Αι θρησκείαι πάσαι
Ύμνον τη ταφή σου
Προσφέρουσι Σεγιέντ μου
Εκπρόσωποι πολλών θρησκειών και πάνω από 100 κρατών μετέβησαν στην Τεχεράνη για να παραστούν στην κηδεία και τις τελετές αποχαιρετισμού του δολοφονηθέντος Μάρτυρα Ηγέτη της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, Μεγάλου Αγιατολλάχ Σεγιέντ Αλί Χοσεϊνί Χαμενεΐ και της οικογένειάς του.
Προσωπικά έτυχε να έχω την ευκαιρία να συναντηθώ με Ινδουιστές, Bουδιστές, Σιχ, Ελληνορθόδοξους, Ιουδαίους και βέβαια Σουνίτες και Σιίτες κληρικούς από πολλές χώρες. Πιθανότατα και άλλους τους οποίους δεν θυμάμαι αυτή τη στιγμή.
Σε κάθε περίπτωση, όπως είναι φυσικό, οι προερχόμενοι από την Ελλάδα είχαμε ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δούμε ποιοι εκπροσώπησαν την Ορθοδοξία.
Μιλήσαμε με ορθόδοξους κληρικούς από τη Ρωσία και το Κιργκιζιστάν, οι οποίοι συμμετείχαν και στην πορεία αποχαιρετισμού των μαρτύρων, την 6η Ιουλίου. Εκπροσωπούσαν εκκλησίες που υπάγονται στο μη προσκυνημένο Πατριαρχείο της Μόσχας.
Οι εν λόγω κληρικοί, παρεμπιπτόντως, έκαναν εξαιρετική εντύπωση στους Ιρανούς που έτυχε να βρεθούν κοντά τους κατά την τελετή, οι οποίοι συνέρρεαν να φωτογραφηθούν μαζί τους.
Δεν συναντήσαμε κληρικούς που να υπάγονται είτε στην Ελληνική Εκκλησία είτε στο Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης. Αν και για να είμαστε ακριβείς, μετά την αναγνώριση από τις εν λόγω εκκλησίες της σχισματικής εκκλησίας της Ουκρανίας και τη διατήρηση της αναγνώρισης της και μετά από την υιοθέτηση του filioque από την τελευταία, πολλοί Έλληνες πιστοί, περιλαμβανομένων και κατώτερων κληρικών, αμφισβητούν το κατά πόσον θα πρέπει να συνεχίσουμε να τις συγκαταλέγουμε στις Ορθόδοξες εκκλησίες[1]. Δικός μου άνθρωπος, άκρως πιστός Χριστιανός, μου έλεγε πρόσφατα “ευτυχώς που υπάρχει η Ρωσική εκκλησία και σώζει την ορθοδοξία”.
Και στις τελετές αποχαιρετισμού του Ιμάμη Αλί Χαμενεΐ, είναι επίσης – καθόλου τυχαία – εκκλησίες που υπάγονται στο Ρωσικό Πατριαρχείο που έσωσαν την τιμή της Ορθοδοξίας.
Ιρανοί φίλοι με ρωτούσαν με απορία για ποιο λόγο η Ελληνική Εκκλησία, είναι ηχηρά απούσα.
Τους εξήγησα ότι πόρρω απέχω του να είμαι ειδήμων σε εκκλησιαστικά ζητήματα. Πιθανολόγησα όμως ότι κάποιες εκκλησιαστικές ιεραρχίες λειτουργούν ως παραρτήματα (ίσως θα ήταν ορθότερη η διατύπωση “σκωληκοειδείς αποφύσεις”;) κοσμικών εξουσιών. Προς πληροφόρησή τους, τους ανέφερα και τα όσα αναφέρονται παραπάνω περί ουκρανικής εκκλησίας και filioque, χρησιμοποιώντας αναλογίες από τη δική τους θρησκεία για να γίνει κατανοητό το νόημα των αναγνωρίσεων αυτών.
Έχοντας ζήσει σε χώρα που ο κλήρος γενικά χαίρει σεβασμού (δεν ισχυρίζομαι ότι το Ιράν είναι επίγειος παράδεισος που έχει μόνον ενάρετους ανθρώπους γενικά, ή κληρικούς ειδικότερα, όμως είναι ακόμη ζωντανές κάποιες παραδόσεις από την εποχή που κληρικοί, με εξέχοντα μεταξύ τους τον πρόσφατα μαρτυρήσαντα Ιμάμη, περνούσαν περισσότερο καιρό σε φυλακές και εξορίες παρά δίπλα στην οικογένειά τους), οι φίλοι μου φάνηκε δύσκολο να πιστέψουν ότι σε άλλες χώρες στην ανώτατη ιεραρχία του κλήρου κυριαρχούν λακέδες της εγκόσμιας εξουσίας.
Και αν αναλογιστούμε πόσο πιθανό θα είναι, αν αύριο αποδημήσει εις Βάαλ ο Τραμπ ή η Φον ντερ Λάγιεν, να λείψει από την κηδεία τους αντιπροσωπεία του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως ή της Εκκλησίας της Ελλάδας, αν θυμηθούμε το εμετικό λιβάνισμα του εγκληματία πολέμου, κατά συρροήν παιδοκτόνου και πιθανά παιδοβιαστή Τραμπ από τον προκαθήμενο της “ορθοδοξίας” στις ΗΠΑ, θα καταλάβουμε ότι πρόκειται, δυστυχώς, ακριβώς για λακέδες.
Ίσως τελικά να είναι καλύτερα που έλειψαν…
Υ.Γ.
Εννοείται ότι δεν συναντήσαμε ούτε εκπροσώπους του καθολικού κλήρου…
Σημείωση:
[1] Ο γράφων ούτε θεωρεί, ούτε υποκρίνεται ότι θεωρεί κεφαλαιώδους σημασίας το ζήτημα της εκπόρευσης του Αγίου Πνεύματος. Είναι από τα ζητήματα που απασχολούν – και σωστά – τους θεολόγους.Τα προβλήματά μου με τον Καθολικισμό είναι άλλα και έχουν να κάνουν με την αιματηρή ιστορία του. Περιλαμβάνουν το ότι οργάνωσε την Παπική Ιερά Εξέταση, υποστήριξε την Ισπανική Ιερά Εξέταση, υποστήριξε τη δουλοκτησία (βρίσκοντας και δογματική δικαιολογία) υποστήριξε ασμένως τις σταυροφορίες, περιλαμβανομένου του “επεισοδίου” κανιβαλισμού στη Μααρέτ αν Νουαμάν και στην εποχή μας “έκανε την πάπια” για τις σφαγές κληρικών και μοναχών στη Νότια Αμερική που διέπραξαν τα τάγματα θανάτου του διαβόητου Νεγρεπόντε.
Η Ορθοδοξία, ευτυχώς, δεν έχει τέτοιες κηλίδες στη μακραίωνη ιστορία της.
Αν όμως τα δογματικά ζητήματα της εκκλησίας απασχολούν ελάχιστα εμένα, αυτό δε σημαίνει ότι είναι επιτρεπτό για ανώτατους κληρικούς να πουλάνε τα δόγματά τους αντί πινακίου φακής. Ιδιαίτερα όταν αυτή η πώληση γίνεται κατά παραγγελία ξένων κέντρων.
