Γράφει ο
ΣΤΑΘΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
Όχι μόνον στην Ελλάδα αλλά σε όλες τις χώρες της Ένωσης, ομάδες πολιτών, σύνολα πολιτών, τάξεις ολόκληρες δείχνουν να έχουν φθάσει στα όριά τους.
Θέματα και προβλήματα που έως πριν πέντε και δέκα χρόνια έδειχναν να μην απασχολούν τους πολίτες, πολιτικές που όχι μόνον δεν προκαλούσαν την αντίδρασή τους αλλά συχνά εξασφάλιζαν και τη συναίνεσή τους, τώρα βάζουν φωτιές στην καθημερινότητά τους.
Αίφνης οι Γερμανοί λόγου χάριν βλέπουν ότι οι φόροι τους γίνονται όπλα για την Ουκρανία και μίζες για τον Ζελένσκι και την Ούρσουλα.
Ολλανδοί και Πολωνοί αγρότες νιώθουν ότι είναι προγραμμένοι από εκείνους που πλουτίζουν εισάγοντας στην τροφική αλυσίδα έντομα και συνθετικά κρέατα.
Η διαχείριση του μεταναστευτικού προβλήματος έχει προκαλέσει έναν τρελό χορό ΜΚΟ (και κυβερνήσεων) που απορροφούν έναν πακτωλό χρημάτων από τους φορολογούμενους.
Οι Ευρωπαίοι βλέπουν πια ότι οι εθνικές οικονομίες μετατρέπονται η μία μετά την άλλη σε πολεμικές. Βλέπουν ότι οι «αμυντικές» δαπάνες χάριν του ΝΑΤΟ εκτινάσσονται και εκτινάσσονται ακόμα περισσότερο οι δαπάνες για τον επανεξοπλισμό της Ευρώπης.
Πολλοί Ευρωπαίοι σε όλη την Ευρώπη νιώθουν κορόιδα και νιώθουν ακόμα πιο κορόιδα που γίνονται όλο και πιο φτωχοί. Δεν καταπίνουν πια αμάσητη την προπαγάνδα για τον «σατανικό Πούτιν».
Δεν πιστεύουν πια τις προβοκάτσιες με τους αγωγούς και τα ντρόουν.
Η γενοκτονία στην Παλαιστίνη αντέστρεψε τα φιλικά (κι ενοχικά) αισθήματα προς το Ισραήλ, ενώ ο πόλεμος στο Ιράν και η εν γένει εμφάνιση και λειτουργία του Τραμπ κατέστρεψαν στερεότυπα δεκαετιών.
Με την ακρίβεια να φουντώνει, τα συστήματα υγείας να καταρρέουν, τα ασφαλιστικά συστήματα να κινδυνεύουν και την AI να εμφανίζεται απρόβλεπτη και απειλητική, όλο και πιο πολλοί Ευρωπαίοι νιώθουν αναλώσιμοι και περιφρονημένοι, αιχμαλωτισμένοι σε μια παγίδα που δοκιμάζει τα όριά τους όλο και πιο έντονα, όλο και πιο ασύστολα, όλο και πιο ασύγνωστα…
