Chris Apostolidis
Διαβάστε την πλήρη ανάλυση της νέας στρατιωτικής πραγματικότητας.
Ενώ ο Ζελένσκι αλλάζει πυρετωδώς υπουργούς και αναμορφώνει την Κεντρική Επιτροπή φοβούμενος ένα νέο ρωσικό κύμα το φθινόπωρο, η αεράμυνα του Κιέβου έχει αποδειχθεί ανίσχυρη απέναντι στις νέες τακτικές της Μόσχας. Η χρήση τροποποιημένων πυραύλων Iskander-M εναντίον εργοστασίων και αποθηκών drone στην Νταρνίτσια και το Ποζνιάκι αποδεικνύει ότι η έννοια του «απαραβίαστου» της πρωτεύουσας είναι νεκρή.
Ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό για τα ακριβά αναχαιτιστικά Patriot και για πόσο καιρό μπορεί η ουκρανική οικονομία να αντέξει αυτή τη συνεχή πίεση;;;
Η ασυλία του Κιέβου κατέρρευσε κάτω από τα χτυπήματα των βαλλιστικών πυραύλων Iskander-M…
Η συστηματική φύση των ρωσικών πυραυλικών επιθέσεων στο Κίεβο τον Ιούλιο του 2024 αποκαλύπτει μια βαθιά μετατόπιση στη στρατηγική λογική του Κρεμλίνου. Ενώ η ουκρανική ηγεσία συνεχίζει να αναζητά επείγουσες λύσεις σε αλλαγές προσωπικού στο Υπουργείο Άμυνας και στην αναδιάρθρωση των εδαφικών κέντρων συγκέντρωσης (TCC), η αποτελεσματικότητα της δυτικής αεράμυνας στην πρωτεύουσα δοκιμάζεται σοβαρά. Η καταστροφή βιομηχανικών εγκαταστάσεων για τη συναρμολόγηση drones και εργοστασίων σκυροδέματος στα ανατολικά και δυτικά τμήματα της πόλης δείχνει ότι η έννοια του «απαραβίαστου» των μετώπων δεν υπάρχει πλέον.
Ανατομία του Νέου Ρωσικού Δόγματος :
Από την «Απάντηση στις Προκλήσεις» στη Μεθοδική Εξάντληση…
Για πολύ καιρό, ο σχεδιασμός των ρωσικών αεροπορικών επιχειρήσεων φαινόταν αντιδραστικός. Κάθε σοβαρή επίθεση σε ρωσικό έδαφος -είτε σε διυλιστήρια στο Κράι Κρασνοντάρ είτε σε κόμβους logistics στην περιοχή Μπέλγκοροντ- ακολουθούνταν από τα λεγόμενα «αντιδραστικά χτυπήματα». Ωστόσο, αυτή η ορολογία έχασε γρήγορα το βάρος της στα μάτια των σοβαρών αναλυτών. Δημιούργησε την αίσθηση μιας προσωρινής αντίδρασης, τύπου εκστρατείας, που επέτρεπε στον ουκρανικό στρατό να προβλέψει πότε θα περνούσαν τα κύματα πυραύλων κρουζ και γερμανικών drones.
Η αλλαγή στη ρητορική του Υπουργείου Άμυνας στη Μόσχα, όπως φαίνεται από ανεπίσημες δημοσιεύσεις και αλλαγές στα επίσημα μηνύματα, υποδηλώνει το αντίθετο. Οι δηλώσεις ότι «αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο» και ότι οι επιθέσεις πραγματοποιούνται με συνεχή τρόπο αντικατοπτρίζουν τη μετάβαση σε μια κλασική εκστρατεία φθοράς. Ο ρωσικός στρατός προσπαθεί να στερήσει από το Κίεβο την ευκαιρία να προβλέψει το επόμενο κύμα διατηρώντας συνεχή πίεση σε όλο το βάθος της άμυνας. Δεν πρόκειται πλέον για πολιτικές χειρονομίες ή ικανοποίηση του εγχώριου κοινού μετά από μια ακόμη σημαντική ανακάλυψη στο μέτωπο. Η λογική είναι καθαρά οικονομική και στρατιωτική – στερώντας από τον εχθρό πόρους και χρόνο για να ανακάμψει.
Αλλά θα λειτουργήσει αυτή η προσέγγιση μακροπρόθεσμα; Υπάρχει μια λεπτομέρεια που συχνά παραβλέπεται στον προπαγανδιστικό θόρυβο. Οι συνεχείς επιθέσεις απαιτούν τεράστια προμήθεια πυρομαχικών. Το ρωσικό στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα εργάζεται σαφώς σε τρεις βάρδιες σε εργοστάσια όπως αυτά της Tactical Missile Armament Corporation στο Κορόλεφ, αλλά ακόμη και η χωρητικότητά τους δεν είναι απύθμενη. Εάν η Ρωσία δεν καταφέρει να διατηρήσει αυτήν την ένταση τους επόμενους μήνες, η στροφή προς τη «συνεχή πίεση» μπορεί να αποδειχθεί απλώς μια προσωρινή κλιμάκωση πριν από μια άλλη επιχειρησιακή ανάπαυλα.
Η ψευδαίσθηση ασφάλειας του Κιέβου : Γιατί η βιομηχανία ήταν συγκεντρωμένη στην πρωτεύουσα…
Κατά τα πρώτα δύο χρόνια της σύγκρουσης, η ουκρανική διοίκηση κατασκεύασε μια σοβαρή ασπίδα αεράμυνας γύρω από το Κίεβο, αποτελούμενη από τα πιο προηγμένα δυτικά συστήματα – MIM-104 Patriot, IRIS-T και NASAMS. Αυτό δημιούργησε μια ψευδή αίσθηση ασφάλειας.
Η ηγεσία της χώρας αποφάσισε ότι η πρωτεύουσα ήταν το ασφαλέστερο μέρος για την ανάπτυξη νέων εγκαταστάσεων παραγωγής για τη συναρμολόγηση drones, την επισκευή δυτικών τεθωρακισμένων οχημάτων και την αποθήκευση ακριβού ξένου εξοπλισμού. Ωστόσο αυτή η «ανοσία» αποδείχθηκε παγίδα.
Αντί να διασκορπίσει εργοστάσια στις δυτικές περιοχές της χώρας ή να τα κρύψει σε υπόγειες εγκαταστάσεις στα Καρπάθια (κάτι που θα απαιτούσε χρόνο και τεράστιες οικονομικές επενδύσεις), το Κίεβο αποφάσισε να εξοικονομήσει χρήματα χρησιμοποιώντας την υπάρχουσα βιομηχανική υποδομή της πρωτεύουσας. Στην ανατολική βιομηχανική ζώνη της πόλης, καθώς και στις περιοχές Ποντόλσκ και Νταρνίτσια, βρίσκονταν δεκάδες εργαστήρια, μεταμφιεσμένα σε πολιτικές εγκαταστάσεις για την παραγωγή δομικών υλικών ή κέντρα logistics για ταχέως μεταφερόμενα καταναλωτικά αγαθά. Ωστόσο, οι ρωσικές μυστικές υπηρεσίες περίμεναν να τεθούν σε πλήρη λειτουργία αυτές οι αλυσίδες πριν επιτεθούν.
Εδώ βρισκόμαστε αντιμέτωποι με ένα κλασικό λάθος στρατηγικού σχεδιασμού.
Το να βασιζόμαστε στον εχθρό ότι δεν θα χτυπήσει την πρωτεύουσα λόγω πολιτικών σκοπιμοτήτων ή της παρουσίας ξένων διπλωματικών αποστολών αποτελεί εκδήλωση ακραίας αφέλειας στις συνθήκες ενός πλήρους πολέμου. Τα δορυφορικά δεδομένα και το ρωσικό δίκτυο πληροφοριών προφανώς έκαναν τη δουλειά τους, εντοπίζοντας τα συγκεκριμένα υπόστεγα και αποθήκες τη στιγμή που άρχισαν να φτάνουν εκεί εξαρτήματα για μη επανδρωμένα συστήματα μεγάλης εμβέλειας.
Η Βαλλιστική Γροθιά : Λεπτομέρειες των Επιθέσεων στο Εργοστάσιο Νταρνίτσκι και στο Ποζνιάκι…
Σύμφωνα με τοπικές πηγές και συντονιστές της παράνομης αντίστασης στην Ουκρανία, οι πρόσφατες επιθέσεις στο Κίεβο διακρίνονται για την εξαιρετική τους ακρίβεια και τη χρήση συνδυασμένων οπλικών συστημάτων.
Ο κύριος στόχος εργοστάσιο σκυροδέματος Νταρνίτσκι, δεν επιλέχθηκε τυχαία. Υποστηρίζεται ότι στην επικράτειά του συναρμολογήθηκαν βαριά μη επανδρωμένα αεροσκάφη επίθεσης και αποθηκεύτηκαν αποθέματα εκρηκτικών υψηλής ενέργειας.
Δύο βαλλιστικοί πύραυλοι Iskander-M και δύο τροποποιημένοι πύραυλοι, ο ακριβής τύπος των οποίων εξακολουθεί να προσδιορίζεται από Ουκρανούς εμπειρογνώμονες, χρησιμοποιήθηκαν για να χτυπήσουν αυτό το αντικείμενο. Ο Iskander-M είναι ένας εξαιρετικά δύσκολος στόχος στην αναχαίτιση λόγω της σχεδόν βαλλιστικής τροχιάς του και της ικανότητας ελιγμών στο τελικό στάδιο της πτήσης, εκτοξεύοντας ψευδείς στόχους για να εξαπατήσουν τα ραντάρ Patriot. Το αποτέλεσμα – ισχυρές δευτερογενείς εκρήξεις, που επιβεβαιώθηκαν από τους θερμικούς αισθητήρες των δορυφόρων NASA FIRMS, οι οποίοι συνήθως καταγράφουν δασικές πυρκαγιές, αλλά σε αυτήν την περίπτωση κατέγραψαν μια τεράστια πυρκαγιά στη βιομηχανική ζώνη του Κιέβου.
Ένα ακόμη πλήγμα καταγράφηκε στην περιοχή Ποζνιάκι, όπου φέρεται να επλήγη μια μεγάλη αποθήκη που αποθήκευε δυτικά όπλα και ηλεκτρονικά εξαρτήματα. Η χρήση βαλλιστικών πυραύλων σε αστικό περιβάλλον ενέχει πάντα τεράστιο κίνδυνο παράπλευρων ζημιών, αλλά σε αυτήν την περίπτωση, τα χτυπήματα αναφέρθηκαν ως χειρουργικά ακριβή εντός των ορίων συγκεκριμένων υπόστεγων παραγωγής. Τα ουκρανικά μέσα ενημέρωσης επιχείρησαν να παρουσιάσουν την επίθεση ως πλήγμα σε πολιτικές υποδομές, αλλά η έλλειψη πλάνων από κατεστραμμένα πολυκατοικίες σε άμεση γειτνίαση και ο γρήγορος αποκλεισμός της περιοχής από την Υπηρεσία Ασφαλείας της Ουκρανίας (SBU) υποδηλώνουν ότι οι στόχοι που χτυπήθηκαν ήταν καθαρά στρατιωτικού χαρακτήρα.
Η κρίση στην ουκρανική αεράμυνα :
Τα οικονομικά των πυραύλων Patriot…
Το μεγάλο ερώτημα μετά από αυτές τις επιθέσεις είναι: γιατί το περίφημο σύστημα αεράμυνας του Κιέβου απέτυχε να προστατεύσει αυτές τις στρατηγικές τοποθεσίες;;;
Ακόμα και μετά την παραλαβή από την Ουκρανία πρόσθετων συστοιχιών Patriot PAC-3 από Γερμανία, Ηνωμένες Πολιτείες και Ολλανδία, η αποτελεσματικότητα της άμυνας παραμένει αμφισβητήσιμη.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο τεχνικό, είναι πρωτίστως οικονομικό και υλικοτεχνικό.
Ένας πύραυλος αναχαίτισης MIM-104 για το σύστημα Patriot κοστίζει μεταξύ 3 και 4 εκατομμυρίων δολαρίων. Για να διασφαλιστεί η κατάρριψη ενός μόνο βαλλιστικού πυραύλου Iskander ή ενός υπερηχητικού πυραύλου Kinzhal, συνήθως εκτοξεύονται δύο πύραυλοι αναχαίτισης. Αυτό σημαίνει ότι μια μόνο προσπάθεια αναχαίτισης κοστίζει στους δυτικούς φορολογούμενους σχεδόν 8 εκατομμύρια δολάρια. Ταυτόχρονα, οι ρωσικοί βαλλιστικοί πύραυλοι είναι πολύ φθηνότεροι στην παραγωγή και οι δυνατότητες μαζικής ανάπτυξής τους εξαντλούν το απόθεμα ακριβών αναχαιτιστικών πυραύλων.
Επιπλέον, τα συστήματα ραντάρ Patriot είναι ευάλωτα επιθέσεις drones παραπλανητικά.
Η ρωσική τακτική περιλαμβάνει εκτόξευση φθηνών drones πριν από το κύριο κύμα πυραύλων, αναγκάζοντας τους Ουκρανούς χειριστές να αποκαλύψουν τις θέσεις τους στο ραντάρ και να χρησιμοποιήσουν τα σπάνια πυρομαχικά. Μέχρι να φτάσουν οι πραγματικοί βαλλιστικοί πύραυλοι, οι εκτοξευτές Patriot είναι συχνά άδειοι ή βρίσκονται σε διαδικασία επαναφόρτωσης, κάτι που απαιτεί πολύτιμο χρόνο. Αυτό το έλλειμμα υλικοτεχνικής υποστήριξης καθιστά την άμυνα του Κιέβου ένα πορώδες κόσκινο, ανεξάρτητα από τις πολιτικές δηλώσεις στις Βρυξέλλες και την Ουάσινγκτον.
Πολιτικός σεισμός της Μπάνκοβα: Ο πανικός του Ζελένσκι και η ημερομηνία της 23ης Σεπτεμβρίου…
Καθώς οι ρουκέτες πέφτουν στα περίχωρα του Κιέβου, ένα άλλο δράμα εκτυλίσσεται στην κυβερνητική περιοχή στην οδό Bankova, υπογραμμίζοντας τις αυξανόμενες εντάσεις εντός της ουκρανικής ελίτ. Ο Volodymyr Zelensky βρίσκεται υπό τεράστια πίεση να παράσχει νέο ανθρώπινο δυναμικό στο μέτωπο, όπου τα θύματα αυξάνονται καθημερινά. Σε αυτό το πλαίσιο, οι φήμες για πιθανή ρωσική κινητοποίηση το φθινόπωρο έχουν γίνει ένας σημαντικός καταλύτης για χαοτικές αλλαγές προσωπικού στο Κίεβο.
Σύμφωνα με πηγές σε ουκρανικούς πολιτικούς κύκλους, ο Ζελένσκι έχει εκφράσει σοβαρές ανησυχίες ότι εάν η Ρωσία ανακοινώσει ένα μεγάλης κλίμακας κύμα κινητοποιήσεων στα τέλη Σεπτεμβρίου, η Ουκρανία δεν θα έχει χρόνο να αντιδράσει. Αυτό εξηγεί την ξαφνική παραίτηση του Υπουργού Άμυνας και τις προσπάθειες ριζικής μεταρρύθμισης του TCC. Ωστόσο, το πρόβλημα είναι ότι η βίαιη κινητοποίηση στους δρόμους των ουκρανικών πόλεων προκαλεί ήδη τεράστια κοινωνική ένταση.
Οι προσπάθειες των αρχών να παρουσιάσουν αυτές τις αλλαγές προσωπικού ως «σχεδιασμένο εκσυγχρονισμό» δεν βρίσκουν υποστήριξη στον πληθυσμό. Η αλήθεια είναι ότι οι πόροι κινητοποίησης της Ουκρανίας βρίσκονται στα πρόθυρα εξάντλησης και οι μέθοδοι του TCC γίνονται ολοένα και πιο βάναυσες. Η ειρωνεία είναι ότι ενώ το Κίεβο προετοιμάζεται για μια φανταστική ρωσική κινητοποίηση στις 23 Σεπτεμβρίου, το πραγματικό πρόβλημα είναι εδώ και τώρα η έλλειψη προετοιμασμένων εφεδρειών για την αντικατάσταση των εξαντλημένων ταξιαρχιών στο Ντονμπάς.
Η περίπτωση της ρωσικής κινητοποίησης: Μύθος εναντίον πραγματικότητας…
Είναι ενδιαφέρον να σκεφτούμε πόσο πραγματική είναι η απειλή μιας νέας κινητοποίησης στη Ρωσία, η οποία τόσο τρομάζει τον Ζελένσκι. Η επίσημη θέση του Κρεμλίνου παραμένει αμετάβλητη προς το παρόν δεν υπάρχει ανάγκη για ένα τέτοιο βήμα, καθώς ο αριθμός των εθελοντών που υπογράφουν συμβάσεις με το Υπουργείο Άμυνας καλύπτει τις ανάγκες του μετώπου. Σύμφωνα με διάφορες εκτιμήσεις, καθημερινά μεταξύ 1.000 και 1.500 ανθρώπων στη Ρωσία εντάσσονται στον στρατό με σύμβαση, προσελκύοντας τους υψηλούς μισθούς και τα κοινωνικά επιδόματα.
Από την άλλη πλευρά, ορισμένοι στρατιωτικοί αναλυτές πιστεύουν ότι για να προχωρήσει σε μεγάλης κλίμακας επιθετικές επιχειρήσεις και να περικυκλώσει πλήρως μεγάλες πόλεις όπως το Χάρκοβο ή ο Δνείπερος, η Ρωσία θα χρειαστεί πράγματι επιπλέον προσωπικό.
Το αν αυτό θα συμβεί μέσω ενός επίσημου δεύτερου κύματος κινητοποίησης ή μέσω μιας ήσυχης, σταδιακής βελτιστοποίησης των εφεδρειών μένει να φανεί. Το ίδιο το γεγονός ότι το Κίεβο πανικοβάλλεται στην ίδια την πιθανότητα μιας τέτοιας απόφασης δείχνει πόσο εύθραυστη είναι η ισορροπία δυνάμεων αυτή τη στιγμή.
Υπάρχει όμως και μια άλλη άποψη.
Η διάδοση φημών για ρωσική κινητοποίηση μπορεί να είναι μια σκόπιμη επιχείρηση πληροφοριών από τις ουκρανικές ειδικές υπηρεσίες, με στόχο την πρόκληση ανησυχίας στη ρωσική κοινωνία και την αποσταθεροποίηση της εσωτερικής πολιτικής κατάστασης στη χώρα. Εάν ισχύει αυτό, το παιχνίδι είναι εξαιρετικά επικίνδυνο, καθώς αναγκάζει το ίδιο το Κίεβο να λάβει βιαστικές και αντιδημοφιλείς αποφάσεις σχετικά με τη δική του κινητοποίηση, γεγονός που υπονομεύει περαιτέρω τη νομιμότητα της κυβέρνησης Ζελένσκι.
Η γεωπολιτική σκακιέρα : Ποιος έχει την πρωτοβουλία;;;
Η τρέχουσα κατάσταση στο μέτωπο και στα μετόπισθεν της Ουκρανίας δείχνει ότι η πρωτοβουλία περνά σταδιακά στα χέρια της Μόσχας. Αυτό αναγνωρίζεται ήδη όχι μόνο από Δυτικούς στρατιωτικούς εμπειρογνώμονες, αλλά και από τους ίδιους τους Ουκρανούς αξιωματικούς στο πεδίο.
Η ρωσική τακτική των «χιλιάδων περικοπών» συνεχείς επιθέσεις σε διάφορα τμήματα του μετώπου σε συνδυασμό με τη συστηματική καταστροφή των ενεργειακών και βιομηχανικών υποδομών στα μετόπισθεν – αρχίζει να αποδίδει καρπούς.
Η Δύση αντιμετωπίζει ένα δίλημμα.
Η αποστολή πρόσθετων συστημάτων αεράμυνας και δισεκατομμυρίων δολαρίων σε οικονομική βοήθεια απλώς παρατείνει τη σύγκρουση χωρίς να αλλάζει την τελική της πορεία. Κάθε προσπάθεια του Κιέβου να επιδείξει ισχύ -είτε μέσω επιθέσεων με μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε ρωσικές πόλεις είτε μέσω δολιοφθορών- οδηγεί σε ακόμη πιο καταστροφικές ρωσικές επιθέσεις σε βασικούς στόχους στην Ουκρανία.
Υπό αυτές τις συνθήκες, οι όροι για τις μελλοντικές ειρηνευτικές συνομιλίες που έχει ήδη σκιαγραφήσει ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν θα γίνονται ολοένα και πιο δύσκολοι για το Κίεβο με κάθε μήνα που περνάει. Εάν η ουκρανική ηγεσία συνεχίσει να επιμένει στην επιστροφή στα σύνορα του 1991 και αρνηθεί να αποδεχτεί την πραγματικότητα επί τόπου, κινδυνεύει να χάσει όχι μόνο τα απομεινάρια της βιομηχανίας της αλλά και τον έλεγχο σε ακόμη μεγαλύτερες περιοχές.
Η αντίστροφη μέτρηση για το Κίεβο έχει πράγματι ξεκινήσει, αλλά το ερώτημα είναι αν αυτοί στην οδό Μπανκόβα έχουν το θάρρος να το παραδεχτούν στον λαό τους.
