Ορέστης Μεταξάς
Το Ισραήλ θα ξεκινήσει έρευνα για τη δολοφονία της πεντάχρονης Χιντ Ράτζάμπ. Η δολοφονία έγινε στη λωρίδα της Γάζας τον Ιανουάριο του 2024.
Το Ισραήλ έχει σκοτώσει κοντά στις εβδομήντα χιλιάδες Παλαιστίνιους. Η συγκεκριμένη είδηση ακούγεται λίγο αστεία.
Και έρχεται στη δημοσιότητα – την ίδια στιγμή – που ο υπουργός άμυνας του Ισραήλ ο πασίγνωστος πλέον Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ, επιδεικνύει με καμάρι τον υπό διαμόρφωση χώρο όπου θα εκτελούνται – με απαγχονισμό – οι Παλαιστίνιοι που έχουν καταδικαστεί σε θάνατο.
Αυτό που συμβαίνει με το Ισραήλ είναι εντελώς κοντόφθαλμο.
Δημιουργούν παντού εχθρούς, απέχθεια και αποστροφή και μέρα με τη μέρα χάνουν όποιους φίλους τους έχουν απομείνει.
Πατάνε στη φρίκη του ολοκαυτώματος και την εκμεταλλεύονται, για να δικαιολογήσουν την καινούργια φρίκη που δημιουργούν οι ίδιοι.
Αν νομίζουν ότι η κτηνώδης δύναμη τους θα τους κρατήσει ελεύθερους κάνουν μεγάλο λάθος. Γιατί δεν είναι ελεύθεροι.
Μια στρατοκρατική κοινωνία είναι αιχμάλωτη του εθνικισμού της. Ζούνε μέσα στον τρόμο, στην αμφιβολία και στο άγχος, αν το επόμενο λεπτό δεν θα έχει συμβεί κάτι που θα τους συγκλονίσει.
Δεν υπάρχει για αυτούς γλυκιά καθημερινότητα. Μόνο φόβος υπάρχει.
Βαυκαλίζονται ότι έχουν δημοκρατία όμως μια δημοκρατία δεν καμαρώνει που επαναφέρει τη θανατική ποινή έστω και για τους εχθρούς της.
Ουσιαστικά είναι αιχμάλωτοι μέσα στην ίδια τους τη γη. Ονειρεύονται ένα μεγάλο Ισραήλ – στα όρια των ιερών γραφών τους – πράγματα ανήκουστα και εξοργιστικά.
Κανένας πλην των ακροδεξιών στυλ Άδωνη Γεωργιάδη και Θάνου Πλεύρη δεν μπορεί να συμπαθεί αυτές τις – φονταμενταλιστικές – ιδέες που έλκουν την καταγωγή τους από την θρησκεία τους και την παράλογη πίστη τους ότι είναι ο εκλεκτός λαός του Θεού.
Η ναζιστική Γερμανία το σύμβολο του απόλυτου κακού δεν ήταν μόνο οι ηγεσία και τα ανώτερα στελέχη του ναζιστικού κόμματος. Ήταν η παράνοια και η εγκληματική συμπεριφορά ενός ολόκληρου λαού.
Κάπως έτσι είναι σήμερα και το Ισραήλ. Δεν είναι μόνο ο Νετανιάχου, ο Μπεν Γκβιρ και οι υπόλοιποι ακροδεξιοί υπουργοί της κυβέρνησης.
Νιώθεις ότι είναι η συντριπτική πλειοψηφία του ισραηλινού λαού. Δεν φτάνουν οι μεμονωμένες φωνές για να τους ξεπλύνουν. Ούτε η τίμια φωνή της εφημερίδας Haaretz.
Αισθάνεσαι ότι είναι ένα συλλογικό έγκλημα ενός ολόκληρου λαού. Που όχι μόνο δεν αντιδρά αλλά συμμετέχει κιόλας.
Στην Ελλάδα έρχονται πολλοί ισραηλινοί. Και αγοράζουν σπίτια και στήνουν επιχειρήσεις. Κυρίως ξενοδοχειακές, ή Airbnb.
Και πάρα πολλοί από αυτούς είναι πρώην στελέχη του Ισραηλινού στρατού. Και υπάρχουν βάσιμες υπόνοιες ότι βαρύνονται με εγκλήματα πολέμου.
Και έρχονται – για μίνι διακοπές αποσυμπίεσης οι στρατιώτες που δρουν στη Γάζα. Είναι δυνατόν να είναι ευπρόσδεκτοι; Χωρίς φυσικά να είναι το ίδιο – γιατί η Ελλάδα είχε υποστεί την αγριότητα τους – πως θα μας φαινόταν αν μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου ή Ελλάδα γέμιζε με Γερμανούς πρώην εγκληματίες πολέμου που ήρθαν να κάνουν μπίζνες και διακοπές;
Κάτω από αυτές τις συνθήκες είναι λογικό η κοινή γνώμη να είναι επιφυλακτική απέναντι στο Ισραήλ και στους Ισραηλινούς.
Ακόμα και στο θέμα των υποκλοπών το Predator ήταν σύστημα παρακολούθησης Ισραηλινής τεχνολογίας. Γιατί το Ισραήλ σ’ αυτά τα συστήματα είναι κορυφαίο.
Ποιος στ’ αλήθεια πιστεύει ότι τα προϊόντα της παρακολούθησης – των Ελλήνων πολιτικών ή στελεχών – δεν είναι σήμερα σε γνώση των Ισραηλινών μυστηρίων υπηρεσιών; Με ότι αυτό συνεπάγεται…
Οι Εβραίοι υπέφεραν από την παγκόσμιες προκαταλήψεις, τον αντισημιτισμό και τον ρατσισμό.
Με αποκορύφωμα το μεγαλύτερο έγκλημα του ανθρώπου το Ολοκαύτωμα.
Σήμερα οι ίδιοι με τη στάση τους ενεργοποιούν τις προκαταλήψεις που ήταν καταχωνιασμένες και θαμμένες βαθιά στην ιστορία και ήταν εν υπνώσει. Οι ίδιοι με τη στάση τους τις ξυπνούν τα φαντάσματα της ιστορίας…
Το Ισραήλ είναι ένα παράδειγμα για το πως οι ιστορικές συνθήκες μπορούν να φέρουν τα πάνω κάτω. Και πως τίποτα στην Ιστορία δεν είναι βέβαιο. Και πως οι ρόλοι του θύτη και του θύματος κάλλιστα μπορούν να εναλλάσσονται.
Οι Εβραίοι – πάντα – ήταν ένας ιδιαίτερα ευφυής λαός.
Οφείλουν – σήμερα – να συναισθανθούν, να κατανοήσουν και να προχωρήσουν χωρίς τους Μπεν Γκβιρ.
Αυτός είναι ο όρος της ομαλής ζωής τους…
