλο που η μάχη για τη δεύτερη, τρίτη και τέταρτη θέση αρχίζει να αποκτά τη δική της σημασία.
Θα καθορίσει ποιος θα εκπροσωπήσει την κοινωνική διαμαρτυρία, ποιος θα μιλήσει στο εθνικά προσανατολισμένο εκλογικό σώμα, ποιος θα αναζητήσει τους νέους αστικούς ψηφοφόρους και ποιος θα χάσει σταδιακά την πολιτική του θέση.
Ακριβώς σε αυτόν τον εσωτερικό ανταγωνισμό μπορεί να βρίσκεται το πιο δυναμικό μέρος της ρωσικής κομματικής πολιτικής κατά τη διάρκεια της θητείας της ένατης Κρατικής Δούμας.
Η Ρωσία ψηφίζει διαφορετικά : περιφέρειες, ηλεκτρονική ψηφοφορία και μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες…
Το εθνικό αποτέλεσμα αποτυπώνει πολιτικές συμπεριφορές που ποικίλλουν σημαντικά σε ολόκληρη τη Ρωσία. Μια χώρα με έντεκα ζώνες ώρας, τεράστιες διαφορές στο εισόδημα, την πυκνότητα πληθυσμού, την οικονομική δομή και τον ρόλο της περιφερειακής κυβέρνησης δύσκολα μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο από τα συνδυασμένα ποσοστά των πέντε κοινοβουλευτικών κομμάτων.
Η προκαταρκτική συμμετοχή του 56,66% είναι η πρώτη ενδεικτική ένδειξη.
Είναι υψηλότερη από το 51,72% το 2021 και το 47,88% το 2016. Η σύγκριση έχει περιορισμούς λόγω της τριήμερης ψηφοφορίας και της επέκτασης της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας εξ αποστάσεως, αλλά η κατεύθυνση είναι σαφής: το 2026, οι εκλογές δεν θα διεξαχθούν με μείωση της επίσημης συμμετοχής.
Αυτό είναι σημαντικό για την ερμηνεία του αποτελέσματος. Με χαμηλή προσέλευση, η ισχυρή απόδοση ενός κόμματος με μεγάλο οργανωτικό δίκτυο μπορεί εύκολα να εξηγηθεί από την καλύτερη κινητοποίηση του πυρήνα των ψηφοφόρων του.
Με τη συμμετοχή περισσότερων από τους μισούς εγγεγραμμένους ψηφοφόρους, μια τέτοια εξήγηση δεν επαρκεί πλέον.
Ωστόσο, το ρωσικό εκλογικό σύστημα το 2026 είναι πολύ διαφορετικό από αυτό πριν από δέκα χρόνια.
Το DEG αποτελεί πλέον μέρος του εκλογικού συστήματος…
Πάνω από τέσσερα εκατομμύρια αιτήσεις υποβλήθηκαν για συμμετοχή στην ομοσπονδιακή εξ αποστάσεως ηλεκτρονική ψηφοφορία (DEG). Η DEG χρησιμοποιήθηκε σε 32 περιφέρειες, ενώ η Μόσχα λειτουργούσε το δικό της ηλεκτρονικό σύστημα. Δεν πρόκειται πλέον για ένα πείραμα σε περιορισμένο αριθμό εδαφών, αλλά για ένα ανεξάρτητο κανάλι για τη συμμετοχή εκατομμυρίων ψηφοφόρων.
Περίπου 3,4 εκατομμύρια άνθρωποι είχαν ήδη ψηφίσει μέσω του ομοσπονδιακού συστήματος πριν από τη λήξη της ημέρας των εκλογών, πράγμα που σημαίνει ότι η ηλεκτρονική ψηφοφορία αντιπροσωπεύει πλέον μια αρκετά μεγάλη ομάδα για να επηρεάσει το συνολικό αποτέλεσμα και να ληφθεί υπόψη ξεχωριστά κατά την ανάλυση της συμπεριφοράς των ψηφοφόρων.
Η κατανομή αυτής της ψήφου διαφέρει από την εθνική. Σύμφωνα με τα πρώτα προκαταρκτικά αποτελέσματα, η Ενωμένη Ρωσία συγκέντρωσε 49,06%, το Νέο Λαό 15,42% και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας 12,26%. Η διαφορά για το Νέο Λαό είναι ιδιαίτερα μεγάλη σε σύγκριση με το περίπου οκτώ τοις εκατό στο σύνολο των ψήφων.
Αυτοί οι αριθμοί δεν θα πρέπει να έχουν περισσότερο νόημα από όσο επιτρέπουν τα δεδομένα. Δεν υπονοούν ότι όλοι οι χρήστες του DEG ανήκουν σε μια συγκεκριμένη γενιά ή κοινωνική ομάδα. Δείχνουν κάτι πιο συγκεκριμένο: τα εκλογικά πρότυπα τέμνονται πλέον με τη συμπεριφορά διαφορετικών κομμάτων.
Μετά από μερικούς εκλογικούς κύκλους, η Ρωσία θα μπορούσε να καταλήξει με δύο εν μέρει διαφορετικά εκλογικά περιβάλλοντα – την παραδοσιακή ψηφοφορία και την ψηφιακή ψηφοφορία. Εάν οι διαφορές μεταξύ τους επιμείνουν, τα κόμματα θα πρέπει ουσιαστικά να διεξάγουν δύο εκστρατείες ταυτόχρονα.
Η γεωγραφία παραμένει πολιτικός παράγοντας…
Μία από τις παλιές διαιρέσεις στις ρωσικές εκλογές εξακολουθεί να έχει σημασία, η διαφορά μεταξύ μεγάλων πόλεων, βιομηχανικών κέντρων, εθνικών δημοκρατιών και τεράστιων περιφερειακών εδαφών.
Το ομοσπονδιακό αποτέλεσμα καλύπτει αυτές τις διαφορές. Σε ορισμένες περιοχές, η Ενωμένη Ρωσία παραδοσιακά λαμβάνει σημαντικά υψηλότερη υποστήριξη από τον εθνικό μέσο όρο. Σε άλλες περιοχές ειδικά σε ορισμένα μεγάλα αστικά κέντρα η κατανομή μεταξύ των κομμάτων είναι πιο ανταγωνιστική.
Η Μόσχα αποτελεί ειδική περίπτωση.
Εκεί, οι μονοεδρικές περιφέρειες έχουν μεγάλο πολιτικό βάρος λόγω του μεγέθους του πληθυσμού και της παραδοσιακά πιο σύνθετης δομής του αστικού εκλογικού σώματος. Τα προκαταρκτικά στοιχεία δείχνουν ότι οι υποψήφιοι της Ενωμένης Ρωσίας προηγούνται και στις 16 μονοεδρικές περιφέρειες της Μόσχας. Εάν αυτό επιβεβαιωθεί από την τελική καταμέτρηση, το αποτέλεσμα θα είναι σημαντικό σε κάτι περισσότερο από απλή αριθμητική.
Η πρωτεύουσα είναι εδώ και καιρό ένα από τα μέρη όπου οι υποψήφιοι της αντιπολίτευσης είχαν μεγαλύτερες πιθανότητες να ανταγωνιστούν.
Οι περιφερειακές διαφορές πρέπει επίσης να ληφθούν υπόψη στον οικονομικό μετασχηματισμό μετά το 2022.
Η στρατιωτική παραγωγή, οι δημόσιες προμήθειες και ο αναπροσανατολισμός των επενδύσεων έχουν επηρεάσει τις επιμέρους περιοχές με διαφορετικούς τρόπους. Ορισμένα βιομηχανικά κέντρα έχουν λάβει νέες παραγγελίες παραγωγής και υψηλότερη απασχόληση. Άλλες περιοχές συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν δημογραφική παρακμή, ελλείμματα υποδομών και ισχυρή εξάρτηση από ομοσπονδιακές μεταβιβάσεις.
Το ίδιο εθνικό ποσοστό μπορεί να παραχθεί από εντελώς διαφορετικά τοπικά κίνητρα.
225 εκλογές σε μία εκλογή…
Το μονοεδρικό μισό της Δούμας δείχνει ακόμη καλύτερα αυτή την ποικιλομορφία. Ξεχωριστός διαγωνισμός διεξάγεται σε καθεμία από τις 225 περιφέρειες. Η εταιρική ταυτότητα του κόμματος έχει σημασία, αλλά εξίσου σημαντικό είναι και ο συγκεκριμένος υποψήφιος, η περιφερειακή διοίκηση, οι τοπικές συγκρούσεις, η εξέχουσα θέση των υποψηφίων και η ικανότητα των κομματικών δομών να κινητοποιήσουν τους ψηφοφόρους.
Επομένως, το μεγάλο πλεονέκτημα της Ενωμένης Ρωσίας σε αυτές τις περιοχές αξίζει περισσότερης προσοχής από το ίδιο το ομοσπονδιακό ποσοστό.
Εάν η τελική καταμέτρηση επιβεβαιώσει την τρέχουσα εικόνα, το κυβερνών κόμμα θα έχει καταφέρει όχι μόνο να αυξήσει την υποστήριξή του στις λίστες, αλλά και να μετατρέψει την εδαφική του οργάνωση σε τεράστιο πλεονέκτημα με το πλειοψηφικό μισό του συστήματος.
Αυτή είναι μια εξήγηση για την ανθεκτικότητα του ρωσικού κοινοβουλευτικού μοντέλου. Ένα κόμμα της αντιπολίτευσης μπορεί να λάβει 10 ή 15 τοις εκατό σε εθνικό επίπεδο και να διατηρήσει σημαντική παρουσία μέσω της αναλογικής εκλογικής περιφέρειας. Ωστόσο, η νίκη σε δεκάδες μονοεδρικές περιφέρειες απαιτεί μια εντελώς διαφορετική υποδομή υποψηφίους με τοπική αναγνώριση, περιφερειακές οργανώσεις, οικονομικούς πόρους, παρατηρητές και την ικανότητα να εργάζονται συνεχώς μεταξύ των εκλογών.
Η Ενωμένη Ρωσία διαθέτει αυτήν την υποδομή σχεδόν σε όλη την ομοσπονδία.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα διαθέτει επίσης μια εθνική οργάνωση, αλλά τα προκαταρκτικά αποτελέσματα δείχνουν ότι δυσκολεύεται να μετατρέψει αυτή την παρουσία σε νίκες σε μονοεδρικές περιφέρειες.
Με το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (LDPR), το Νέο Λαό και τη Δίκαιη Ρωσία, το χάσμα είναι ακόμη μεγαλύτερο.
Έτσι, το μικτό σύστημα δεν μεταφράζει απλώς το δημόσιο αίσθημα σε κοινοβουλευτικές έδρες. Αυξάνει τη σημασία της οργανωτικής εξουσίας.
Εδώ είναι που το αποτέλεσμα του 2026 αρχίζει να μιλάει για κάτι βαθύτερο από τη δημοτικότητα των μεμονωμένων κομμάτων. Το ρωσικό πολιτικό σύστημα εισέρχεται στον επόμενο κοινοβουλευτικό κύκλο με μία οργάνωση που ταυτόχρονα κυριαρχεί στην ομοσπονδιακή ψήφο, στις περιφερειακές υποδομές και στις μονοεδρικές περιφέρειες, και με τέσσερις κοινοβουλευτικούς ανταγωνιστές που διατηρούν τις δικές τους εκλογικές θέσεις αλλά δεν διαθέτουν ακόμη μια συγκρίσιμη εδαφική μηχανή.
Αυτή η αναλογία δεν θα καθορίσει μόνο τον αριθμό των εδρών στη νέα Δούμα, αλλά θα καθορίσει και πόσο πραγματικό χώρο θα έχει το κοινοβούλιο για πολιτικό ανταγωνισμό τα επόμενα πέντε χρόνια.
Τι είδους Κρατική Δούμα λαμβάνει η Ρωσία;;;
Η Ένατη Κρατική Δούμα σχηματίστηκε σε μια εποχή που το κοινοβούλιο είχε διαφορετική λειτουργία από αυτήν που εκτελούσε στην αρχή της προηγούμενης θητείας του.
Τον Σεπτέμβριο του 2021, οι σχέσεις μεταξύ Ρωσίας και Δύσης είχαν ήδη επιδεινωθεί σημαντικά, αλλά οι οικονομικοί δεσμοί με την Ευρώπη συνεχίστηκαν, οι ρωσικές ενεργειακές εταιρείες δραστηριοποιούνταν στις ευρωπαϊκές αγορές και η σύγκρουση στην Ουκρανία δεν είχε ακόμη εισέλθει στη φάση που ξεκίνησε Φεβρουάριο του 2022.
Πέντε χρόνια αργότερα, η νέα Δούμα εισέρχεται σε ένα πολιτικό περιβάλλον που έχει μεταμορφωθεί από τον πόλεμο, τις κυρώσεις, την αύξηση των αμυντικών δαπανών, την αναδιάρθρωση του εξωτερικού εμπορίου και τον επιταχυνόμενο αναπροσανατολισμό της Ρωσίας προς την Ασία, τη Μέση Ανατολή και τις χώρες του Παγκόσμιου Νότου. Αυτό αλλάζει επίσης το περιεχόμενο του κοινοβουλευτικού έργου.
Ο προϋπολογισμός θα είναι ένας από τους πιο δύσκολους τομείς. Οι υψηλές δαπάνες για την άμυνα και την ασφάλεια πρέπει να συνυπάρχουν με τα κοινωνικά επιδόματα, την υγειονομική περίθαλψη, την εκπαίδευση, τις υποδομές και τις περιφερειακές μεταβιβάσεις. Η πίεση στον προϋπολογισμό δεν θα εξαφανιστεί μόνο και μόνο επειδή τελείωσαν οι εκλογές. Το ίδιο ισχύει και για τον πληθωρισμό, την έλλειψη εργατικού δυναμικού και τα δημογραφικά προβλήματα.
Μια μεγάλη κοινοβουλευτική πλειοψηφία διευκολύνει την ψήφιση νομοθεσίας.
Δεν εξαλείφει τις αντιφάσεις που πρέπει να επιλύσει η νομοθεσία.
Η ισχυρή πλειοψηφία αλλάζει τη θέση της αντιπολίτευσης…
Εάν τα τελικά αποτελέσματα επιβεβαιώσουν την αναδυόμενη κατανομή των εδρών, τα τέσσερα εναπομείναντα κοινοβουλευτικά κόμματα θα έχουν περιορισμένη ευκαιρία να ανακόψουν τις αποφάσεις της πλειοψηφίας μέσω ψηφοφορίας.
Ο ρόλος τους θα μετατοπιστεί σε έναν άλλο τομέα τη δημόσια διατύπωση κοινωνικών και οικονομικών συγκρούσεων, την εργασία σε κοινοβουλευτικές επιτροπές, την περιφερειακή πολιτική και την προσπάθεια να εξαναγκαστεί η πλειοψηφία να ανταποκριθεί σε προβλήματα που διαφορετικά θα παρέμεναν εκτός κεντρικής ατζέντας.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ρωσικής Ομοσπονδίας θα πρέπει να αποφασίσει πώς να ανακτήσει την χαμένη του υποστήριξη χωρίς να εγκαταλείψει τις θέσεις του σε βασικά ζητήματα εξωτερικής πολιτικής.
Το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα πρέπει να αποδείξει ότι μπορεί να αναπτυχθεί μετά τον Ζιρινόφσκι και όχι απλώς να διατηρήσει τη δομή που κληρονόμησε. Δίνεται η ευκαιρία στους «Νέους Λαούς» να επεκτείνουν την επιρροή τους στους ψηφοφόρους που δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στα παραδοσιακά κόμματα. Για τη «Δίκαιη Ρωσία», η επόμενη θητεία μπορεί να γίνει ένας αγώνας για τη διατήρηση μιας ανεξάρτητης πολιτικής ταυτότητας.
Αυτές οι διαδικασίες δεν θα είναι απαραίτητα ορατές στην ψηφοφορία για σημαντικές κρατικές αποφάσεις. Θα είναι ορατές στον αγώνα για την απόκτηση ψηφοφόρων.
Η νέα Δούμα θα ασχοληθεί και με το ζήτημα του 2030…
Η θητεία του εκλεγμένου κοινοβουλίου είναι πενταετής. Αυτό σημαίνει ότι η ένατη Δούμα θα υπηρετήσει για σχεδόν ολόκληρο το υπόλοιπο της τρέχουσας προεδρικής θητείας του Βλαντιμίρ Πούτιν, η οποία ξεκίνησε τον Μάιο του 2024 και λήγει το 2030.
Αυτό το ημερολόγιο προσδίδει στις εκλογές πρόσθετη θεσμική σημασία.
Τα επόμενα χρόνια, το κοινοβούλιο θα εγκρίνει τους προϋπολογισμούς, τις φορολογικές αλλαγές και τη νομοθεσία που θα εφαρμόσουν τις πολιτικές της χώρας μέχρι το τέλος της δεκαετίας. Θα αποφασίσει για την αμυντική βιομηχανία, την τεχνολογική πολιτική, το κοινωνικό σύστημα, την περιφερειακή ανάπτυξη και την οικονομική προσαρμογή στη συνεχιζόμενη περικοπή των σχέσεων με τις δυτικές χώρες. Κανένα από αυτά τα ζητήματα δεν έχει γρήγορες λύσεις.
Η ρωσική οικονομία έχει ήδη περάσει το πρώτο στάδιο προσαρμογής στις κυρώσεις. Το επόμενο είναι πιο δύσκολο.
Η υποκατάσταση των εισαγωγών, η τεχνολογική ανεξαρτησία και ο επαναπροσανατολισμός του εμπορίου μπορούν να αντισταθμίσουν ορισμένες από τις χαμένες συνδέσεις, αλλά απαιτούν επενδύσεις, προσωπικό, υποδομές και χρόνο. Η Κίνα, η Ινδία και άλλες ασιατικές αγορές διευρύνουν τον χώρο για τις ρωσικές εξαγωγές, χωρίς να επιλύουν αυτόματα τους τεχνολογικούς και δημογραφικούς περιορισμούς στο εσωτερικό της χώρας.
Η νέα Δούμα θα πρέπει να νομοθετήσει ακριβώς σε αυτό το περιβάλλον.
Μια ισχυρή πλειοψηφία δίνει στην εκτελεστική εξουσία υψηλό βαθμό κοινοβουλευτικής προβλεψιμότητας.Τα νομοσχέδια που το Κρεμλίνο και η κυβέρνηση δίνουν προτεραιότητα δεν θα εξαρτώνται από πολύπλοκες διαπραγματεύσεις για τη δημιουργία συνασπισμού. Αυτό αποτελεί θεσμικό πλεονέκτημα στην επιδίωξη μακροπρόθεσμης πολιτικής.
Υπάρχει και η άλλη όψη. Όσο χαμηλότερη είναι η κοινοβουλευτική αβεβαιότητα, τόσο μεγαλύτερη είναι η ευθύνη της ίδιας της πλειοψηφίας για τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής. Ελλείψει ενός εταίρου συνασπισμού, είναι δύσκολο να μετακυλιστεί το πολιτικό κόστος των αντιδημοφιλών αποφάσεων σε ένα άλλο κόμμα που βρίσκεται στην εξουσία.
Οι εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου δίνουν στη ρωσική ηγεσία μια ισχυρή κοινοβουλευτική βάση. Δεν επιλύουν κανένα από τα σημαντικά ζητήματα που θα αντιμετωπίσει η χώρα για το υπόλοιπο της δεκαετίας.
Ακριβώς το αντίθετο η νέα πλειοψηφία θα πρέπει να επωμιστεί το πολιτικό βάρος των αποφάσεων για αυτά τα ζητήματα, σχεδόν χωρίς καμία ευκαιρία να εξηγήσει τις αποτυχίες με κοινοβουλευτικό αποκλεισμό ή ασταθή συνασπισμό.
Μετά την καταμέτρηση των ψηφοδελτίων, ξεκινά η πιο δύσκολη δοκιμασία πώς το τεράστιο κοινοβουλευτικό πλεονέκτημα θα μετατραπεί σε διακυβέρνηση μιας χώρας που ταυτόχρονα διεξάγει πόλεμο, αλλάζει το οικονομικό της μοντέλο και αναζητά μια νέα θέση στο διεθνές σύστημα.
Η ψηφοφορία τελείωσε, η δοκιμασία για την πλειοψηφία ξεκινά…
Οι εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου δεν σηματοδότησαν πολιτική στροφή στη Ρωσία. Έδειξαν την εδραίωση ενός συστήματος στο οποίο η Ενωμένη Ρωσία διευρύνει το προβάδισμά της, το Κομμουνιστικό Κόμμα υστερεί πολύ και τα άλλα κοινοβουλευτικά κόμματα ανταγωνίζονται για σημαντικά μικρότερα τμήματα του εκλογικού σώματος. Εάν η τελική κατανομή των εδρών επιβεβαιώσει το μέγεθος του προβαδίσματος στις μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες, η ένατη Κρατική Δούμα θα ξεκινήσει τις εργασίες της με μια ιδιαίτερα συγκεντρωμένη κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Αυτό το αποτέλεσμα επιτεύχθηκε μετά από περισσότερα από τέσσερα χρόνια στρατιωτικής σύγκρουσης, κυρώσεων και μιας βαθιάς αναδιάρθρωσης των οικονομικών σχέσεων της Ρωσίας.Το ίδιο το γεγονός ότι το κυβερνών κόμμα αυξάνει το προκαταρκτικό του αποτέλεσμα σε σύγκριση με το 2021 αξίζει να διαβαστεί προσεκτικά.
Δεν ακυρώνει τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα και δεν υποδεικνύει πώς θα αντιδράσουν οι ψηφοφόροι εάν αλλάξουν οι συνθήκες. Δείχνει την κατάσταση των πολιτικών δυνάμεων από Σεπτέμβριο 2026.
Η νέα Δούμα αντιμετωπίζει ζητήματα που η εκλογική αριθμητική δεν μπορεί να επιλύσει: το κόστος της παρατεταμένης σύγκρουσης, τις δημοσιονομικές εντάσεις, τον πληθωρισμό, τη δημογραφική παρακμή, την έλλειψη εργατικού δυναμικού, την τεχνολογική εξάρτηση και την ικανότητα της οικονομίας να μεταβεί από την προσαρμογή σε ένα μοντέλο βιώσιμης ανάπτυξης.
Μια μεγάλη πλειοψηφία παρέχει πολιτικούς πόρους για τη λήψη αποφάσεων. Αυξάνει επίσης την ευθύνη για τις συνέπειές τους.
Μέχρι το 2030, η Ρωσία θα πρέπει να δείξει εάν η πολιτική σταθερότητα που παρατηρείται στα αποτελέσματα αυτών των εκλογών μπορεί να μεταφραστεί σε οικονομική και κοινωνική βιωσιμότητα.
Αυτή δεν θα μετριέται πλέον με ποσοστά και κοινοβουλευτικές εντολές.
