Στις σημερινές ιδιαίτερες συνθήκες δεν μπορεί να υπάρξει αντιπολίτευση στην πολιτική Μητσοτάκη και ανατροπή της κυβέρνησης του , χωρίς να αμφισβητηθεί πραγματικά σε ουσιώδεις πλευρές η εξάρτηση της χώρας μας και η εξαρτημένη από ΗΠΑ, ΝΑΤΟ , ΕΕ εξωτερική πολιτική της .
Σήμερα όμως καμία δύναμη του κοινοβουλευτικού τόξου , συμπεριλαμβανομένου και του ΚΚΕ , δεν αμφισβητεί επί της ουσίας και στην πράξη τόσο την υποδούλωση της πατρίδας μας όσο και την υποδουλωμένη εξωτερική μας πολιτική .
Αυτός είναι ο λόγος της αδυναμίας ύπαρξης αυθεντικής εναλλακτικής λύσης και αδυναμίας ανατροπής της κυβέρνησης Μητσοτάκη και όχι απλώς η δεδομένη μετριότητα και ανικανότητα των ηγεσιών των δυνάμεων της αντιπολίτευσης
H περίπτωση του ΚΚΕ
Αρκετοί όταν κάνω αυτήν την τοποθέτηση θεωρούν υπερβολική τη θέση που παίρνω για το ΚΚΕ .
Το ΚΚΕ είχε τα τελευταία χρόνια ΤΡΕΙΣ μεγάλες ευκαιρίες για να καταδείξει στην πράξη ότι αμφισβητεί στην καρδιά της την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων στη χώρα μας από τη σκοπιά μιας ρεαλιστική και ριζοσπαστικής εναλλακτικής λύσης.
Πρώτη περίπτωση ήταν το 2015 όταν το ΚΚΕ όφειλε να προτείνει ή τουλάχιστον να υπερασπίσει τη θέση της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ ως θεμελιώδη προϋπόθεση μιας αντιμνημονιακής πορείας της χώρας μας και εφαρμογής ενός αντιιμπεριαλιστικού ανορθωτικού παραγωγικού και κοινωνικού προγράμματος. Το ΚΚΕ τότε όχι μόνο αναδιπλώθηκε και έκανε πίσω , προσφέροντας πολύτιμες υπηρεσίες στο κατεστημένο αλλά και με δηλώσεις της ηγεσίας του (Παπαρήγα , Κουτσούμπας κλπ) ότι η έξοδος από το ευρώ χωρίς το ”σοσιαλισμό” θα είναι ότι χειρότερο για την Ελλάδα!!!
Δεύτερη περίπτωση ήταν το 2022 όταν η Ρωσία προχώρησε σε αμυντικό πόλεμο κατά της Ουκρανίας , των ΗΠΑ , της ΕΕ και του ΝΑΤΟ προκειμένου να διασώσει από τις σφαγές τους Ρώσους πολίτες της Ουκρανίας και να ανακόψει την επικείμενη επίθεση του ιμπεριαλιστικού μπλοκ σε βάρος της για την ήττα και τον διαμελισμό της .
Τότε το ΚΚΕ , μαζί με δυστυχώς όλες σχεδόν τις αριστερές δυνάμεις της χώρας μας συντάχθηκε με τη Δυτική ρητορική περί ιμπεριαλιστικής επίθεσης της Ρωσίας στην Ουκρανία και χαρακτήρισε πόλεμο μεταξύ ιμπεριαλιστικών δυνάμεων τον πόλεμο στην Ουκρανία , για την έκβαση και τον νικητή του οποίου δεν του ”καίγεται καρφί” μιας και οι δύο εμπόλεμοι ”βλάπτουν εξ’ ίσου την Συρία”, όπως θα έγραφε ο Κ.Καβάφης .
Η θέση αυτή του ΚΚΕ αποδυνάμωσε κρίσιμα τον αγώνα και το μέτωπο στη χώρα μας κατά των Ουκρανοναζί και του ιμπεριαλισμού , μιας και κανένας δεν επιλέγει ιμπεριαλισμό και δεν αγωνίζεται για να επικρατήσει ο ένας ιμπεριαλισμός έναντι του άλλου , παρά μόνο για τη μη συμμετοχή της χώρας μας σε αυτόν τον πόλεμο , αδιαφορώντας για το ποιος ιμπεριαλισμός θα επικρατήσει και τι θα σήμαινε για την ανθρωπότητα. Αυτή η θέση του ΚΚΕ ήταν ότι καλύτερο θα περίμενε η κυβέρνηση Μητσοτάκη και το ελληνικό αντιρωσικό κατεστημένο από το ΚΚΕ και την Αριστερά στη χώρα μας ! Και αυτό το πέτυχε !!!
Η τρίτη περίπτωση αφορά το σήμερα και είναι ο βρώμικος πόλεμος που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ και το βαθύ Σιωνιστικό Ισραήλ εναντίον του Ιράν. Και σε αυτήν την περίπτωση όπως και στις δύο προηγούμενες , θα μπορούσε να σχηματιστεί ένα πολύ πλατύ πατριωτικό , αντιιμπεριαλιστικό , λαϊκό μέτωπο που θα κλόνιζε την κυβέρνηση Μητσοτάκη και την παραδομένη αντιπολίτευση , μέτωπο με σημαία την υποστήριξη του αντιιμπεριαλιστικού Ιράν και τη νίκη του.
Και όμως πάλι το ΚΚΕ, με απόφαση μάλιστα του πρόσφατου Συνεδρίου του , σε άλλη μια πραγματικά δύσκολη στιγμή για την κυβέρνηση Μητσοτάκη και το ξεπουλημένο αντιπολιτευτικό κατεστημένο χαρακτήρισε το Ιράν μαζί με τη Ρωσία και την Κίνα, ιμπεριαλιστική(!) δύναμη ενώ και την άτυπη ”συμμαχία” Ρωσίας , Κίνας και Ιράν ως ”κατά φαντασία αντιιμπεριαλιστικό άξονα”( Εισήγηση στο 22ο Συνέδριο του ΚΚΕ). Αν , όμως , το Ιράν είναι και αυτό ιμπεριαλιστική δύναμη και το πολιτικό του σύστημα εξυπηρετεί τα συμφέροντα της ”αστικής τάξης” τότε και η επίθεση που δέχεται συνιστά κατά το ΚΚΕ ”πόλεμο” ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (!) και από εκεί απορρέει η υποτονική έως ανύπαρκτη στήριξη του ηρωικού αγώνα του Ιράν και της παγκόσμιας σημασίας του για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση από τη Δυτική νεοαποικιοκρατία των καταπιεσμένων εθνών και λαών.
Όλα τα παραπάνω τα ανέφερα για να απαντήσω στο γιατί σήμερα υπάρχει μια ανύπαρκτη αντιπολίτευση και γιατί μια τόσο δουλοπρεπής , διεφθαρμένη και βαθύτατα αντικοινωνική και αντιαναπτυξιακή κυβέρνηση όπως αυτή του Κυρ. Μητσοτάκη στέκεται ακόμα στους κυβερνητικούς θώκους και εμφανίζεται δημοσκοπικά ως πρώτο κόμμα.
Σε άλλο σημείωμα θα μιλήσουμε για τις υπαρκτές πατριωτικές αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις όπως το ΔΗ.Κ.Ε.Α. και πώς θα μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τον στραγγαλισμό του σημερινού συστήματος και να σπάσουν το τείχος που έχει δημιουργήσει γύρω τους η ελληνική ”πολιτική μαφία” , η διαπλεκόμενη ολιγαρχία και ο διεθνής ιμπεριαλισμός
Παναγ.Λαφαζάνης
Επικεφαλής ΔΗ.Κ.Ε.Α.
υποτονικη εως ανυπαρκτη
