Δεν υποκύπτει και αντέχει, η λιβανέζικη οργάνωση της Χεζμπολλά: παρότι, απέναντί της, δεν βρίσκεται μόνο το εξοπλιστικά πανίσχυρο (λόγω και των Αμερικανών “θείων”) ισραηλινό παρά-κράτος, αλλά και ο ίδιος ο πρόεδρος του Λιβάνου (Μισέλ Αούν) και σημαντικό μέρος του πολιτικού κατεστημένου της “χώρας των κέδρων”, υπό την αμερικανική και ευρωπαϊκή (ιδιαίτερα, γαλλική) φιλοσιωνιστική πίεση, η λιβανέζικη οργάνωση, σεβόμενη την ιστορία της και την βιωμένη πραγματικότητα, αρνείται να δεχθεί και να εφαρμόσει την υποτιθέμενη, νιοστή “συμφωνία εκεχειρίας”, που προέκυψε από τις “άμεσες διαπραγματεύσεις Λιβάνου και Ισραήλ”, που έλαβαν χώρα στην Ουάσινγκτον, προ ημερών.
Και είναι η στοιχειώδης γνώση των πολέμων και των συγκρούσεων μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου (και όχι μόνο αυτού, βέβαια), που καθοδηγεί αυτήν την άμεση και ξεκάθαρη απάντηση του σιιτικού κινήματος, του οποίου, όμως – αξίζει να σημειωθεί, ότι – η επιρροή και αναγνώριση διαπερνά την κοινωνία του Λιβάνου, όπως και τις διαφορετικές εθνικές/θρησκευτικές του ομάδες, όπως αποδεικνύουν και δημοσκοπήσεις που διεξάγονται από φορείς ερευνών, που κάθε άλλο παρά φίλα προσκείμενοι στην Χεζμπολλά, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν.
Όταν το Ισραήλ, με “κυβέρνηση Νετανιάχου” ή με, σχεδόν, οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση, επί δεκαετίες επιδεικνύει την ίδια ακατάβλητη διάθεση να μην τηρεί και να μην σέβεται οποιαδήποτε “συμφωνία κατάπαυσης του πυρός”, αλλά – λόγω και του μοναδικού, σε διεθνές επίπεδο – καθεστώτος “ακαταδίωκτου”, που έχει, με διάφορους τρόπους, εξασφαλίσει, τότε και κάθε κράτος ή οργάνωση, που αποφασίζει να αντιμετωπίσει τον σιωνιστικό εθνικισμό (γιατί, περί αυτού πρόκειται), αν επιθυμεί να διατηρήσει τα ερείσματά του και την αξιοπρέπειά του, δεν μπορεί παρά να απορρίπτει, ως πλαστές και ψευδεπίγραφες, παρόμοιες “λεόντειες συμφωνίες”, όπως αυτή, που υποτίθεται ότι συνήφθη, κατά την τρέχουσα εβδομάδα, από τις “διαπραγματεύσεις της Ουάσινγκτον”. Γιατί, στην πραγματικότητα, ούτε ο μεσολαβητής (οι ΗΠΑ, δηλαδή), είναι ανεξάρτητος, ούτε η ισορροπία δυνάμεων, όπου ο Λίβανος δεν γνωρίζει κανείς αν διαθέτει πραγματικό στρατό, απέναντι στην στρατοκρατική οντότητα του Ισραήλ, που την “ντοπάρει” – με όπλα και κάθε είδους στήριξη – η Δύση, ακόμη και εν μέσω γενοκτονίας, μάς οδηγεί στο συμπέρασμα, ότι αυτή η συμφωνία θα τηρηθεί από την πλευρά του Ισραήλ.
Αντίθετα, εδώ και δεκαετίες, πάγια τακτική του, είναι η καταπάτηση κάθε υπάρχουσας συμφωνίας και η δημιουργία τετελεσμένων, από τα οποία, ο εκάστοτε Άραβας αντίπαλος (καθώς, είναι προφανές, ότι για το Ισραήλ “καλός Άραβας, είναι μόνο ο νεκρός Άραβας”), μπορεί να απεμπλακεί μόνο μετά από λυσσώδη αντίσταση και ποταμούς αίματος αθώων και στελεχών των ενόπλων κινημάτων αντίστασης.
Έτσι, λοιπόν, ο Ναϊμ Κασσέμ, που ανέλαβε το μεγάλο έργο της διαδοχής και επέκτασης της στρατιωτικής και κοινωνικής δράσης, που χαρακτήριζε, επί δεκαετίες, την οργάνωση, υπό την ηγεσία του – πολύπλευρα χαρισματικού – Χασάν Νασράλα, αρνήθηκε την αποδοχή της “συμφωνίας της Ουάσινγκτον”, για όσο διάστημα το Ισραήλ εξακολουθεί να βομβαρδίζει με μανία τον νότιο Λίβανο, διαλύοντας δημόσιες υποδομές και σκοτώνοντας πλήθος αθώων, που “πληρώνουν” την δολοφονική/ρατσιστική του μανία. Ο Λιβανέζος ηγέτης τόνισε ότι η Χεζμπολλά θα πάψει τις εχθροπραξίες, από την πλευρά της, μόνο αν – πρώτα – ο Ισραηλινός εισβολέας, σταματήσει πλήρως τις επιθέσεις (από στεριά, θάλασσα και αέρα) στο σύνολο της λιβανέζικης επικράτειας, αποσύρει τα στρατεύματά του από τον νότιο Λίβανο και απελευθερώσει τους Λιβανέζους κρατούμενους, που έχει συλλάβει. Ακόμη, απαίτησε την επιστροφή στις κατοικίες τους, των ντόπιων, ιδιαίτερα στον νότο της χώρας, που εξαναγκάστηκαν σε φυγή, λόγω των διαρκών ανηλεών, “κατά δικαίων και αδίκων” ισραηλινών βομβαρδισμών και επιθέσεων.
Ο Κασσέμ, στάθηκε ιδιαίτερα αρνητικά, απέναντι στην ύπαρξη άμεσων διαπραγματεύσεων με το Ισραήλ, χαρακτηρίζοντάς τις “αντίθετες με το δίκαιο του Λιβάνου, ανώφελες, ταπεινωτικές και ντροπιαστικές για την “χώρα των κέδρων”, που απορρίπτονται καθ’ ολοκληρίαν, από μεγάλα τμήματα της λιβανέζικης κοινωνίας”. Ενώ, θεωρεί την τήρηση μίας τέτοιας συμφωνίας, ως “παράδοση, μία ήττα που θα έκανε πράξη όλους τους στόχους του Ισραήλ”.
Την Τετάρτη, 3 Μαϊου, οι κυβερνήσεις του Ισραήλ και του Λιβάνου, κατέληξαν σε συμφωνία “υπό όρους κατάπαυσης του πυρός”, που περιλαμβάνει την πλήρη παύση των επιθέσεων της Χεζμπολλά κατά των ισραηλινών εισβολέων, την απόσυρση της οργάνωσης από τις περιοχές νότια του ποταμού Λιτάνι και την δημιουργία “πιλοτικών ζωνών ελέγχου” από τον λιβανέζικο στρατό, στον νότιο Λίβανο, από όπου θα αποκλειόταν η ύπαρξη και δράση “μη κρατικών παραγόντων”. Και, όλα αυτά, ως έναρξη μίας διαδικασίας συνολικής συμφωνίας για οριστική κατάπαυση του πυρός και σύναψη κάποιας μορφής συμφωνίας, ανάμεσα σε Λίβανο και Ισραήλ.
Η Χεζμπολλά, όμως, που έχει – σύμφωνα με τους Ισραηλινούς – προκαλέσει τον θάνατο 28 Ισραηλινών στρατιωτών (ενώ η ίδια η οργάνωση, μιλά για πολύ περισσότερους Ισραηλινούς νεκρούς), μετά από τις 6 Μαρτίου του 2026, όταν ξεκίνησε ο νέος “κύκλος βίας” ανάμεσα στις δύο πλευρές, δεν παραδίδεται και δεν υπακούει στις “έξωθεν εντολές και πιέσεις”.
Συνεχίζει να αγωνίζεται, να συσπειρώνεται και να εκπλήσσει, με την σπάνια ανθεκτικότητά της…