Γράφει ο
ΣΤΑΘΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
Υπάρχει woke ατζέντα στην Ελλάδα;
«Δεν υπάρχει», λέει ο Μητσοτάκης, ο οποίος τη χρησιμοποιεί. Όπως χρησιμοποιεί και το «πατρίς – θρησκεία – οικογένεια» – αναλόγως το κοινό στο οποίο απευθύνεται.
Διότι ο χυλός που παριστάνει την κυρίαρχη ιδεολογία πρέπει να έχει μέσα από όλα τα συστατικά, και Σκέρτσο, και Βορίδη.
Όχι μόνον ο Μητσοτάκης, αλλά η καπιταλιστική ελίτ παγκοσμίως χρησιμοποιεί μια τανάλια. Που βάζει τους πολίτες μέσα στις δαγκάνες της και τους συνθλίβει.
Ο ένας βραχίονας αυτής της τανάλιας είναι ο νεοφιλελευθερισμός, (κεντρώος, δεξιός ή ακροδεξιός) και ο έτερος βραχίονας είναι ο «εκσυχρονιστικός» (κεντρώος, «αριστερός» ή Woke) – έτσι όπως εξελίχθηκε (σε woke) η πολιτική ορθότητα, ο μεταμοντερνισμός και ο εθνομηδενισμός).
Οι πιο (τραγικά) αστείοι σε αυτήν την ιστορία είναι οι προσκυνημένοι ή οι αφελείς αριστεροί. Ενώ βλέπουν ότι το Σύστημα, το Κατεστημένο, ελέγχει, προωθεί κι επιβάλλει την woke ατζέντα, αυτοί πιστεύουν ότι αυτή η ατζέντα είναι… αριστερή.
Περί βλακείας, κολοκυθόπιττα!
Περί πονηρίας όμως, αλλάζουν τα πράγματα.
Όλο αυτό ο χυλός έχει δημιουργήσει ένα έλλειμμα ηθικής στην δημόσια ζωή.
Έτσι κι αλλιώς η άσκηση της πολιτικής υπέρ των πλουσίων είναι ανήθικη, αλλά όταν οι φτωχοί παγιδεύονται σε τέτοιες τανάλιες, η δημόσια ηθική μένει ανυπεράσπιστη, από τον ίδιο τον παγιδευμένο λαό.
Διότι η Woke ατζέντα τον αφοπλίζει. Όσον από την άλλη πλευρά τον αφοπλίζει η καταστολή. Απλώς, η προσκυνημένη Αριστερά χρησιμοποιείται στον ένα βραχίονα της τανάλιας και ο αυταρχισμός στον δεύτερο.
Τριάντα χρόνια γίνεται αυτή η δουλειά στην Ευρώπη με αποτέλεσμα να υποχωρεί η Αριστερά και να ανέρχεται η Άκρα Δεξιά.
Διότι η Άκρα Δεξιά σπεύδει και υιοθετεί, βεβαίως με δολιότητα, πολλά απ’ όσα η Αριστερά του χαβιαριού άφησε ορφανά. Κι έτσι, φτωχοί άνθρωποι υπερψηφίζουν τα ακροδεξιά εργαλεία των ελίτ, νομίζοντας ότι έτσι επαναφέρουν μια κάποια ηθική και μια κάποια λογική στην πολιτική.
Όταν η ψευτοαριστερά ψεύδεται, πολύς απλός κόσμος αναρωτιέται αν η Άκρα Δεξιά ψεύδεται λιγότερο.
Και θέλει να δοκιμάσει το μήλο του κακού, να δει…
