Εθελοντές της δύναμης Αχμάτ αναχωρούν για το μέτωπο με κόκκινες σημαίες και σφυροδρέπανα. Τι λέτε να προοιωνίζει;

359

Ένα ενδιαφέρον βίντεο ανέβασε στο κανάλι του στο τέλεγκραμ ο αρχηγός τως Σπετσνάζ Αχμάτ, υποστράτηγος Άπτι Αλαουντίνοφ.

Το βίντεο δείχνει μία από τις ομάδες εθελοντών που, έχοντας ολοκλήρωσει την εκπαίδευσή τους, αποχωρούν για το μέτωπο της Ουκρανίας.

Οι Σπετσνάζ Αχμάτ είναι ειδικές δυνάμεις του στρατού της Τσετσενίας που αναλαμβάνουν και φέρνουν σε πέρας τις πιο δύσκολες αποστολές και μάχονται κυριολεκτικά “μέχρι τελευταίας ρανίδος αίματος”. Το τελευταίο διάστημα, ιδιαίτερα μετά από τη διάλυση της δύναμης Βάγκνερ, κατατάσσονται στη Σπετσνάζ Αχμάτ και εθελοντές από άλλες περιοχές της Ρωσίας, εκτός της Τσετσενίας. Αυτό είναι γνωστό, αλλά φαίνεται και από τα χαρακτηριστικά των προσώπων των στρατιωτών στο βίντεο.

Σε ένα κομμάτι του βίντεο, βλέπουμε τους στρατιώτες, ο ένας δίπλα στον άλλο, με κάποιους από αυτούς να κρατάνε σημαίες. Είναι αρκετά προφανές ότι ο καθένας τους κρατάει ότι σημαία θέλει – από αυτή την άποψη, ο σημερινός ρώσικος στρατός είναι μάλλον ο δημοκρατικότερος του κόσμου!

Συνολικά φαίνονται 7 σημαίες. Οι 2 από αυτές είναι σημαίες της Ρωσίας. Μία έχει το πρόσωπο του Πούτιν. Δύο είναι σημαίες της Σπετσνάζ Αχμάτ, με το πρόσωπο του Αχμάτ Χάτζι Καντίροφ, πατέρα και προκάτοχου του σημερινού φύλαρχου της Τσετσενίας.

Και δύο είναι κόκκινες, σφυροδρέπανο.

Σημαίες που, μέχρι την έναρξη της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης, είχαμε ξεχάσει πως είναι. Από την έναρξή της, τις βλέπουμε όλο και πιο συχνά. Στην αρχή, τη “σημαία της Νίκης”, αντίγραφο αυτής που υψώθηκε στο ερειπωμένο Ράϊχσταγκ και η οποία είναι εθνικό σύμβολο – επομένως κανείς δε μπορούσε να διαμαρτυρηθεί.

Έχω την υποψία ότι αυτοί που μάχονται κάτω από τις σημαίες με το σφυροδρέπανο, όταν ολοκληρώσουν την αποστολή τους, ελευθερώσουν όλα τα ρωσικά εδάφη που σήμερα κατέχει η Ουκρανία (και το “όλα” είναι προφανές ότι, εκτός από τα υπόλοιπα των επαρχιών του Ντόνμπας, της Ζαπορίζια και της Χερσώνας, περιλαμβάνει επίσης τις επαρχίες του Νικολάγιεφ, της Οδησσού, του Χαρκόβου και άλλες), θα παρουσιάσουν στους ολιγάρχες της χώρας τους το λογαριασμό. Και δε θα κάνουν διαπραγματεύσεις, όπως δεν κάνουν διαπραγματεύσεις για την απελευθέρωση του υπολοίπου της πατρίδας τους.

Οι εθνικοί πόλεμοι έχουν μία επίμονη συνήθεια να μετατρέπονται σε κοινωνικούς…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Παρακαλώ προσθέστε το σχόλιό σας
Παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας