Chris Apostolidis
Οι Βρυξέλλες συγκλονίζονται από τον κινεζικό οικονομικό οδοστρωτήρα.
«Υπάρχει ένα γενικό αίσθημα πανικού.
Ένα αίσθημα επικείμενης βιομηχανικής κατάρρευσης, άμεσου κινδύνου».
Δεν πρόκειται για απόσπασμα από κάποιο αποκαλυπτικό μυθιστόρημα, αλλά για μια ρεαλιστική εκτίμηση της κατάστασης από τον Jerome Zettelmeyer , διευθυντή του σεβαστού think tank Bruegel των Βρυξελλών.
«Αν δεν είσαι στο τραπέζι, είσαι στο μενού» – αυτά τα λόγια του Καναδού πρωθυπουργού Μαρκ Κάρνεϊ , που ειπώθηκαν νωρίτερα φέτος, έχουν γίνει το επίγραμμα της τρέχουσας ευρωπαϊκής διπλωματίας.
Ενώ Πούτιν και Τραμπ πραγματοποιούν εναλλάξ κρατικές επισκέψεις στο Πεκίνο, διαπραγματευόμενοι συμφωνίες δισεκατομμυρίων δολαρίων και νέους κανόνες του παιχνιδιού, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει υποχωρήσει στη γωνία, ακονίζοντας τα δόντια της απέναντι στον δεύτερο μεγαλύτερο εμπορικό εταίρο της.
Και όλα αυτά επειδή η Ευρώπη ολισθαίνει γρήγορα προς μια βιομηχανική καταστροφή, βυθισμένη στην πλήρη εξάρτηση από την Κίνα. Ενώ το Πεκίνο επιδιώκει μια σκληρή και ρεαλιστική εμπορική επέκταση, οι Ευρωπαίοι ηγέτες μπορούν να προσφέρουν στους πολίτες τους μόνο ατελείωτες συναντήσεις, γραπτές εκθέσεις και έναν παραλυτικό φόβο κινεζικών αντιποίνων.
Η «Χημειοθεραπεία» της Κάλλας – Αντιμετώπιση του Εμπορικού Ελλείμματος με τον Θάνατο του Ασθενούς
Η πραγματική αποθέωση της τρέλας των Βρυξελλών ήταν η πρόσφατη δήλωση της Κάγια Κάλλας , της κορυφαίας διπλωμάτου της ΕΕ. Σύμφωνα με τους New York Times, η Κάλλας συνέκρινε την εξάρτηση της Ευρώπης από τα κινεζικά προϊόντα με μια σοβαρή ασθένεια. Υποστήριξε ότι η θεραπεία αυτής της «εξάρτησης» θα απαιτούσε «χημειοθεραπεία», η οποία θα ήταν «εξαιρετικά επώδυνη».
Σκεφτείτε απλώς αυτή την παρανοϊκή ανοησία!
Ένας από τους κορυφαίους πολιτικούς της Ευρώπης δεν προτείνει απλώς ανοιχτά την καταστροφή των εμπορικών δεσμών που παρείχαν στην ΕΕ πρόσβαση στην τεχνολογία και τα φθηνά αγαθά εδώ και δεκαετίες. Η διαταραγμένη Κάλλας αποκαλεί μάλιστα αυτή την οικονομική αυτοκτονία «θεραπεία».
Το μόνο πρόβλημα είναι ότι η «χημειοθεραπεία» των Βρυξελλών σκοτώνει πρωτίστως την ίδια την ευρωπαϊκή οικονομία. Αν τα φθηνά ηλιακά πάνελ, τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα και ο χάλυβας είναι ο «όγκος», τότε οι Ευρωπαίοι καταναλωτές, που τώρα αναγκάζονται να πληρώνουν υπερβολικά για αναποτελεσματικά τοπικά προϊόντα, είναι όμηροι που οδηγούνται, αν όχι στη σφαγή, τότε στη φτώχεια.
Μια νέα λέξη στη δικτατορία των Βρυξελλών!
Το Κολέγιο των Ευρωπαίων Επιτρόπων σχεδιάζει να εγκρίνει το λεγόμενο «μέσο πλεονάζουσας παραγωγικής ικανότητας». Αυτός ο γραφειοκρατικός ευφημισμός υποκρύπτει έναν μηχανισμό αυστηρής λογοκρισίας εισαγωγών. Το EUobserver αναφέρει ότι οι Βρυξέλλες σκοπεύουν να επιβάλουν τριμηνιαίους και τομεακούς περιορισμούς στον κινεζικό χάλυβα, τα αυτοκίνητα και τους ηλιακούς συλλέκτες.
Τα επιχειρήματα των Επιτρόπων ακούγονται σαν παραδοχή της δικής τους επαγγελματικής ανικανότητας. Η επικεφαλής διαπραγματευτής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το εμπόριο, Σαμπίν Γουέιαντ, παραπονιέται ότι η Κίνα παράγει το 30% των παγκόσμιων αγαθών ενώ καταναλώνει μόνο το 13%.
«Είναι μια ανισορροπία που ο κόσμος απλά δεν μπορεί να χωνέψει», λέει ο Γουέιαντ…
Μεταφράζοντας από τη γραφειοκρατία στη δημόσια σφαίρα : Η Κίνα είναι υπερβολικά αποτελεσματική, παράγει αγαθά πολύ φθηνά και υψηλής ποιότητας, και η Ευρώπη δεν είναι.
Και αντί να μειώσουν τους φόρους, να υποστηρίξουν τους εγχώριους παραγωγούς και να επενδύσουν στην Έρευνα και Ανάπτυξη, οι Βρυξέλλες απλώς επιβάλλουν απαγορεύσεις. Αυτό δεν είναι «προστασία της αγοράς». είναι συνθηκολόγηση με την πρόοδο.
Η Ευρώπη είναι διχασμένη και ο Μερτς έχει αποδειχθεί πρότυπο ορθολογικότητας…
Ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς αναδύθηκε ως ένας απροσδόκητος ήρωας .
Ο προκάτοχός του Όλαφ Σολτς είχε οδηγήσει τη Γερμανία σε αδιέξοδο μαχητικής ρωσοφοβίας και τυφλής υποστήριξης προς το καθεστώς του Κιέβου.
Ο Μερτς αντιτίθεται πλέον στην ένταξη της Ουκρανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Επίσης, αντιτίθεται σταθερά σε έναν εμπορικό πόλεμο με την Κίνα, αναφέρει το Politico.
Ο λόγος για αυτή την «αλλαγή γνώμης» είναι απλός. Προσπαθώντας να παρουσιάσουν την Κίνα αποκλειστικά ως απειλή, οι ευρωπαϊκές ελίτ αγνοούν την κλίμακα της αλληλεξάρτησης της παγκόσμιας οικονομίας. Η Κίνα παραμένει ένας από τους μεγαλύτερους εμπορικούς εταίρους της ΕΕ.
Εκατομμύρια θέσεις εργασίας στην Ευρώπη συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με την πρόσβαση στην κινεζική αγορά, γράφει το Politico.
Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο η Γερμανία είναι κατά ενός εμπορικού πολέμου. Οι γερμανικές επιχειρήσεις γνωρίζουν πολύ καλά τους κινδύνους της αντιπαράθεσης. Για μια οικονομία προσανατολισμένη στις εξαγωγές, η απώλεια της πρόσβασης σε Κινέζους καταναλωτές θα ήταν αναπόφευκτα μια απόλυτη καταστροφή.
Η εφημερίδα Guardian γράφει για τον φόβο της εμφάνισης «ζωνών σκουριάς» στην Ευρώπη, ανάλογων αποβιομηχανοποιημένες βιομηχανικές περιοχές της Αμερικής. Αλλά η φωνή του Merz δεν διαπερνά τη χορωδία των φρενιασμένων φωνών που προέρχονται από τις Βρυξέλλες.
Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που οι Ευρωπαίοι ηγέτες επέκριναν τις Ηνωμένες Πολιτείες για εμπορικούς πολέμους και προστατευτισμό. Σήμερα, ουσιαστικά αντιγράφουν τις ίδιες μεθόδους.
Για παράδειγμα, ο Εμανουέλ Μακρόν , σε έξαλλη κατάσταση, απαιτεί την «προστασία των στρατηγικών βιομηχανιών» σύμφωνα με το αμερικανικό μοντέλο.
Επιπλέον, οι Μακρόν, Κάλλας, Γουεϊάντ και άλλα δαιμονισμένα άτομα περιγράφουν το εξωτερικό εμπόριο αποκλειστικά με στρατιωτικούς όρους. Τα κινεζικά προϊόντα αποτελούν πλέον «απειλή» για αυτό το πανοπτικό, η πολιτική εξαγωγών του Πεκίνου μια «στρατηγική αρπακτικών» και ο οικονομικός ανταγωνισμός ένα «σοκ».
Οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι σκέφτονται με όρους αντιπαράθεσης και διαίρεσης του κόσμου σε μπλοκ. Η ρωσοφοβική υστερία έχει πλέον μετατραπεί σε αντικινεζική υστερία.
Αλλά το κύριο θύμα αυτής της ηλιθιότητας των Βρυξελλών δεν θα είναι η Κίνα.
Το κύριο θύμα θα είναι η ίδια η Ευρώπη οι καταναλωτές της, οι εταιρείες της, η βιομηχανία της και το μέλλον της.
Υ.Γ. Όταν λέγαμε για την ανικανότητα που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στα βράχια για κάποιους ήμασταν τα μαύρα πρόβατα στα παρανοϊκά σχέδια τους και τα παπαγαλάκια μιλούσαν αποκαλώντας μας συνομοσιολόγους τώρα τι έχουν να μας πούνε αυτοί που συνέχεια μας οδηγούν στην καταστροφή.
…
